οτι εάν μαζέψουμε 50 ψήφους σε αυτό το poll, θα κάνω μια μεγάλη κλήρωση για μια εξαιρετική σειρά ανθεκτικών τάπερ, που θα στείλω κατευθείαν στο σπίτι σας (χωρίς έξοδα αποστολής εννοείται, αυτά δικά μου)
Τώρα αν δε σας δελέασα με τη προσφορά μου, να πάτε σε άλλους διαγωνισμούς που δίνουν εκείνα τα φλώρικα i-phones για δώρο! Άντε γεια!
Μεεερα! Λοιπόν αυτή τη φορά λέω να το πάω λίγο ανάποδα. Σήμερα που όλοι θα ανεβάσουν καινούριες ταινιούλες, εγώ είπα να θυμηθούμε μια απ'τα παλιά και συγκεκριμένα από τα Χιτσκοκικά παλιά. Το "Το Catch a Thief" το είδα το καλοκαίρι που μας πέρασε (μιλάμε για άφθονο Hitchcock) σε έναν από τους ωραιότερους νομίζω θερινούς κινηματογράφους, αυτόν του Θησείου. Νομίζω οτι η συγκεκριμένη ταινία είναι από τις πιο fun (αν οχι η πιο fun) του Hitchcock, με έξυπνο χιούμορ και φυσικά το απαιτούμενο σασπένς που περιμένει κανείς από τον φίλο μας τον Alfred, γιάυτό και νομίζω οτι αξίζει μια θεσούλα στο blog. Let's start!
O John Robie (Cary Grant) ο επονομαζόμενος και 'Γάτος' είναι ένας πρώην κλέφτης κοσμημάτων ο οποίος έχει πλέον αποσυρθεί από την ενεργό δράση. Όσο ασκούσε το...'χόμπι' του, κανένας δεν μπορούσε να τον ανταγωνιστεί και θεωρείτο αυθεντία στην κλοπή υπερπολύτιμων κοσμημάτων. Όταν μια μέρα κάποιος αρχίσει να βαδίζει στα χνάρια του, κλέβοντας πλούσιες κυρίες με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που έκανε διάσημο τον Robie, ο ίδιος θα προσπαθήσει να εξιχνιάσει αυτή την περίεργη ιστορία και να ανακαλύψει τον copycat που κρύβεται πίσω από την νέα αλυσίδα ξαφρίσματος, σε μια προσπάθεια να σταματήσει τις φήμες που θέλουν τον ίδιο να έχει επανέλθει στην παλιά του ασχολία. Κάπου μέσα σε αυτή την περιπλεγμένη ιστορία θα βρει και τον χρόνο να ερωτευθεί, την όμορφη και φαινομενικά απρόσιτη Frances Stevens (Grace Kelly), αποδεικνύοντας οτι πολλές φορές μια γυναίκα μπορεί να είναι πιο επικίνδυνη και από την πιο δύσκολη κλοπή...
Όλοι ξέρουμε το ταλέντο του Hitchcock να στήνει με περίσσια χάρη τους ήρωες στις ταινίες του, όπως επίσης και την σκηνοθεσία του που μπορεί να ξεχωρίσει ανάμεσα σε πολλές άλλες. Η αλήθεια είναι οτι από όσα φιλμ του έχω παρακολουθήσει, βρήκα το "To Catch a Thief" το πιο ανάλαφρο σεναριακά, αλλά και ερμηνευτικά. Σε καμία περίπτωση δεν υπονοώ οτι 'πάσχει' σε οποιοδήποτε επίπεδο σε σχέση με άλλα έργα του (σε διαφορετική περίπτωση δε θα το είχα καν ανεβάσει εδώ), αλλά νομίζω οτι η ελαφρότητα που το χαρακτηρίζει είναι εμφανής. Μακριά από σκοτεινούς χαρακτήρες, όπως ο Gregory Peck στον ρόλο του διαταραγμένου John Ballantyne στο υπέροχο "Spellbound" (1945) ή όπως ο Antony Perkins ως κακός μαμάκιας Norman Bates, στο ακόμα υπεροχότερο "Psycho" (1960), εδώ ο Hitchcock δίνει στους ήρωές του την κοσμικότητα της Γαλλικής Ριβιέρας και των Καννών, καθιστώντας τους στιλιστικά και ερμηνευτικά ακαταμάχητους. Ενδεδυμένους τον αέρα της πλούσιας ζωής και της καλοπέρασης σε ακριβά ξενοδοχεία και μασκέ πάρτι (τα κοστούμια εκεί είναι πραγματικά μεγαλοπρεπή, αν και επίτηδες στα όρια του κιτς), οι χαρακτήρες του σταδιακά βγαίνουν από τα καβούκια τους, οι μάσκες πέφτουν και αποδεικνύεται για μια ακόμη φορά οτι τα φαινόμενα μπορεί και να απατούν.
Το ενδιαφέρον της ταινίας έχει να κάνει με το πόσο αρμονικά δένει τελικά το love story του πρωταγωνιστικού διδύμου (που έχει μια ιδανική και απρόσμενη χημεία μεταξύ του με έναν υποβόσκοντα αισθησιασμό να είναι διάχυτος σε όλη την ταινία έπειτα από την γνωριμία τους), με το κυνηγητό του δράστη και τις προσπάθειες της αστυνομίας, αλλά και του ίδιου του Robie να τον βρουν. Η κατάσταση γίνεται ακόμα πιο ενδιαφέρουσα και πολύπλοκη από το γεγονός οτι ενώ η αστυνομία θεωρεί οτι ο Robie έχει αρχίσει πάλι τα...δικά του (ακόμα και οι παλιοί του συνεργάτες μοιάζουν να ασπάζονται αυτή την ιδέα), ο παλαίμαχος 'Γάτος' παλεύει να αποδείξει την αθωότητά του, ακολουθώντας τα χνάρια του μιμητή του.
Χωρίς να γίνεται βαρετό ή ανήκοντας σε ένα ξεκάθαρο ταινιακό είδος, το "To Catch a Thief" είναι μια περιπέτεια με περιορισμένη δράση που χτυπάει ακριβώς στο κόκκαλο-όταν πρέπει να χτυπήσει-και που παρεμβάλει ανάμεσα στο κλασσικό, αγωνιώδες στυλάκι του Hitchock ένα ρομάντζο με δυο από τους μεγαλύτερους star της εποχής. Είναι εξάλλου γνωστό οτι ο Cary Grant αποτελούσε έναν από τους δυο 'μούσους' του σκηνοθέτη (ο άλλος ήταν ο James Stewart), καθώς είχε πρωταγωνιστήσει σε τέσσερις ταινίες του ("Suspision"-1941, "Notorious"-1946, "To Catch a Thief"-1955 και "North by Northwest"-1959). Όσον αφορά την Grace Kelly ήταν αναμφισβήτητα μια από τις αγαπημένες του, οχι μόνο εξαιτίας της τέλειας εξωτερικής της εμφάνισης (την είχε έτσι κι αλλιώς την αδυναμία του στις ξανθιές), αλλά και εξαιτίας της φυσικής της δυνατότητας να υποδύεται πάντα την απρόσιτη και μαρμαρωμένη σχεδόν, μοιραία γυναίκα που έχει το χάρισμα να σαγηνεύει κάθε αρσενικό που θα βάλει στο μάτι. Η Kelly υπήρξε και αυτή μια από τις συχνές του πρωταγωνίστριες παίζοντας ούτε λίγο ούτε πολύ σε τρεις από τις πιο γνωστές του ταινίες: το "Dial M for Murder" (1954), "Rear Window" (1954) και την σημερινή μας ταινία.
Το σενάριο του Hitchcock μοιάζει να μην εγκλωβίζεται καθόλου σε τυπικές αγαπούλες και συναισθηματικά αδιέξοδα. Οι χιουμοριστικές ατάκες, τα υπονοούμενα και η γενικότερη χαλαρή ερμηνευτική διάθεση των ηθοποιών, δίνουν στην ταινία την απαραίτητη αλάνικη δόση, που έρχεται αρκετές φορές σε έντονη αντίθεση με την πολυτέλεια της Ριβιέρας. Την ίδια στιγμή η Kelly θυμίζει περισσότερο αρπακτικό, παρά ήσυχη γατούλα που κάνει νιαρ, και ο Grant είναι ο αλήτης, μου μεταμορφώνεται με άνεση σε τζέντλεμαν για τα μάτια της πλατινέ Frances. Στην ουσία η ταινία μοιάζει να αποτελείται από δυο διαφορετικά story τα οποία αν και είναι ετερόκλητα, καταφέρνουν παρόλα αυτά να ενωθούν σε μια κοινή υπόθεση και να κρατήσουν το ενδιαφέρον σου αμείωτο. Μυστήριο και έρωτας, κυνηγητό και μοιραία έλξη αποτελούν ενδιαφέροντα συστατικά, που εάν τα χρησιμοποιεί κανείς με τις σωστές δόσεις (όπως κάνει εδώ ο Hitchcock) τότε η επιτυχία είναι εγγυημένη. Η αλήθεια είναι πως ακόμα και στις μέρες μας αυτό το μοτίβο ακολουθείται σε μια πληθώρα ταινιών, αν και οχι πάντα με τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Μερικές φορές φαίνεται οτι οι παλιοί είχαν τελικά το 'κοκαλάκι της νυχτερίδας'...
Αυτό που από την πρώτη στιγμή προκαλεί την ματιά του θεατή είναι η ζωηρόχρωμη εικόνα και η εξαιρετική φωτογραφία της ταινίας. Τα έντονα χρώματα αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι των κοστουμιών (υπέροχων πραγματικά) και των ειδυλλιακών τοποθεσιών. Μέσα από την σκηνοθεσία του Hitchcock είναι σαν να 'πετάγονται' έξω από την οθόνη και ορισμένες φορές σε μαγεύει αυτή η αίσθηση της vinatage πολυχρωμίας που αποτυπώνεται στο πανί.
Βασισμένη στο ομόνυμο βιβλίο του συγγραφέα David Dodge, η ταινία καταφέρνει μέσω μπόλικων τραβελινγκ, ρεαλιστικών ως ένα σημείο (μη ξεχνάμε οτι βρισκόμαστε ακόμα στα μέσα της δεκαετίας του '50) ψευδο-background τα οποία αποτελούσαν χαρακτηριστικό γνώρισμα των ταινιών του και κινηματογραφική προσήλωση στους ίδιους τους ηθοποιούς, να αποτελέσει ένα διασκεδαστικό romance thriller στο οποίο μπορεί να μην μας έχει συνηθίσει ο Hitchcock, αλλά τα καταφέρνει περίφημα κυρίως επειδή φροντίζει να κρατήσει τις απαραίτητες ισορροπίες.
Από πλευράς ερμηνειών σίγουρα δε βλέπουμε κάτι το εξαιρετικά πρωτότυπο από τους πρωταγωνιστές, οι οποίοι περιορίζονται σε καλές και right to the point ερμηνείες όπως πρέπει. Ο Grant είναι γοητευτικός (όσο γοητευτικός μπορεί να είναι κάποιος ο οποίος το έχει παρακάνει με το solarium : P) και εκπέμπει μια συμπεριφορά ατόμου της 'πιάτσας', ενώ από την άλλη η Kelly αρκείται στον ρόλο της παγωμένης πριγκίπισσας, όπως την έχουμε συνηθίσει στις περισσότερες ταινίες της.
Το "To Catch a Thief" είναι μια ταινία που αξίζει να δει κανείς κυρίως, για να γνωρίσει τον άλλο Hitchcock, αυτόν που είναι λίγο πιο ανάλαφρος και λίγο πιο χαριτωμένος, χωρίς υπερβολικά βαριά story και προβληματικούς ήρωες. Η πολυτελέστατη τοποθεσία των γυρισμάτων, το ενδυματολογικό, οι χαλαρές ερμηνείες και το witty χιουμοράκι την καθιστούν ένα φιλμ με το οποίο περνάς ευχάριστα την ώρα σου και μπορείς μετά να καυχηθείς σε φίλους οτι κατάφερες τελικά να δείς Hitchcock : ). Μπορεί να μην είναι "Rear Window", "The Rope", "Spellbound" ή "Vertigo", είναι όμως ένας διαφορετικός Alfred και στην τελική άμα είσαι ένας από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες του παγκόσμιου κινηματογράφου, μπορείς να κάνεις και οτι θες ; )
Τι έμαθα από την ταινία: Οτι τα συνολάκια εκείνης της εποχής είναι...'to die for', οτι το κόκκινο φουλάρι που φοράει ο Grant είναι την ίδια στιγμή πολύ αρρενωπό και πολύ φλώρικο (μη με ρωτάτε πως γίνεται αυτό, δε ξέρω!) και οτι ακόμα και οι ωραίες γυναίκες τρώνε το μπούτι κοτόπουλο με το χέρι.
TRIVIA
Στις 14 Σεπτεμβρίου του 1982 η Grace Kelly σκοτώθηκε οχι πολύ μακριά από την σκηνή οπού λαμβάνει χώρα το κυνηγητό με το αυτοκίνητο και στην συνέχεια το πικ-νικ των πρωταγωνιστών. H Kelly ήταν 52 ετών όταν έχασε τον έλεγχο του αυτοκινήτου εξαιτίας ενός εγκεφαλικού που υπέστη ενώ οδηγούσε.
Στις πρώτες σκηνές που εμφανίζεται ο Cary Grant υπάρχουν πλάνα μιας μαύρης γάτας. Στην ταινία ο ήρωάς του ονομαζόταν "The Cat" χάρη στην δυνατότητά του να σκαρφαλώνει στέγες προκειμένου να κλέβει, αλλά και της ταχύτητάς του.
Φυσικά ο Hitchcock κάνει και εδώ μια από τις αγαπημένες του cameo εμφανίσεις. Συγκεκριμένα είναι ο κυριούλης που κάθεται δίπλα στον Grant όταν αυτός μπαίνει στο λεωφορείο.
(Πηγή IMDB)
H TV ΣΗΜΕΡΑ....
ΕΤ1: 22:00,Entre les Murs. Κοινωνικοδραματική ταινία που κέρδισε τον "Χρυσό Φοίνικα" στο φεστιβάλ των Καννών το 2008. Μια σχολική τάξη, ένας μικρόκοσμος της κοινωνίας, που απαρτίζεται από διαφορετικά μυαλά, προσωπικότητες και χαρακτήρες. Μέσα εκεί διαφορετικές κουλτούρες και εθνικότητες έρχονται σε σύγκρουση ή σε συμφωνία, κάτω από το βλέμμα του δασκάλου. Όταν όμως ένα μαθητής σταθεί απέναντί του και αμφισβητήσει τις βάσεις που έχει θέσει, τότε όλη η τάξη θα δοκιμαστεί...
STAR: 22:00,10.000 BC, σε σκηνοθεσία Roland Emmerich. Στα πρωτόγονα χρόνια πριν την γέννηση του Χριστού, ένας πολεμιστής πασχίζει να σώσει την αγαπημένη του και την φυλή του, από τα στοιχεία της άγριας φύσης και του επικίνδυνους πολεμιστές.
Αύριο σας περιμένω με ψηφοφοριά, favorite movie monologue. Be here!
Hello hello! Καλό μήνα εύχομαι σε όλους και άντε όσοι έχουμε ξεμείνει εδώ στις καυτές τσιμεντούπολεις, να μαζεύουμε τα μπογαλάκια μας σιγά σιγά και να την κάνουμε. Thanx και πάλι για την συμμετοχή σας, αφού βλέπω οτι υπάρχει, ακόμα και αν οι περισσότεροι κάνετε ήδη μπανάκια σε τίποτα γαλαζοπράσινα νερά (pfff...). Λοιπόν σήμερα έχουμε φυσικά νικητή το "Vertigo" από Hitchcock, με 12 ψήφους αλλά επειδή έχει ήδη ανέβει παλαιότερα στο blog, άρα πάμε στην αμέσως επόμενη επιλογή που είναι το "The Big Heat" του Γερμανού Fritz Lang με 9. Στην τρίτη θέση έμειναν δυο ταινίες, το "Rififi" του Jules Dassin και το "Dial M for Murder" και πάλι του Hitchcock με 6 ψηφούλες. Όσοι κρίνατε μόνο από poster χωρίς να έχετε δει την ταινία του Lang, πετύχατε διάνα καθώς μιλάμε για ένα άρτια δομημένο film noir (και εγω χθές το είδα : P ). Ξεκινάμε λοιπόν...
O Sergeant Dave Bannion (Glenn Ford) είναι ένας αδιάφθορος αστυνομικός ο οποίος αναλαμβάνει να εξιχνιάσει τις μυστήριες συνθήκες κάτω από τις οποίες ένας συνάδελφός του φαίνεται να αυτοκτόνησε. Στην προσπάθειά του να ανακαλύψει τα αίτια που τον οδήγησαν στο να πατήσει την σκανδάλη, θα βρεθεί μπροστά σε μια ισχυρή συμμορία του υποκόσμου που ελέγχει την αστυνομία, και απαρτίζεται από μια πληθώρα σημαντικών προσώπων, όπως δικαστές, διεφθαρμένους αστυνομικούς, επικεφαλείς και φυσικά μπόλικα 'καλόπαιδα' και καθίκια. Όταν τα πράγματα γίνουν πλέον προσωπικά για τον Sgt. Bannion τότε τίποτα δε θα τον σταματήσει και με την βοήθεια μιας μοιραίας γυναίκας, της Debby Marsh (Gloria Grahame) θα κάνει τα αδύνατα δυνατά, προκειμένου να ξεσκεπάσει αυτή την επικίνδυνη πλεκτάνη...
Μετά την φυγή του από την ναζιστική Γερμανία, ο Lang παρέμεινε για κάποια χρόνια στο Παρίσι για να φύγει λίγο καιρό αργότερα και να μεταναστεύσει στην Αμερική, οπού και παρέμεινε από το 1936 μέχρι και το 1957. Τα πρώιμα έργα του Lang προκαλούσαν αίθηση χάρη στην σκοτεινή του ατμόσφαιρα και την εξπρεσιονιστική σκηνοθετική τους ματιά, ενώ αρκετές από αυτές όπως το "Metropolis" (1927) και το "M" (1931), θεωρήθηκαν οτι εμπεριείχαν προπαγανδιστικά μηνύματα τα οποία είχαν προκαλέσει την αντίδραση του ναζιστικού κόσμου, ενώ μάλιστα η ταινία του "Das Testament des Dr. Mabuse" (1922) είχε απαγορευτεί από τον ίδιο τον Joseph Goebbels επειδή θεωρήθηκε οτι λειτουργούσε ως ένα αντι-ναζιστικό έργο με διάφορες πολιτικές προεκτάσεις κρυμμένες στην ιστορία του. O Lang προερχόμενος από Εβραία μητέρα, είχε φοβηθεί εν μέρει και για την ίδια του την ζωή (όπως ακριβώς και ο πρωταγωνιστής του στο "M", Peter Lorre, ο οποίος αναγκάστηκε επίσης να ταξιδέψει μέχρι την Αμερική, οπού και συνέχισε την καριέρα του, χωρίς ποτέ να αναγνωριστεί όμως με μεγάλους ρόλους, το πραγματικό, υποκριτικό του ταλέντο). Ο τρόπος ζωής και το χολιγουντιανό σύστημα κινηματογράφου, άσκησαν άμεση επίδραση στις περίπου 20 ταινίες τις οποίες σκηνοθέτησε εκεί ο Lang, και αυτό φαίνεται από το γεγονός οτι ο ίδιος αποτέλεσε έναν από τους κυριότερους δημιουργούς του είδους του film noir, το οποίο στην συνέχεια εξέλιξε με αποτέλεσμα να αποτελέσει το βασικότερο είδος ταινιών που παρήγαγε η Αμερική από τις αρχές της δεκαετίας του '40, μέχρι και τα τέλη του '50.
To "The Big Heat" έχει όλα τα χαρακτηριστικά που έκαναν διάσημο το είδος του noir. Σκοτεινή ατμόσφαιρα (από την οποία εξάλλου πήρε και το όνομά του), διεφθαρμένους χαρακτήρες και στον αντίποδα ακέραιους και ηθικούς άντρες έτοιμους να αποδώσουν δικαιοσύνη ή να πάρουν εκδίκηση, με την τσέπη της καπαρντίνας τους να βαραίνει ένα πάντα γεμάτο όπλο, μυστηριώδεις γυναίκες που σαγηνεύουν και προκαλούν τα πάθη, πόλεις βουτηγμένες στην σαπίλα και την 'αθρώπινη' αποσύνθεση, ήρωες και κοινωνικά αποβράσματα, φόνοι και εγλήματα πάθους, όλα αυτά αποτελούν βασικά χαρακτηριστικά όσον αφορά την υπόθεση ενός film noir. Από πλευράς σκηνοθεσίας τα πράγματα δεν αλλάζουν και πολύ, καθώς στόχος είναι να μεγενθυθούν τέτοιου είδους ιστορίες μέσα από την κινηματογραφική κάμερα. Ο χαμηλός φωτισμός, τα αστικά τοπία που λειτουργούν εις βάρος του ψυχισμού των ηρώων, οι χαμηλές γωνίες λήψεις, τα 'στραβά' καδραρίσματα των πρωταγωνιστών (που αποσκοπούν στο να προβάλουν την ταραγμένη ψυχολογική τους κατάσταση ή και να εντείνουν την αίσθηση της αποξένωσης του πρωταγωνιστή), το εύρημα να αντικατοπτρίζεται ένας χαρακτήρας σε πολλαπλούς καθρέφτες και τζάμια, τα υποκειμενικά πλάνα από την ματιά του κεντρικού ήρωα, η συνήθεια να γυρίζονται οι ταινίες με την τεχνική το "night-for-night", δηλαδή οι νυχτερινές σκηνές να σκηνοθετούνται το βράδυ (σε αντίθεση με την συνήθεια του Hollywood να σκηνοθετούνται το πρωί και στη συνέχεια με ειδική επεξεργασία να αποδίδεται το βράδυ ["day-for-night"]), όλα αυτά είναι τεχνικές που ακολουθούνταν για την καλύτερη δυνατή απόδοση ενός προβληματικού και σαθρού κόσμου.
Μπορεί να μην συγκρίνεται με τις πρώτες του δουλειές (και μάλλον θα ήταν άδικο να γίνει κάτι τέτοιο), αλλά το "The Big Heat" αποτελεί κατά πολλούς μια από τις καλύτερες noir ταινίες, και οχι αδίκως. Η σκηνοθεσία επικεντρώνεται στον αγώνα του αστυνομικού για την πάταξη του εγκλήματος και την απόδοση δικαιοσύνης. Οι ερμηνείες είναι αρκετά στιλιζαρισμένες και 'στημένες' όπως ακριβώς ήταν και οι περισσότερες εκείνη την εποχή. Δεν έχουν σκοπό να ξενίσουν, αλλά αντιθέτως να ενισχύσουν την εικόνα ανθρώπων που υποκινούνται από προσωπικά συμφέροντα, δαίμονες ή κάποια υψηλή αίσθηση ηθικής νομιμότητας. Ο καθένας από αυτούς πρέπει να απεγκλωβιστεί σε πρώτη φάση από τα δικά του δεσμά για να μπορέσει να βοηθήσει στην εφαρμογή του κοινού καλού (ή κακού). Η λουσάτη νεαρή που είναι παγιδευμένη σε μια καθημερινότητα πανάκριβως κοσμημάτων, ρούχων, ταξιδιών και εξίσου ακριβού ξύλου από τον κακοποιό γκόμενό της και ο αυστηρός και μετρημένος αστυνομικός που είναι με τη σειρά του εγκλωβισμένος σε μια ζοφερή πραγματικότητα οπού παλεύει μόνος ενάντια σε πολλούς, είναι μόνο δυο από τους ήρωες στην προκειμένη περίπτωση που αναζητούν τρόπους επιβίωσης σε ένα διαρκώς, αποσυντεθειμένο σύστημα.
Με μερικές αρκετά βίαιες σκηνές για την εποχή του (η παραπάνω φωτό είναι χαρακτηριστική), ατμοσφαιρική σκηνοθεσία, πολύ καλές ερμηνείες, κλασσικό αστυνομικό story και διαλόγους-ατάκες το "The Big Heat" είναι μια ταινία που αξίζει να την δείτε, γιατί πολύ απλά πατάει σε σύγχρονα μονοπάτια και παρά το γεγονός οτι είναι του 1953 βλέπετε ευχαρίστως ακόμα και σήμερα. Μπορεί το "Metropolis" να αποτέλεσε ένα κορυφαίο εξπρεσιονιστικό δημιούργημα και το "M" να σόκαρε με την υπονοητική του ωμότητα, όμως η καρίερα του Lang και στην Αμερική δεν ήταν αμελητέα αφού χάρισε μερικά από τα καλύτερα film noir (μεταξύ άλλων) στην κινηματογραφική ιστορία και απέδειξε γιατί το ταλέντο και η έμπνευση δε σταματούν ακόμα και όταν οι πολιτικοκοινωνικές καταστάσεις σε αναγκάζουν να εγκαταλείψεις την πατρίδα σου.
Όταν ο κακοποιός Vince Stone (Lee Marvin) συναντιέται για πρώτη φορά πρόσωπο με πρόσωπο με τον Bannion (Glenn Ford) η μουσική που ακούγεται στο background είναι το "Put the blame on Mame", μια αναφορά στον πρωταγωνιστικό ρόλο του Ford στην ταινία "Gilda", στο πλευρό της σεξοβόμβας Rita Hayworth.
Την γυναίκα του Bannion, Katie, υποδύεται η Jocelyn Brando, η μεγαλύτερη αδελφή του Marlon Brando.
Η φανταστική πόλη στην οποία εκτυλίσσεται όλη η δράση ονομάζεται "Kenport".
Η Columbia ήθελε την Monroe από την 20th Century Fox για τον ρόλο της Debby Marsh, αλλά επειδή το ποσό που ζητούσε η Fox ήταν πολύ μεγάλο, κατέληξαν στην Gloria Grahame.
Νέα, μεγάλη ψηφοφορία η σημερινή με αγαπημένα poster από τη δεκαετία του '50. Να τονίσω οτι προσπάθησα να βρω διάφορα, οχι μόνο από Αμερική (στην οποία έτσι κι αλλιώς βρισκόταν σε άνθηση το cult, sci-fi είδος) αλλά και από άλλες χώρες όπως Γαλλία, Ιαπωνία, Κορέα κ.λ.π. Φυσικά υπάρχουν και posters από films noir, αλλά και τις λεγόμενες b-movies, τα οποία διάλεξα να βάλω κυρίως λόγω προσωπικού γούστου και ανεξάρτητα από το πόσο καλή είναι η ταινία. Μη ξεχνάτε εδώ αποφασίζουμε για poster που μας αρέσουν. Και θυμίζω: μπορείτε να ψηφίσετε όοοοσα θέλετε!
Hello again! Τις τελευταίες μέρες εδώ στον θαλασσινό Πειραιά που μένω έχω γίνει μάρτυρας μιας περίεργης κινητικότητας των απανταχού γλάρων, οι οποίοι κρώζουν διαρκώς, αράζουν σε μπαλκόνια πολυκατοικιών και τσιμπολογούν σκουπίδια από τους πράσινους και μπλε (εμείς εδώ είμαστε Πειραιώτες ρεεεε, δε κάνουμε ανακύκλωση, αυτά είναι για τους φλώρους!) κάδους. Πολλές φορές είχα σκεφτεί οτι ξαφνικά οι γλάροι (οι οποίοι οι καημένοι βρίσκονται σε διαρκή υπερκινητικότητα λόγω ζέστης) μπουκάρουν μέσα από πόρτες και παράθυρα και τα κάνουν όλα ρημαδιό-μαζί και εμένα. Δεν είχα όμως μέχρι τότε δει "Τα Πουλιά" του Hitchcock, μέχρι χτες δηλαδή. Γιατί νομίζω πως απο'δω και πέρα η φαντασία μου θα οργιάζει πραγματικά κάθε φορά που θα ακούω τα κατά τα άλλα συμπαθητικότατα πτηνά να κρώζουν και να κάνουν βουτιές αέρος-αέρος με στόχο το κάγκελο του μπαλκονιού μου. Τι; Δε με πιστεύετε; Δείτε την ταινία και τα λέμε μετά...
H Melanie Daniels (Tippi Hedren) είναι μια όμορφη, νεόπλουτη γυναίκα η οποία αποφασίζει να αφήσει το πολύβουο San Fransisco και να επισκεφτεί μια μικρή πόλη της νότιας Καλιφόρνιας, την Bodega Bay. Υποκινούμενη από ένα εμφανές ενδιαφέρον για έναν άντρα που ζει εκεί με την μητέρα του και την αδελφή του, τον Mitch Brenner (Rod Taylor) η Melanie θα φτάσει στον προορισμό της σύντομα και ένα αμοιβαίο φλερτ θα ξεκινήσει ανάμεσα στους δυο τους, υπό το άγρυπνο βλέμμα της ηλικιωμένης μητέρας του Mitch. Σύντομα όμως τα πράγματα θα πάρουν ανεξέλεγκτη τροπή όταν ολόκληρα σμήνη πουλιών θα αρχίσουν να επιτίθενται στους ανθρώπους της πόλης χωρίς κανέναν προφανή λόγο, σκορπίζοντας τον τρόμο και τον θάνατο...
Μετά από 41 ολόκληρα χρόνια στο κουρμπέτι, ο Hitchcock κατάφερε ακόμα και προς το τέλος της καριέρας του να δώσει στο κοινό αξιόλογες ταινίες που διατηρούσαν όλα εκείνα τα στοιχεία που τον έκαναν διάσημο και αδιαμφισβήτητα έναν από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες που πέρασαν ποτέ από την κινηματογραφική βιομηχανία. Ταινίες όπως το "The Birds" (1963), το "Marnie" (1964) και το "Frenzy" (1972) αποτελούν τις περίτρανες αποδείξεις οτι ιδιοφυίες όπως ο Hitchcock μπορούν να είναι δημιουργικοί ακόμα και μερικά χρόνια πριν από τον θάνατό τους (πέθανε τον Αύγουστο του 1980). Το έργο που άφησε πίσω του είναι τεράστιο και μνημονεύεται ως ο Άρχοντας του σασπένς, της αγωνίας και του καθαρόαιμου θρίλερ, όπως ο ίδιος το διαμόρφωσε. Εντύπωση προκαλεί το γεγονός παρόλα αυτά οτι καθ'όλη την μακρά του καριέρα δεν κατάφερε να κερδίσει κάποιο 'Oscar, αν και οι ταινίες του είχαν λάβει πολλές υποψηφιότητες για το αντίστοιχο βραβείο...
Το "The Birds" αποτελούσε σύμφωνα με τον ίδιο την πιο τρομακτική ταινία που γύρισε ποτέ. Και σίγουρα για την εποχή της αποτελούσε αυτό ακριβώς, μια από τις πιο σοκαριστικές ταινίες που είχε δει κανείς μέχρι τότε. Το σασπένς που χτίζεται εδώ σκαλί σκαλί, η έκδηλη αγωνία των ηρώων να σωθούν από μια ανεξήγητη κατάσταση και η διαρκής και απειλητική παρουσία των πουλιών στην πόλη, εντείνουν την ένταση του θεατή και προκαλούν ένα μείγμα τρόμου και κλειστοφοβικής ατμόσφαιρας που σε εγκλωβίζει και δε σε αφήνει να γνωρίσεις την λύτρωση ούτε καν στο τέλος της ταινίας. Όπως και στο Μωρό της Ρόζμαρι, έτσι και εδώ η υποψία του τρόμου και οχι τόσο η εικονική του αναπαράσταση, είναι αυτό που κερδίζει τις εντυπώσεις και τελικά το χειροκρότημα του κοινού. Σε περίπτωση που δεν την έχετε δει ακόμα, τότε μάλλον δε θα πρέπει να περιμένετε εφετζίδικα σπουργίτια, γλάρους και κοράκια, αν και πολλά από αυτά ήταν πράγματι αληθινά και τέλεια εκπαιδευμένα. Η αλήθεια είναι οτι ίσως και να σας ξεφύγει ένα πνιχτό γελάκι εξαιτίας των πολύ απλών και εμφανώς ψεύτικων εφέ, αλλά να είστε σίγουροι οτι στις επόμενες σκηνές που θα δείτε άδειες κόγχες ματιών και αιμάτινες πληγές, το γέλιο θα κοπεί μαχαίρι.
Αναπόσπαστο κομμάτι και εδώ είναι φυσικά η προβληματική σχέση ανάμεσα στον άνδρα και την γυναίκα, με την οποία τόσο πολύ ασχολήθηκε ο Hitchcock σε αρκετές από τις ταινίες του. Συνήθως η φροϋδική προσέγγιση τέτοιων θεμάτων περνούσε μέσα από τα έργα του σε δεύτερη μοίρα, θέτωντας πάντα στο προσκήνιο έναν φόνο, μια καταδίωξη, μια εμμονή ή μια απειλή όπως γίνεται εδώ. Πάντα όμως σε δεύτερη ανάγνωση και πίσω απ'ολα ο Hitchcock έπαιζε το δικό του παιχνίδι, αφήνοντας κριτικούς, συγγραφείς και λοιπούς κινηματογραφιστές να προσπαθούν να δώσουν μια πιστευτή και λογική ερμηνεία στο story και την σκηνοθετική ματιά των ταινιών του. Στην προκειμένη περίπτωση το πρόβλημα έγκειται στο Οιδιπόδοιο Σύμπλεγμα που διακρίνουμε ανάμεσα στον πρωταγωνιστή και την μητέρα του, η οποία βλέπει περίεργα την καινούρια 'φίλη' του γιου της. Είναι ξεκάθαρο οτι η γυναίκα αυτή αποτελεί κλασσικό μοτίβο μάνας αγκιστρωμένης πάνω στο παιδί της, αφού μετά τον θάνατο του άντρας της, η μοναξιά αποτελεί τον μεγαλύτερο εχθρό της. Και εδώ ακριβώς βρίσκεται και η ιδιοφυής σύλληψη του Hitchcock. Οτι δηλαδή καταφέρνει να χτίσει ένα ολόκληρο τρομακτικό και θανατηφόρο story με φόντο μια μικρή ψαρούπολη, για να δώσει ουσιαστικά την λύση ανάμεσα στην ψυχρή σχέση που ξεκινάει να αναπτύσσεται ανάμεσα στην μητέρα και την πλούσια γκόμενα. Είναι γεγονός οτι οι άνθρωποι έρχονται πιο κοντά και δένονται ο ένας με τον άλλον όταν έχουν να αντιμετωπίσουν δυσμενείς και πρωτόγνωρες καταστάσεις και τι πιο πρωτόγνωρο από ένα τσούρμο αφηνιασμένα πουλιά που επιτίθενται σε ανθρώπους και ραμφίζουν με την ίδια ευκολία ζωντανή σάρκα και ξύλινες πόρτες;
Η εμμονή του σκηνοθέτη για τις ξανθιές πρωταγωνίστριες επιβεβαιώνεται ακόμη μια φορά με τον πρωταγωνιστικό ρόλο να περνάει στα χέρια (και τα κατακίτρινα μαλλιά) της Tippi Hedren. Η Grace Kelly ("Dial M for Murder", "Rear Window"), η Kim Novak ("Vertigo") και η Ingrid Bergman ("Spellbound", "Notorious") είναι μόνο μερικές από τις πολλές ξανθιές που προτιμούσε ο Hitchcock. Από πελυράς ερμηνείας η Hedren δεν είναι αυτό που θα λέγαμε φοβερό ταλέντο, αλλά αρκείται στην ομορφιά και την ψυχρότητά της, για να κάνει τον ρόλο της πιστευτό. Εξάλλου αρκετές φορές φαίνεται πως στις ταινίες του Hitchcock η σκηνοθεσία είναι αυτή που έχει τον πρώτο λόγο, ενώ οι ερμηνείες έπονται (βέβαια εδω η Jessica Tandy που υποδύεται την μητέρα μπορεί άνετα να θεωρηθεί η καλύτερη ερμηνεία της ταινίας). Η γνωστή πλέον δόμηση της ιστορίας στην οποία αρεσκόταν ο μεγάλος αυτός σκηνοθέτης, αποτελεί πραγματική απόλαυση (η σκηνή οπού η πρωταγωνίστρια δεν έχει ακόμα αντιληφθεί το σμήνος από κοράκια που μαζεύεται από πίσω της, είναι από τις καλύτερες του φιλμ). Με τα στριγκά κρωξίματα των πουλιών να γεμίζουν τον τόπο, τις σχεδόν αποκαλυπτικές εικόνες του τέλους με τους χιλιάδες φτερωτούς δολοφόνους να κουρνιάζουν όπου βρουν και τον ήλιο να ξεπροβάλει χλομός πίσω από τα σύννεφα, ο Hitchcock μας περνάει όλη την τρομακτική και στοιχειωτική ατμόσφαιρα, ενός επικείμενου τέλους που ίσως να μην είναι τελικά και τόσο μακριά, αφήνοντας όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά.
Συγκλονιστική σκηνοθεσία, παραπλανητικό story και ήπιες ερμηνείες, για μια ταινία που άφησε εποχή και αποτέλεσε τον μπούσουλα για πολλές ακόμα προσπάθειες, που όμως δεν απέκτησαν ποτέ το original feeling τους μεγάλου αυτού δημιουργού. Για τον Hitchcock η ανθρώπινη ψυχή ήταν ένα πολύτιμο 'αντικείμενο' εξερεύνησης εντός και εκτός οθόνης, κάτι το οποίο διαφεύγει πολλών σύγχρονων σκηνοθετών και εκεί ακριβώς χάνεται το παιχνίδι...
Δείτε την άμεσα.
Η σκηνή κατά την οποία η πρωταγωνίστρια δέχεται το μένος από ένα σμήνος πουλιά, πήρε γύρω στη μια βδομάδα για να σκηνοθετηθεί. Τα πουλιά ήταν δεμένα πάνω της από naylon κορδόνια, έτσι ώστε να μην απομακρύνονται από κοντά της.
Η ταινία δεν κλείνει με το κλασσικό "THE END" γιατί ο Hitchcock ήθελε να δώσει την εντύπωση ενός αέναου και ατέλειωτου τρόμου...
Η κόρη της Hedren, η γνωστή Mellanie Grifith έλαβε ένα περίεργο δώρο από τον σκηνοθέτη κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων: μια κούκλα που έμοιαζε με την μητέρα της, κατά έναν ανατριχιαστικό τρόπο. Το καλύτερο ήταν οτι η κούκλα ήταν μέσα σε ένα ξύλινο κουτί που έμοιαζε με φέρετρο!
Οι γλάροι ταΐζονταν με ένα ειδικό μείγμα σταριού και...whiskey προκειμένου να μην πετάνε, αλλά να παραμένουν έστω και ζαλισμένοι γύρω από στο σκηνικό.
Τα κρωξίματα των πουλιών επιτεύχθηκαν με το διαρκές forward και backward που γινόταν στο φιλμ, δημιουργόντας αυτόν τον ενοχλητικό και τρομακτικό ήχο.
Πριν ξεκινήσει την σκηνοθεσία της σκηνής με τα πουλιά που επιτίθενται στην πρωταγωνίστρια, η Hedren είχε ρωτήσει: "Hitch, why would i do this?" και ο τρισμέγιστος της απάντησε: "Because i tell you to". Προσκυνώ...
(Πηγή IMDB)
Τίποτα το ιδιαίτερο στην tv σήμερα...
Till tommorow...
Υ.Γ: Μερικά ακόμη poster που βρήκα τριγύρω και μου άρεσαν πολύ, so είπα να τα μοιραστώ και μαζί σας : )
Hello hello και καλή σας εβδομάδα! Καλή αρχή φαίνεται για το blogaki μιας που από οτι μυρίστηκα το poll μπορεί και να έφτιαξε, αν κρίνω από τις 40+ ψήφους που έχουν ήδη καταμετρηθεί. Ευχαριστώ και πάλι για την αξιόπιστη συμμετοχή σας, και θα συγχωρέσω όσους δε κατάφεραν να ψηφίσουν λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων όπως βουτιές, κοκτέιλ στις παραλίες και φαγητό μέχρι σκασμού στις ταβέρνες! Στα δικά μας τώρα ο ταξιτζής Robert de Niro πέρασε μπροστά από την πρώτη μέρα του poll και έμεινε εκεί μαζεύοντας 24 λαχταριστές ψήφους. Αναμενόμενο το αποτέλεσμα με το "Star Wars" να μένει στην δεύτερη θέση με 18 ψήφους (not bad), ενώ στην τρίτη βρίσκουμε την κλασσική "Casablanca", και το "The Dark Knight" με 16. Μπροστά και με διαφορά η ταινία του Scorsese και πως δε θα μπορούσε άλλωστε με τον de Niro σε έναν από τους καλύτερους ρόλους της καριέρας του.
Ένας βετεράνος του πολέμου του Βιετνάμ, ο Travis Bickle (Robert de Niro) εργάζεται πλέον στην Νέα Υόρκη ως ταξιτζής βραδινής βάρδιας. Το απειλητικό περιβάλλον της πόλης και η παρακμή που επικρατεί τριγύρω τον ωθούν σε βίαια ξεσπάσματα και εντείνουν το επικίνδυνο το χαρακτήρα του. Όταν βάλει στι μάτι μια νεαρή, όμορφη γυναίκα την Betsy (Cybill Sheperd) θα κάνει τα πάντα προκειμένου να την προσεγγίσει. Την ίδια στιγμή θέτει ως προτεραιότητα της μίζερης ζωή του τη σωτηρία μιας νεαρής πόρνης της Iris (Jodie Foster) από τα πλοκάμια του υποκόσμου, με απρόβλεπτα αποτελέσματα...
Ξεκινώντας με ενδεχομένως μια από τις καλύτερες σκηνές σύγχρονου κινηματογράφου και τον de Niro να εμφανίζεται με το ταξί του μέσα από ένα σύννεφο καπνού, η ταινία σε προδιαθέτει για την επικείμενη 'κοινωνική σαπίλα' στην οποία θα γίνεις σύντομα μάρτυρας. Όπως ακριβώς βγαίνει σταδιακά μέσα από την καπνισμένη θολούρα, έτσι και στην συνέχεια ο Travis θα αναδυθεί ως ο απόλυτος κανένας μέσα από τα σκοτάδια και την κατάντια της Νέας Υόρκης, προσπαθώντας να γίνει κάποιος (η φράση "Οn every street in every city, there's a nobody who dreams of being somebody" αποτελεί το tagline της ταινίας). Ο Travis είναι μια προσωπικότητα που βρίσκεται ταυτόχρονα στο περιθώριο (για τους ανθρώπους τριγύρω του, αλλά και για τον εαυτό του), αλλά και στο προσκήνιο για εμάς τους θεατές, και ο Scorsese φροντίζει να αποδώσει αυτή την αντιθετική κατάσταση μέσα από τον γνωστό, σκληρό και βίαιο τρόπο με τον οποία παρουσιάζει σχεδόν πάντα στις ταινίες του την απτή πραγματικότητα και τους ανθρώπους-θύματα που ζουν μέσα σε αυτήν.
Η μουσική επένδυση του Bernard Hermann (υπεύθυνου για μερικά από τα καλύτερα μουσικά score πασίγνωστων ταινιών, όπως το "Vertigo", "Citizen Kane", "North by Northwest" και άλλα πολλά) αποτελεί το ιδανικότερο ταίρι της σκηνοθετικής ματιάς του Scorsese, καθώς μέσα σε μόλις τρία λεπτά παρουσιάζεται ουσιαστικά όλο το feeling της ταινίας. Η-σχεδόν- πολεμικές και ταραγμένες νότες, διαδέχονται μια απαλή και σε κάποια σημεία αισθησιακή, jazz μουσική και όλο αυτό παρουσιάζεται μέσα από τα μάτια του de Niro ως Travis. Αντιλαμβανόμαστε σύντομα οτι το μυαλό αυτού του ανθρώπου είναι χωρισμένο στα δυο: πόλεμος/καθημερινότητα, φαντασία/πραγματικότητα. Ακόμα και η χρήση του παρμπρίζ από το ταξί ως ιδανικό, παραμορφωτικό τζάμι αποδίδει με έναν θλιβερό τρόπο τα φώτα της αιώνιας πόλης που ποτέ δε κοιμάται, βρίσκεται πάντα σε εγρήγορση και 'καταπίνει' τους πολίτες της μέσα στην ανωνυμία τους.
Το μοτίβο του πνευματικά ασταθούς, βετεράνου (τις περισσότερες φορές ως απόμαχου του Βιετνάμ) χρησιμοποιείται ξανά και ξανά σε χολιγουντιανές παραγωγές, με τον πρωταγωνιστή να καλείται να αντιμετωπίσει προσωπικούς δαίμονες ("Taxi Driver", "Βorn on the Fourth of July") ή πολύ απλά παρουσιάζοντας τις θηριωδίες και το παράλογο της ανθρώπινης φύσης σε όλο της το μεγαλείο ("Apocalypse Now" με έναν θρυλικό πλέον Marlon Brando). Στην συγκεκριμένη περίπτωση το πολεμικό παρελθόν του ήρωα γίνεται η τέλεια δικαιολογία, στο όνομα της οποία μετατρέπεται σε έναν σύγχρονο τιμωρό, που είναι αποφασισμένος να σώσει (αφού τότε δε μπόρεσε) μια ανήλικη πιτσιρίκα που εργάζεται ως πόρνη. Η εσωτερική διαμάχη καλού και κακού στην οποία γλιστράει διαρκώς ο Travis φαίνεται μέσα από την σταδιακή του αλλαγή από ασήμαντο, αδύναμο ανθρωπάκι, σε τουμπανισμένο, ξυρισμένο α λα μοϊκάνα τύπο, που κραδαίνει το όπλο του στους δρόμους έχοντας φτάσει ένα βήμα πριν από την ολοκληρωτική τρέλα, ρωτώντας τον εαυτό του "Υou talkin' to me?".
O Scorsese έχει στήσει ένα απόλυτα ζοφερό περιβάλλον, μέσα στο οποίο μόνο οι χειρότεροι μπορούν να επιβιώσουν (ακόμα και αυτό όμως δεν είναι πάντα αλήθεια). Βρωμιά, μουντά κτίρια, παιδεραστές, δολοφόνοι, ναρκωτικά, μοναξιά, αποτελούν όλα αναπόσπαστα κομμάτια μιας επαναλαμβανόμενης καθημερινότητας που υπόσχεται μόνο ένα πράγμα: έναν απύθμενο βούρκο στον οποίο όλοι έχουν μια θέση. Ο Travis αποτελεί έναν μόνο από τους πολλούς χαμένους και μοναχικούς τύπους αυτής της πόλης. Μετά από τον προσωπικό του ψυχικό βιασμό στο Βιετνάμ, και τις εξίσου προσωπικές βαναυσότητες στις οποίες είχε προβεί, επιστρέφει στην πατρίδα κατακερματισμένος πνευματικά και διανοητικά, μόνο για να βρεθεί σε ακόμα ένα εχθρικό και αφιλόξενο περιβάλλον. Αυτή τη φορά αστικό και κατά μια έννοια πιο επικίνδυνο μιας που τώρα βρίσκεται στον ρόλο του θύματος...
Με μια ορισμένες φορές, ντοκυμαντερίστικη προοπτική και απόλυτα ρεαλιστικά σκηνοθεσία, το "Taxi Driver" αποδίδει ωμά και ξεκάθαρα την προβληματική προσπάθεια του πρωταγωνιστή που προσπαθεί να επιβιώσει μέσα στην ίδια του την πόλη, και παράλληλα να εξιλεωθεί ως ένα βαθμό για όσα έκανε, παίρνοντας υπό την προστασία του την ανήλικη τότε Jodie Foster.
Πέρα από την εξαιρετική σκηνοθεσία του Martin, οι ερμηνείες είναι μικρά διαμαντάκια. Ο de Niro είναι τρομακτικός. Το βλέμμα του τα λέει όλα, αλλοπρόσαλλο και σαλεμένο καθώς είναι, ενώ και η ριζική του μεταμόρφωση, δεν αφήνει και πολλά περιθώρια σχετικά με το ποιο είναι το λάθος άτομο για να τα βάλεις μαζί του. Δυναμικός και στιγματισμένος, αποτελεί την τέλεια ενσάρκωση του εξολοθρευτή αγγέλου. Έκπληξη αποτελεί η 12χρονη τότε Jodie Foster η οποία με όλη την παιδική αθωότητα και γλυκύτητα που την χαρακτήριζε, ερμηνεύει υπέροχα έναν απαιτητικό και ιδιαίτερο ρόλο. Στα μετόπισθεν συναντάμε και τον Harvey Keitel, ο οποίος υποδύεται τον νταβατζή της baby Iris, και όταν έρχεται η ώρα του καταλαβαίνει τι εστί βερίκοκο.
Ο "Tαξιτζής" είναι ένα βαρύ δράμα, οχι όμως με την αντικειμενική έννοια του κλάμματος και της στεναχώριας. Είναι βαρύ γιατί είναι αληθινό, ειλικρινές και τόσο σκληρό όσο η ίδια η ζωή. Plus είναι μια ταινία μαεστρικά σκηνοθετημένη, με στιβαρές ερμηνείες, από τις καλύτερες που έχει δώσει ο κινηματογράφος μέχρι και σήμερα, καθώς και μια υποβλητική μουσική, που ανατριχιάζει, σοκάρει και αποδομεί συναισθήματα και καταστάσεις. Ένα must see για όλους.
O de Niro οδηγούσε καθημερινά για 12 ώρες ταξί, για έναν μήνα προκειμένου να μπει στο πετσί του ρόλου, ενώ μελέτησε και τις διανοητικές ασθένειες.
Η περιβόητη πλέον σκηνή με τον Travis να μιλάει στον εαυτό του, ήταν έμπνευση του de Niro, καθώς το σενάριο ελέγε μόνο οτι ο Travis κοιτάει στον καθρέφτη. O de Niro υποστήριξε οτι βασίστηκε στην σκηνή του Marlon Brando από την ταινία "Reflections in a Golden Eye".
H Foster ήταν μόλις 12 ετών και συνεπώς δε μπορούσε να έχει πολύ προκλητικές σκηνές στην ταινία. Έτσι η 19χρονη τότε αδελφή της, Connie Foster ήταν η αντικαταστάτριά της στις πιο απαιτητικές σκηνές.
Υποψήφιοι για τον πρωταγωνιστικό ρόλο ήταν και οι Jeff Bridges και Dustin Hoffman ο οποίος είχε αποκαλέσει τον Scorsese τρελό όταν του είχε προτείνει τον ρόλο. Στη συνέχεια φυσικά το μετάνοιωσε.
O Bernard Hermann ολοκλήρωσε τη μουσική για την ταινία, μια μέρα πριν πεθάνει. To "Taxi Driver" ήταν η τελευταία του ταινία.
Ο σεναριογράφος Paul Schrader έγραψε το σενάριο μέσα σε μόλις πέντε μέρες. Ο ίδιος υποστήριξε οτι κατά την διάρκεια της συγγραφής κρατούσε πάνω στο γραφείο του ένα γεμάτο όπλο για έμπνευση και κίνητρο.
(Πηγή IMDB)
H TV ΣΗΜΕΡΑ....
NET: 00:15, Sling Blade, με τους Billy Bob Thornton, Robert Duvall. Σε σκηνοθεσία του ίδιου του Thornton μια ιστορία για έναν δολοφόνο και τη ζωή του μετά την αποφυλάκισή του. Κέρδισε Oscar προσαρμοσμένου σεναρίου το 1996.
Τσιου!
Υ.Γ: Έχω ανακαλύψει ένα site με μερικά από τα καλύτερα, fan made posters. Εδώ είναι ένα που έφτιαξαν για την ταινία και το βρίσκω εξαιρετικό.
Χαιρετώ και σήμερα guyz! Σήμερα μιας που είναι η τελευταία μέρα της εβδομάδας που ανεβάζω ταινιούλα, είπα να πάμε πάλι σε κάτι πιο κλασσικό και συγκεκριμένα σε αγαπημένο Hitchcock. Η αλήθεια είναι οτι αυτή την εβδομάδα πέρα από την καινούργια κωμωδία "Bridesmaids" που γενικά άκουσα οτι είναι αρκετά καλή, δεν έχει τίποτα το εξαιρετικό στις αίθουσες. Οπότε είπα να ασχοληθώ επίτηδες με κάτι αρκετά παλαιότερο. Εάν έχουμε τίποτα που να αξίζει μέσα στις επόμενες εβδομάδες από τις καινούριες κυκλοφορίες, εννοείται πως θα ανέβει. Ξεκινάμε...
H Dr. Constance Petersen (Ingrid Bergman) είναι μια νεαρή γυναίκα που εργάζεται ως μια από τους επικεφαλείς ψυχιάτρους του ψυχιατρείου Green Manors. Μια μέρα ένας αντικαταστάτης του διευθυντή φτάνει στο νοσοκομείο, ο γοητευτικός Dr. Antony Edwardes (Gregory Peck). Η Dr. Constance τον ερωτεύεται με την πρώτη ματιά και καλείται να το αποδείξει όταν μετά από λίγο καιρό ο Dr. Edwardes κατηγορηθεί για φόνο. Παράλληλα στην προσπάθειά της να τον βοηθήσει να ξεπεράσει την αμνησία από την οποία ο ίδιος υποφέρει καιρό, θα βρεθούν και οι δυο αντιμέτωποι με ένα σκοτεινό μυστικό που θα αλλάξει τα πάντα...
Το "Spellbound" θεωρείται ως μια από τις καλύτερες ταινίες του Alfred Hitchcock και οχι τυχαία. Με τον Hitchcock στην σκηνοθεσία και τον David O. Selznick τον κορυφαίο ίσως παραγωγό ταινιών της εποχής, η ταινία ήταν σίγουρη επιτυχία. Μέχρι το 1945 ο μεγάλος σκηνοθέτης είχε ήδη γυρίσει μερικά από τα καλύτερα φιλμ του, όπως το "The Man Who Knew Too Much" (1934), το "The 39 Steps" (1935), το "The Lady Vanishes" (1938) και το "Shadow of a Doubt" (1943). Δυο χρόνια μετά ακολούθησε το "Spellbound" που έμελλε και αυτό να γράψει την δική του ιστορία ως μια από τις πρώτες ταινίες που ασχολήθηκαν με την ιδέα της ψυχανάλυσης, αλλά και εξαιτίας της συμμετοχής μεγάλων ονομάτων, όχι μόνο μπροστά αλλά και πίσω από τις κάμερες. Ο παραγωγός David O. Selznick υπήρξε μια από τις πιο εμβληματικές κινηματογραφικές προσωπικότητες εκείνης της εποχής. Έχοντας στο ενεργητικό του ανάμεσα σε άλλες ταινίες το "Gone With the Wind" (1939) και το "Rebecca" (1940)-επίσης του Hitchcok- για τα οποία μάλιστα κέρδισε το Oscar for Best Picture, ο Selznick ήταν αδιαμφισβήτητα ο γκουρού των μεγάλων εταιριών παραγωγής, όπως η MGM και η Paramount. Εξάλλου ήταν και ο άνθρωπος που έφερε ουσιαστικά τον Βρετανό Hitchcock στην Αμερική, προωθώντας και απογειώνοντας τελικά την καριέρα του.
Ξεκινώντας με τα καλύτερα ονόματα off κάμερας, άξια λόγου ήταν φυσικά και τα ονόματα του πρωταγωνιστικού ζευγαριού Bergman/Peck. Μεγάλοι ηθοποιοί της γενιάς τους και οι δυο, με γοητευτική παρουσία και στυλιζαρισμένη ερμηνευτική δυνατότητα, αποτέλεσαν ένα από τα πολύ δυνατά χαρτιά της ταινίας, αφού η χημεία μεταξύ τους ήταν κάτι παραπάνω από εμφανής και διάχυτη.
To "Spellbound" είναι μια ταινία που εξερευνά την επιστήμη της ψυχανάλυσης με έναν τρόπο που δε θα μπορούσε να είναι πιο ξεκάθαρος: με μια ψυχίατρο που προσπαθεί να βοηθήσει έναν άντρα που αντιμετωπίζει ένα σοβαρό πρόβλημα αμνησίας. Για να υποδηλωθεί καλύτερα όλη αυτή η δυσδιάκριτη αίσθηση της επικινδυνότητας τέτοιων καταστάσεων, η ταινία είναι γεμάτη από κρυμμένα νοήματα και συμβολισμούς. Για παράδειγμα πολύ σύντομα γινόμαστε μάρτυρες της περίεργης φύσης του νέου 'διευθυντή' του νοσοκομείου, καθώς οι ψυχώσεις του αρχίζουν να τον κυριεύουν και να υποδηλώνουν κάθε φορά μια έντονη διανοητική και ψυχοσωματική δυσκολία του ήρωα στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει τους γύρω του και κυρίως την γυναικεία φύση. Αυτή είναι και η ουσία του έργου: η διερεύνηση της συμπεριφοράς των δυο φύλων υπό την 'επήρεια' του έρωτα. Η μεν γυναίκα είναι διστακτική, κρατιέται πίσω και αυτοπεριορίζεται λόγω της επαγγελματικής της θέσης. Δεν είναι τυχαίο οτι όλοι οι υπόλοιποι γιατροί είναι άντρες. Συνεπώς η ίδια πρέπει να επιβεβαιώνει την αξία της κάθε μέρα, και να μην αφήνει γυναικεία συναισθήματα και έρωτες να την παρασύρουν, διότι κάτι τέτοιο θα ήταν ένδειξη αδυναμίας η οποία στον χώρο της δεν επιτρέπεται. Ο δε άντρας είναι πιο ελεύθερος και χωρίς άπειρες αναστολές. Ο Hitchock πολύ εύστοχα καθιστά τον ανδρικό χαρακτήρα ψυχωτικό από την πρώτη στιγμή, καθώς μπορεί κανείς να αντιληφθεί την ειρωνεία οτι ένας διευθυντής μιας κλινικής δε μπορεί να συμπεριφέρεται σαν ερωτευμένο μαθητούδι, και συνεπώς μάλλον κάτι άλλο συμβαίνει εδω πέρα...
Ο Alfred δεν περιορίζεται μόνο σε μια αυστηρή θεματική της ταινίας, αλλά επιλέγει να αντικατοπτρίσει πολλές φορές τον ταραγμένο νου και την διανοητικά διαταραγμένη φύση του πρωταγωνιστή, μέσα από μια συχνότητα ονείρων και αναμνήσεων (κάτι ανάλογο όπως είδαμε και χτες με το "Paprika" δηλαδή). Μέσα από την ύπνωση ο κεντρικός χαρακτήρας ξαναζεί τις χαμένες του στιγμές, αφού στην προκειμένη περίπτωση μιλάμε για αμνησία. Τα μέγιστα όσον αφορά την απόδοση του ονειρικού σκηνικού έχει δώσει αυτή τη φορά ο Saldador Dali. Η ταινία έχει γράψει ιστορία κυρίως για αυτές τις φαντασιακές σεκάνς που δημιούργησε ο Dali προκειμένου να απεικονιστεί με έναν γλαφυρό σουρεαλισμό η έντονη ψυχική κατάσταση του ασθενή-πρωταγωνιστή. Μάτια, κουρτίνες, μερικά λευκά χαρτιά τράπουλας, ένας άνδρας που πέφτει από ένα κτίριο (θυμηθείτε και το αρκετά μεταγενέστερο "Vertigo"), ένα πηδάλιο που κρατάει ο άνδρας στα χέρια του, όλα αυτά αποτελούν ψυχαναλυτικά σύμβολα τα οποία αποτελούν κομμάτια ενός παζλ που πρέπει να ενωθεί, προκειμένου να επιστρέψει και πάλι η μνήμη του Gregory Peck. Ο τρόπος με τον οποίο στη συνέχεια κάθε στοιχείο μεταφράζεται σε ένα αντίστοιχο πραγματικό γεγονός, είναι απλά ευρηματικός και οδηγεί την ταινία σε ένα τέλος-κάθαρση.
Πολλές από τις επόμενες ταινίες του επηρεάστηκαν άμεσα από το θέμα της ψυχανάλυσης και ο Hitchcock φρόντιζε να το εκφράζει κάθε φορά μέσα από εγκλωβισμένους χαρακτήρες γεμάτους φοβίες, άγχη και τραυματικές εμπειρίες κυρίως μέσα σε ένα αστικό περιβάλλον. Κάθε φορά κατάφερνε να περνάει στον θεατή την έννοια της προβληματικής ενός ατόμου επειδή δεν άφηνε τίποτα να πάει χαμένο. Οι πόλεις, τα διαμερίσματα, τα δωμάτια, οι σκάλες τα πάντα έπαιρναν μια νέα διάσταση και φάνταζαν τις περισσότερες φορές ως οι χειρότερες φυλακές των ηρώων του, από τα δεσμά των οποίων σπάνια μπορούσαν να ξεφύγουν, ενώ ακόμα και όταν το κατάφερναν δεν ήταν χωρίς συνέπειες.
Το "Spellbound" είναι μια από τις πρώτες του ταινίες στην οποία εξερευνά τις λαβυρινθιακές διαστάσεις του μυαλού ενός ατόμου, τις πολλαπλές προσωπικότητες που μπορεί να κρύβει και το αναπόφευκτο της φροϋδικής ερμηνείας για τον 'φόβο' του ενός φύλου προς το άλλο και τούμπαλιν. Είναι ένα φιλμ πλούσιο σε οπτική τροφή, προσεγμένα δομημένο βήμα-βήμα, με τις κατάλληλες δόσεις σασπένς όπως ακριβώς έχουμε συνηθίσει από τα θρίλερ του Hitchcock. Στα συν φυσικά οι εξαιρετικές ερμηνείες και η εικαστική παρέμβαση του Dali που κάνει την διαφορά και που μάλλον θα χρειαζόμασταν μέρες επί μερών για να την αναλύσουμε.
Υ.Γ: Πολύ βασικό: είναι μια ταινία που μπορεί να παρακολουθήσει κανείς με μεγάλη ευκολία και σήμερα, όπως συμβαίνει σχεδόν με όλες τις ταινίες του. Θα το διαπιστώσετε εάν της δώσετε μια ευκαιρία : )
Traileraki δε βάζω, καθώς υπάρχουν και πάλι πραγματάκια που προτιμώ να τα δείτε κατευθείαν στην ταινία, και οχι σε ένα trailer.
TRIVIA
Αν και η ταινία είναι ασπρόμαυρη υπάρχει μια σκηνή κατά την οποία ο πυροβολισμός ενός όπλου είναι χρωματισμένος κόκκινος.
Για να επιτευχθεί η προοπτική ενός χεριού που κρατάει ένα όπλο και στρέφεται απευθείας πάνω στο κοινό (η σκηνοθεσία τρομερή, υπάρχουν γωνίες λήψεις που είναι 'πολύ μπροστά') χρησιμοποιήθηκε ένα τεράστιο ψεύτικο χέρι και όπλο, προκειμένου να υπάρχει το σωστό αποτέλεσμα.
Το χιόνι που πέφτει σε μια σκηνή οπού κάνουν κάποιοι σκι, είναι στην πραγματικότητα cornflakes!
Ο Hitchcok έπεισε τον Selznick να αγοράσει τα δικαιώματα της νουβέλας πάνω στην οποία βασίστηκε η ταινία, για $40 χιλιάδες.
(Πηγή IMDB)
H TV ΣΗΜΕΡΑ....
ET1: 22:00 Precious, με τους Gabourey Sidibe, Mo'Nique. Η δραματική ιστορία μιας παχύσαρκης έφηβης που προσπαθεί να βρει τον δρόμο της όταν αρχίσει να μαθαίνει ανάγνωση και γραφή, την ίδια στιγμή που καλείται να αντιμετωπίσει τον κοινωνικό ρατσισμό, την αυταρχική της μητέρα και ένα αβέβαιο μέλλον...
Αύριο don't forget έχουμε ψηφοφορία με favorite movie quotes vol. 1. Be here! ; )
