Apt Pupil: Certain lessons corrupt...

Χαιρετώ και πάλι και καλωσορίζω και το νέα μέλος της ομάδας μας! Εύχομαι να αναζητήσεις και εσύ μαζί μας, "ωραίες", κινηματογραφικές στιγμές.  Λοιπόν σήμερα, είπα να ασχοληθώ με μια ταινία, την οποία όλο προσπαθούσα να ξεκινήσω και όλο την παρατούσα κάπου στην αρχή, διότι η πρώτη εντύπωση που μου έδινε κάθε φορά, είναι πως θα εντασσόταν καλύτερα στο πλαίσιο μιας τηλεοπτικής δουλειάς (και μάλιστα από τις κακές), παρά σαν ένα κινηματογραφικό επίτευγμα, άξιο προσοχής.  Παρόλα αυτά, όταν τελικά είδα το "Apt Pupil", μια ταινία του 1998, εκτίμησα δυο πράγματα: τόσο την ύπαρξη κάποιον σαφέστατων αδυναμιών τις οποίες η ταινία δεν είχε σκοπό να κρύψει, καθώς και την απρόσμενη δυναμική που αυτή ανέπτυξε, παρασύροντας το θέμα του νεοναζισμού, και ξεπλένοντας στην ουσία το story, από τυχόν απόλυτη ταύτιση, με αυτό το στοιχείο των καιρών μας.  Και των καιρών από πάντα δηλαδή.

O Todd Bowden (Brad Renfro), είναι ένας πιτσιρικάς ο οποίος έχει ένα ιδιαίτερο χόμπι: μαζεύει μετά μανίας, οτιδήποτε έχει να κάνει με το Τρίτο Ράιχ, τον Β' Παγκόσμιο και την δράση της Γερμανίας, κυρίως όσον αφορά οχι τις επεκτατικές της βλέψεις, αλλά την "τιμωρία" των Εβραίων, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Όταν μια μέρα συναντήσει στο λεωφορείο έναν ηλικιωμένο, τα πράγματα θα αλλάξουν ολοκληρωτικά και για τους δυο, καθώς θα αντιληφθεί πως πρόκειται για έναν εκ των εγκληματιών πολέμου, τον οποίο φιλοξενεί σε μπόλικες από τις φωτογραφίες που διαθέτει.  Ο Todd θα βρει έτσι την ευκαιρία να προσεγγίσει τον Μr. Kurt Dussander (Ian McKellen), προκειμένου να μάθει από πρώτο χέρι, όλες τις θηριωδίες των Γερμανών και την αίσθηση του να κρατάς την θανατερή μοίρα χιλιάδων, στα χέρια σου.  Ο Dussander θα πρέπει να χορέψει τώρα, τον χορό που του επιβάλει ο πιτσιρικάς, σε διαφορετική περίπτωση ο απειλητικός πέλεκυς της δικαιοσύνης που έχει κρεμάσει ο Todd πάνω από το κεφάλι του και με τον οποίο τον έχει στριμώξει στην γωνία, θα πέσει και θα κόψει κεφάλια.  Ένας εγκληματίας πολέμου όμως, δεν ξεχνάει ποτέ την πραγματική του φύση.  Ιδιαίτερα όταν τα χρόνια έχουν περάσει και ένα παιδί έρχεται να του κάνει με το έτσι θέλω την ζωή, άνω κάτω...

Το "Apt Pupil" βασίζεται καταρχάς σε μια νουβέλα ή αλλιώς, long short story του Stephen King, το οποίο συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο "Different Seasons", μαζί με μερικές ακόμη ιστορίες του και πιο συγκεκριμένα το "The Body", το οποίο μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο ως, «Stand By Me», καθώς και το "Rita Hayworth and Shawshank Redemption", το οποίο αποτέλεσε φυσικά την πρώτη ύλη του «The Shawshank Redemption», του Frank Darabont.
Όπως αντιλαμβάνεστε λοιπόν, ένας από τους λόγους για τους οποίους από καιρό ήθελα να δω αυτή την ταινία, ήταν πως αποτελεί ιστορία του Stephen King, γεγονός που έχει ταυτόχρονα διττή σημασία, καθώς το αποτέλεσμα ή θα είναι εξαιρετικό, ή απλώς δεν θα βλέπεται.  Δεν έχω κατανοήσει ακόμη τους λόγους για τους οποίους πολλές φορές, αξιόλογα βιβλία του King (δεν μιλάω γενικά αυτή την στιγμή για τις μεταφορές των βιβλίων, καθώς δεν θα τελειώναμε ποτέ με αυτό το θέμα), γίνονται τραγικότατες ταινίες, τόσο από πλευράς σεναρίου (το οποίο τις περισσότερες φορές μπάζει από παντού), όσο και από πλευράς σκηνοθεσίας, η οποία στην καλύτερη των περιπτώσεων, είναι επιεικώς απαράδεκτη.
Αν θα έπρεπε να τοποθετήσω στην προκειμένη περίπτωση το «Apt Pupil» κάπου, αυτό θα ήταν μάλλον σε μια νέα κατηγορία, η οποία παίζει κάπου στην μέση.  Η ταινία, δεν είναι σε καμία περίπτωση εξαιρετική.  Δεν είναι όμως και μια ταινία την οποία θα σταματήσεις άρον άρον.  Κυρίως γιατί σε αυτήν πρωταγωνιστεί ο εξαίσιος, Ian McKellen, αλλά και επειδή την σκηνοθεσία της είχε αναλάβει ο "πολλά υποσχόμενος, αλλά κάπου το'χω χάσει λίγο", Bryan Singer.

Το όνομα του Singer, σίγουρα το ξέρετε, ακόμη και αν δεν θυμάστε ακριβώς, ποιες είναι οι ταινίες τις οποίες μετράει στο ενεργητικό του.  Λοιπόν ο φίλος Bryan, είναι αυτός που το 1995, σκηνοθέτησε μια εκ των καλύτερων ερμηνειών που μετράει ο Kevin Spacey μέχρι σήμερα, στο «The Usual Suspects», ένα καθηλωτικό, crime θρίλερ, με ένα εντυπωσιακό τέλος, από αυτά που ο Alfred Hitchcock, θα "σκότωνε", προκειμένου οι θεατές του να μην αποκαλύψουν παραέξω.
Έκτοτε ο Singer την έκανε λαχείο, αναλαμβάνοντας την μεταφορά στο κινηματογραφικό πανί, των περιπετειών των X-Men, σκηνοθετώντας δυο ταινίες, και ετοιμάζοντας ήδη την τρίτη συνέχεια, το «X-Men: Days of Future Past».  Στο ενδιάμεσο ασχολήθηκε και με την επιστροφή του Superman στο «Superman Returns», κατέγραψε έναν ένστολο Tom Cruise, στην προσπάθειά του να δολοφονήσει τον Hitler στην «Valkyrie» του, ενώ τώρα αποφάσισε να μας πασάρει και την CGI-ασμένη εκδοχή του Τζάκ και της φασολιάς, «Jack and the Giant Slayer», με έναν giant που θυμίζει αφηρημένα τον Klaus Kinski στο «Aguirre: The Wrath of God».  Μάλιστα...
Αν και η καριέρα του Singer δεν θα είχε αλλάξει και πολύ σε περίπτωση που δεν είχε αναλάβει το «Αpt Pupil» (έτσι κι αλλιώς ανάγκη δεν έχει, μιας που τουλάχιστον η τηλεοπτική του δουλειά, μοιάζει να του αποφέρει περισσότερα, απ'οτι οι τελευταίες, κινηματογραφικές του προσπάθειες), εντούτοις θα τολμούσα να πω πως αυτή η ταινία, αποτέλεσε οτι πιο διαφορετικό έχει να μας προσφέρει ο συγκεκριμένος σκηνοθέτης, μέχρι σήμερα.  Και η αλήθεια είναι πως αν και δεν έχω διαβάσει την συγκεκριμένη ιστορία, μπορώ κάπου να αντιληφθώ οτι το αποτέλεσμά της, είναι πολύ καλύτερο, απ'οτι αν είχε αναλάβει κάποιος άλλος την dirty job της μεταφοράς.

Καταρχάς, πέρα από την ξεκάθαρη παρουσία του τρόμου, υπό την μορφή αυτής της φοράς, της ιδέας του νεοναζισμού, η ταινία, δεν επικεντρώνεται τόσο πάνω σε αυτό το κομμάτι, όσο στην γενικότερη "δύναμη" των ανθρώπων να παρασυρθούν και να παρασύρουν.  Έτσι κι αλλιώς ο Stephen King, αποτελούσε από πάντα έναν συγγραφέα, ο οποίος δεν περιοριζόταν μόνο στον μεταφυσικό, φαντασιακό τρόμο, αλλά σε αρκετά βιβλία του, ο φόβος, προκύπτει από κάτι το καθημερινό, κάτι που στην πραγματικότητα μπορεί να φαντάζει αντιμετωπίσιμο και κοινό, αλλά που στα έργα του μετατρέπεται στον νούμερο ένα κίνδυνο, την ουσιαστική πηγή τρέλας και υπέρτατης απειλής.  Για παράδειγμα στο "Cujo", ένας σκύλος Αγίου Βερνάρδου κολλάει λύσσα από μια νυχτερίδα, με αποτέλεσμα να μετατρέπεται μέσα από τις σελίδες του King, στην νούμερο ένα, φονική μηχανή.  Ακόμα και στο κατά βάση δραματικό, «Stand By Me», τα παιδιά έρχονται αντιμέτωπα με μια τρομακτική και παράλληλα σαγηνευτική σκέψη, η οποία σωματοποιείται στην θέα ενός νεκρού σώματος.  Τίποτα περισσότερο.
"Πολλοί με ρωτούν γιατί οι ιστορίες μου δεν περιλαμβάνουν έναν σκύλο, ο οποίος πνίγεται ηρωικά στην προσπάθειά να σώσει το αφεντικό του.  Και εγώ τους απαντώ, πως προτιμώ να φέρω πίσω το εκδικητικό, κρύο πνεύμα του σκύλου, το οποίο θα στοιχειώσει το αφεντικό και θα ζητήσει εκδίκηση".  Αυτά αποτελούν λόγια του ίδιου του King, και θυμάμαι πως μου είχαν κάνει μεγάλη εντύπωση όταν τα είχα διαβάσει.  Μου είχαν ανοίξει όμως και ένα διαφορετικό τρόπο σκέψης, τον οποίο φαίνεται να χρησιμοποιούσε κυρίως κατά το παρελθόν, σαν παντιέρα, ο διάσημος συγγραφέας, προκειμένου να υφαίνει τον τρόμο, ακόμα και στις πιο περίεργες και κατά τα άλλα πραγματικές γωνιές του μυαλού μας.  Το «Apt Pupil», ανήκει ακριβώς σε αυτή την κατηγορία.  Είναι μια ταινία η οποία πραγματεύεται τον μεγαλύτερο φόβο, το μεγαλύτερο κακό που πέρασε ποτέ πάνω από την Γη: τον άνθρωπο.

Ο McKellen υποδύεται τον ηλικιωμένο Dussander με πίστη και πυγμή, αντικατοπτρίζοντας ιδανικά τον ψυχισμό ενός λύκου, που έχει ενεδυθεί την προβιά του προβάτου, και έχει βολευτεί μέσα σε αυτήν, ξεχνώντας τον πρωτύτερο εαυτό του.  Όταν ο Renfro έρχεται (ο οποίος πέθανε το 2008 από υπερβολική δόση), και απαιτεί από εκείνον να ξεθάψει από το μπαούλο των αναμνήσεων, όλες εκείνες τις ανομολόγητες πράξεις, τα βασανιστήρια και την ζοφερή πραγματικότητα του πολέμου, είναι σαν να σηκώνει λιγάκι το χαλί της Ιστορίας, και να προκαλεί τον Dussander να κοιτάξει από κάτω, βλέποντας κάπου εκεί τον εαυτό του, όπως αυτός ήταν παλιά: νέος, ακμαίος και γεμάτος βάναυσες ορέξεις.  Στην ουσία δεν είναι το θέμα του νεοναζισμού αυτό που κυριαρχεί, όσο το πως πολύ εύκολα μπορεί κάποιος να "κυλήσει" και πάλι, στον παλιό εθισμό του.  Είτε αυτός είναι το αλκοόλ, είτε τα ναρκωτικά, είτε η ανάγκη να σκοτώνει...
Το «Apt Pupil», πρόκειται στην ουσία για μια ταινία εμμονών.  Εμμονικός ο Todd με τον κόσμο του Τρίτου Ράιχ, όπως όμως τον θαυμάζει μέσα από τις φωτογραφίες, μα που όπως σύντομα διαπιστώνει, οι διηγήσεις και η πραγματικότητα, μάλλον απέχουν έτη φωτός από το όποιο φρικιαστικό ενσταντανέ της φωτογραφικής μηχανής.
Το ενδιαφέρον κομμάτι της ταινίας, εκεί δηλαδή που παίζεται και όλο το δράμα, έχει να κάνει με την αλληλεπίδραση των δυο πρωταγωνιστών, και τον τρόπο με τον οποίο ο ένας, μοιάζει να αποτελεί την νεότερη και αντίστοιχα, την μεγαλύτερη εκδοχή του άλλου.  Οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος.  Όταν ο σπόρος της εξουσίας και της μεγαλομανίας έχει φυτευτεί (οχι αυτός ενός ξεκάθαρου ναζισμού), τότε υπάρχει δυνατότητα διαφυγής και για τους δυο.  Με διαφορετικές δηλαδή συνέπειες και όπως κι αν εκφράζεται αυτή.
Αν εξαιρέσει κανείς την κάπως αδύναμη σκηνοθεσία, από πλευράς σκηνικών και ατμόσφαιρας, τότε μπορεί να βρει ενδιαφέροντα στοιχεία στο «Αpt Pupil», μια ταινία, η οποία μπορεί να μην είναι από τις καλύτερες μεταφορές, είναι όμως από τις πιο τίμιες αναφορικά με αυτά που θέλει να πεί.

Τι έμαθα από την ταινία: Οτι o David Schwimmer είναι σαν ανώμαλος μπανιστιρτζής με αυτό το μουστάκι, οτι όταν ο King άκουσε πως την ταινία θέλει να αναλάβει ο Bryan Singer, του πούλησε τα δικαιώματα για 1 δολάριο και οτι ο McKellen είναι μόλις 57 χρονών εδώ, αν και δείχνει για πολύ μεγαλύτερος και συγκεκριμένα ανέλαβε να υποδυθεί τον 75χονο Dussander.


Με την απαραίτητη φωνή που συνόδευε τότε τα trailer...

No trivia

The Green Mile: Dead man walking...

And we have a winner!  Με χαρά είδα οτι αυτή η ψηφοφορία μάζεψε τις περισσότερες ψήφους (55 παρακαλώ) τώρα που ξεκινήσαμε και πάλι μετά το καλοκαιράκι.  Ευχαριστώ όλους και πάλι για τη συμμετοχή σας (ελπίζω να μην έχω γίνει ακόμα πολύ γραφική) και προχωρώ με την απαρίθμηση των συνολικών ψήφων που μάζεψαν οι τρεις ταινιούλες που ξεχώρισαν από τις υπόλοιπες.  Ομολογώ οτι με κάποια μικρή έκπληξη είδα οτι το "The Green Mile" πέρασε μπροστά με 32, μιας που περίμενα το "Shawsank Redemption" να έρθει πρώτο και το οποίο έμεινε τελικά στην δεύτερη θέση με 29.  Στην τρίτη βρέθηκε το "The Shining" με 28, που έχει σαρώσει σε πολλές ψηφοφορίες μέχρι τώρα.  Παρόλα αυτά δε μπορώ παρά να παραδεχτώ οτι το "The Green Mile" είναι μια ταινία που έχει μεταφερθεί αυτούσια από το βιβλίο στον κινηματογράφο και μάλιστα ανήκει σίγουρα στα καλύτερα adaptation από έργα του Stephen King.  Πρέπει να την έχω δει γύρω στις 5 φορές, οπότε ξεκινώ ευθύς αμέσως για την κριτική μας!

O Paul Edgecomb (Tom Hanks) εργάζεται ως φρουρός σε μια πτέρυγα θανατοποινιτών στην Louisiana, την δεκαετία του '30.  Μαζί με τους υπόλοιπους συναδέλφους του, τον 'brutal' Brutus Howell (David Morse), τον νεαρό Dean Stanton (Barry Pepper) και τον πιο ώριμο και σοβαρό Hary Terwilliger (Jeffrey DeMunn) είναι υπεύθυνος για την ομαλή λειτουργία της πτέρυγάς τους, κρατώντας τους μελλοθάνατους ήρεμους και μακριά από μεταξύ τους κόντρες.  Όταν μια μέρα καταφτάσει ο θηριώδης John Coffey (Michael Clarke Duncan) κατηγορούμενος για τον βιασμό και τον θάνατο δυο μικρών κοριτσιών (που ήταν και αδελφάκια), τότε όλοι-τρόφιμοι και φύλακες-θα αρχίσουν να κάνουν λόγο για τον χειρότερο, ανάμεσα στους χειρότερους.  Σύντομα όμως θα διαπιστώσουν οτι ο Coffey κρύβει ένα μεγάλο μυστικό, ένα χάρισμα που τον κάνει μοναδικό: μπορεί και γιατρεύει με το άγγιγμα.  Ο Paul θα κλονιστεί συθέμελα από τα γεγονότα που πρόκειται να ακολουθήσουν στο Πράσινο Μίλι και θα έρθει αντιμέτωπος με την ίδια του την πίστη: αυτός ο άνθρωπος είναι ο Διάβολος προσωποποιημένος ή μήπως ένας Άγγελος Κυρίου;
Ο σκηνοθέτης Frank Drabont που είναι υπεύθυνος για αυτή την υπέροχη μεταφορά, έχει μια μικρή μανία με τα έργα του πολυαγαπημένου μου King.  Εκτός από το Πράσινο Μίλι (1999) ανέλαβε να σκηνοθετήσει το 1994 το "Shawsahnk Redemption" το οποίο αποτέλεσε και την πρώτη του ολοκληρωμένη δουλειά.  Ακολούθησε το 1999 η ταινία με τον Tom Hanks, ενώ το 2007 μας χάρισε ανατριχίλες και ίσως ένα από τα πιο σοκαριστικά τέλη του εμπορικού κινηματογράφου, με το "The Mist".  Τώρα εκτελεί χρέη executive producer στη ζομπίστικη σειρά, "The Walking Dead" η οποία έχει αγαπηθεί από πολλούς όπου κι αν προβάλλεται, αποτελώντας ότι καλύτερο για τους fan του είδους.  Την προτείνω ανεπιφύλακτα σε όσους δε την έχουν δει και επιφυλάσσομαι να γράψω γι' αυτήν στο blog λίαν συντόμως.

Φαντάζομαι οτι έχετε πάθει και εσείς πολλές φορές αυτό που όταν διαβάζεις ένα βιβλίο και έπειτα βλέπεις την ταινία, τις περισσότερες φορές αυτή δεν ανταποκρίνεται στον τρόπο με τον οποίο η φαντασία σου είχε χτίσει τους ήρωες και το γενικότερο περιβάλλον.  Από την άλλη πλευρά όταν έχεις ήδη παρακολουθήσει ένα φιλμ, και στη συνέχεια διαβάζεις το βιβλίο, οι χαρακτήρες έχουν την μορφή των ηθοποιών που έχεις μόλις δει, καθιστώντας το μάλλον αδύνατον να φανταστείς πλέον την ιστορία αποκομμένη από την κινηματογραφική της απόδοση.  Το ίδιο ακριβώς συνέβη και στην δική μου περίπτωση.  Όταν ξεκίνησα να διαβάζω το μυθιστόρημα του King, έπιασα τον εαυτό μου να φέρνει στο μυαλό εικόνες από την ταινία.  Και αυτό δε με ξένισε καθόλου, διότι με ευχαρίστηση διαπίστωσα οτι μου ήταν πολύ δύσκολο να ξεχωρίσω ποιο ήταν καλύτερο: το βιβλίο ή η ταινία;  Και εκεί ακριβώς εντοπίζω την επιτυχία του Darabont, στο πόσο πιστά κατάφερε δηλαδή να παρουσιάσει μια ιστορία με όλες τις δραματικές της εκφάνσεις, τις ανάλαφρες, χιουμοριστικές στιγμές και την ολοκληρωμένη και οριοθετημένη παρουσία των ηρώων.

Όσοι έχουν διαβάσει Stephen King σίγουρα θα έχουν εντοπίσει το πάντρεμα θρησκείας/πίστης, είτε με το μεταφυσικό, είτε με το πραγματικό που πολλές φορές είναι πολύ πιο τρομακτικό.  O King αρέσκεται να συνδυάζει πάντα στα βιβλία του την υπόνοια ή την ξεκάθαρη παρουσία ενός κακού που προσωποποιείται όπως ο λυσσασμένος σκύλος στο "Cujo", τα στοιχειωμένα ορυχεία στο "Desperation" και ο μικρούλης νεκροζώντανος Cage Creed στο "Pet Sematary".  Τις περισσότερες φορές η εξιλέωση θα έρθει μέσα από την παρέμβαση ενός ανθρώπου, που όμως δε μοιάζει με τους υπόλοιπους εξαιτίας των 'ιδιαίτερων' χαρισμάτων που έχει.  Αυτά ακριβώς τα χαρίσματα είναι που συνδέονται με θέματα κρυφών δυνάμεων που μπορούν να θεραπεύσουν, να γλυτώσουν τους πρωταγωνιστές από θανατηφόρες καταστάσεις και να επαναφέρουν την τάξη.  Εκτός από το Πράσινο Μίλι στο οποίο η παρουσία της Θείας δύναμης είναι εμφανέστατη στον κεντρικό μας ήρωα, υπάρχουν και άλλα βιβλία/ταινίες του King που μπερδεύουν ωραία αυτά τα δυο ξεχωριστά συστατικά και δημιουργούν ένα ισορροπημένο αποτέλεσμα που μένει μακριά από υπερβολές (εκτός κι αν αυτός ακριβώς είναι ο σκοπός του).  Από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα είναι το "Hearts in Atlantis", οπού ο πρωταγωνιστής διακατέχεται από special powers, το "Dreamcatcher" (ένα εκπληκτικό βιβλίο που χαντακώθηκε άσχημα στον κινηματογράφο) στο οποίο ένα παιδί με διανοητική υστέρηση προωθεί την πλοκή παραπέρα, αλλά και το "The Mist" στο οποίο η θρησκόληπτη Ms. Carmody λειτουργεί ως η αρνητική πλευρά της πίστης.  Έτσι και εδώ το καλό και το κακό προχωρούν σε παράλληλους δρόμους και ενσαρκώνονται τέλεια στα πρόσωπα των ηρώων.

Ο Tom Hanks είναι ο καλόκαρδος φύλακας, με την πολύ κακή ουρολοίμωξη που θεραπεύεται από τα χέρια του μυστήριου John Coffey.  Αν και η ερμηνεία του είναι καλή, εντούτοις νομίζω οτι υπάρχουν άλλοι ηθοποιοί που σε κερδίζουν σε αυτή την ταινία.  Αρχικά ο Clarke Dunkan είναι η επιτομή της αντίθεσης.  Με τον τεράστιο όγκο και ύψος του, μόνο τρόμο θα μπορούσε να προκαλεί, ιδιαίτερα μάλιστα και εξαιτίας του φρικτού εγκλήματος που τον ακολουθεί.  Ποιος να περίμενε οτι θα έμοιαζε τελικά περισσότερο με έναν καλόκαρδο γίγαντα, που φοβάται το σκοτάδι και δεν μπορεί να κοιμηθεί χωρίς φως;  Μάλλον κανείς.  Γι' αυτό ακριβώς η ερμηνεία του απέσπασε και μια υποψηφιότητα για Oscar.  Γλυκός και με την αφέλεια ενός μικρού παιδιού, ενσαρκώνει τον ρόλο του Coffey τέλεια.  Από τις καλύτερες ερμηνείες βρήκα και αυτή του Doug Hutchison που υποδύθηκε αριστοτεχνικά τον σαδιστή Percy Wetmore.  Όσο μπόι του έλειπε, το είχε σε κακία και μοχθηρία, την οποία φρόντιζε να στρέφει σε όσους ήταν πλέον ανίκανοι να κάνουν το οτιδήποτε: τους μελλοθάνατους μέσα στα κελιά.  Με λιγδωμένο μαλλί και υποχθόνιο βλέμμα, είναι έτοιμος να ορμήξει.  Μέχρι τη στιγμή βέβαια που αναλαμβάνει ο Wild Bill (Sam Rockwell) γιατί τότε ο Percy τα κάνει πάνω του.  O Rockwell είναι ένας τρελαμένος τύπος που θα οδηγηθεί σύντομα στην ηλεκτρική καρέκλα, προκειμένου να πληρώσει για τα αμαρτήματά του.  Το μεγαλύτερο το μαθαίνουμε στο τέλος, είναι ένα κάποιο σοκ, αλλά έτσι κι αλλιώς η όλη συμπεριφορά αφηνιασμένο ταύρου μέχρι εκείνη την στιγμή μας έχει σοκάρει.  Χαμογελώντας σαρδόνια και καταφέρνοντας να τσαντίζει τους φύλακες διαρκώς με τα κατορθώματά του, δε βάζει μυαλό και γίνεται ένας από τους καλύτερους κακούς της χρονιάς.
Εκτός από τις πολλές και καλές ερμηνείες (να προσθέσουμε στο ήδη εξαιρετικό cast και τους James Cromwell στον ρόλο του αρχηγού, και Patriscia Clarkson στον ρόλο της βαριά άρρωστης γυναίκας του) και η σκηνοθεσία σε κερδίζει αφενός γιατί 'πιάνει' όλο το κλίμα της εποχής του βιβλίου και αφετέρου γιατί η αισθητική του παλιού, εναρμονίζεται στο full με τις 'παλιομοδίτικες' ερμηνείες.  Στα plus είναι και η εξιστόρηση της ταινίας από τον υπερήλικα πια Paul, με την μορφή ενός μεγάλου flashback στην εποχή που ήταν νέος.
Από τις καλύτερες μεταφορές του King, κέρδισε επάξια την πρώτη θέση στην ψηφοφορία μας και μια all time classic θέση στην ταινιακή μας συλλογή : )

Τι έμαθα από την ταινία:   Οτι τελικά το μέγεθος δεν έχει σημασία, οτι υπάρχει ένα 'μαγικό' μέρος που λέγεται Ποντικούπολη και που όλα τα ποντίκια είναι ευτυχισμένα, και οτι πρέπει πάντα, ΠΑΝΤΑ να βρέχεις το σφουγγάρι.

 TRIVIA

• Στην πραγματικότητα ο Clarke Duncan έχει σχεδόν το ίδιο ύψος με τον David Morse και τον James Cromwell.  Απλά για τις ανάγκες τις ταινίες χρησιμοποιήθηκαν τέτοιες γωνίες λήψεις, ώστε να φαίνεται οτι ο Duncan τους ρίχνει τουλάχιστον δυο κεφάλια.
• Στην αρχή της ταινίας ο ηλικιωμένος Paul περπατάει σε έναν διάδρομο του γηροκομείου, προκειμένου να πάει για πρωινό.  Ο διάδρομος έχει ένα ζωηρό πράσινο χρώμα, σαν να πρόκειται πλέον για το δικό του Πράσινο Μίλι.
• Όταν ο King είχε επισκεφτεί την τοποθεσία των γυρισμάτων, ζήτησε από την παραγωγή να τον δέσουν στην...Γριά Σπίθα, προκειμένου να δει πως θα αισθανόταν.  Τελικά δε του άρεσε και ζήτησε να τον λύσουν.
• Ο Clarke Duncan ένοιωθε αμήχανα που έπρεπε να 'πάρει' την μόλυνση του Tom Hanks πιάνοντάς τον στον καβάλο.  Για τον λόγο αυτό ο Hanks έφυγε από το γύρισμα και όταν επέστρεψε είχε βάλει μέσα από το παντελόνι του ένα άδειο μπουκάλι νερού, με αποτέλεσμα η σκηνή να γυριστεί τελικά με μεγαλύτερη ευκολία : )
• O David Morse έχει παίξει σε πολλές ταινίες/μεταφορές του King, όπως το "The Langoliers", "Hearts in Atlantis" και φυσικά το "The Green Mile".

(Πηγή IMDB)

Τίποτα στην tv σήμερα.

Till tomorrow... 

The Mist: ...is comming to get you...

Καλημέρα again!  Είδα οτι σας άρεσε η χθεσινή ταινία και χάρηκα γι'αυτό :) Να την δείτε όποτε μπορέσετε, it's really good.  So, σήμερα προσπαθούσα να καταλήξω σε κάποια ταινία για ανέβασμα και κλασσικά, όπως συνήθως μου συμβαίνει εκεί που καθόμουν, μου ήρθε το The Mist.  Είδα κιόλας οτι θριλεράκι-τρόμου δεν έχω προτίνει κάποια, αυτή την εβδομάδα, οπότε είπα why not?.  Οπότε ξεκινάμε...

Ξέρω οτι από πολλούς η ταινία αυτή είναι αρκετά παρεξηγημένη και μπορώ επίσης να καταλάβω και τους λόγους ως ένα σημείο.  Γενικότερα όμως πιστεύω οτι πρώτον, αποτελεί μια από τις καλές μεταφορές του ομόνυμου βιβλίου του Stephen King (once more!) και δεύτερον-με εξαίρεση κάνα, δυο πραγματάκια που θα αναφέρω και στη συνέχεια- νομίζω οτι είναι μια πολύ καλή ταινία με όσες δόσεις πρέπει, από τρόμο, αγωνία, κλειστοφοβία, ακόμα και δυνατές ερμηνείες....yeap, who knew?
Ένα πρωινό που ξεκίνησε όπως όλα τα άλλα, σε μια ήσυχη, μικρή πόλη, θα εξελιχθεί σύντομα σε μια καταστροφική μέρα, όταν μια περίεργη θύελλα με μια ακόμη πιο περίεργη ομίχλη, θα χτυπήσουν την πόλη.  Τότε μια ομάδα από τους κατοίκους, θα αναζητήσουν προσωρινό καταφύγιο, στο super market της περιοχής.  Τώρα θα πρέπει να αγωνιστούν για τις ζωές τους, καθώς η ομίχλη κρύβει έναν θανάσιμο κίνδυνο.  Ίσως όμως ακόμα πιο θανάσιμος να είναι ο κίνδυνος που τελικά θα κάνει την εμφάνισή του ανάμεσα στους κατοίκους....
Η ταινία όπως είπαμε, βασίζεται σε ένα βιβλίο του King και η μεταφορά του στην μεγάλη οθόνη, είναι πάρα πολύ καλή.  Ενδιαφέρον έχει το γεγονός οτι ο King δεν περιορίζεται μόνο στον εξωτερικό κίνδυνο που καλούνται να αντιμετωπίσουν οι κάτοικοι της πόλης, αλλά ουσιαστικά προσπαθεί να απομυζήσει κάθε πιθανότητα ελπίδας από αυτούς, με το να τους βάζει να φιλονηκούν μεταξύ τους σε μια τέτοια κατάσταση, οπού κανονικά θα έπρεπε να είναι όλοι ενωμένοι, για να καταφέρουν να την αντιμετωπίσουν.  Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να φτάνουν στο σημείο οπού ο ένας να αποτελεί για τον άλλον, μεγαλύτερο κίνδυνο από αυτόν που τους περιμένει έξω από το μαγαζί.  Γενικά ο King στα βιβλία του επιλέγει πάντα να περνάει διάφορα μηνύματα με έμμεσους και 'υπόγειους' τρόπους, κάτι το οποίο πολύ εύστοχα φαίνεται και στην ταινία. Επίσης σχεδόν πάντα φέρνει τους ανθρώπους αντιμέτωπους με θέματα πίστης και θρησκείας, γεγονός που στην ταινία παίζει καταλυτικό ρόλο, με έναν τρόπο καθαρά δικό του.  Ο φανατισμός και η θρησκοληψία μπορούν να οδηγήσουν σε ανεξέλεγχτες καταστάσεις, εκεί που η λογική παύει να υπάρχει και τη σκυτάλη παίρνει η τρέλα και η θυσία για την ικανοποίηση, μιας ανώτερης από εμάς, οντότητας.  Πάντα φροντίζει να ασκεί την κριτική του ο King, μέσα από τα βιβλία του, μπερδεύοντας φανταστικές και μεταφυσικές καταστάσεις, με στοιχεία θρησκευτικά και εννοίοτε αλληγορικά.  Όπως πολύ επιτυχημένα έχουν μεταφερθεί και στην ταινία...
Δεν είναι τυχαίο οτι στη σκηνοθεσία βρίσκεται ο Frank Darabond, ένας πολύ καλός σκηνοθέτης, που έχει στο ενεργητικό του ταινίες όπως "The Green Mile" και "The Shawshank Redemption" , καθώς και την πολύ επιτυχημένη, καινούρια σειρά "The Walking Dead", η οποία έχει απλά τρομερή σκηνοθεσία και την προτίνω ανεπιφύλακτα στους λάτρεις των ταινιών με zombies.  Το Mist είναι εξίσου καλά σκηνοθετημένο, με έντονη τη διαφοροποίηση ανάμεσα στον εξωτερικό κόσμο της πόλης και τον εσωτερικό, του super market μέσα στον οποίο έχουν αναγκαστεί να καταφύγουν οι κάτοικοι.  Ενδεχομένως ο εσωτερικός να είναι χειρότερος.....Ουσιαστικά αυτό που θέλει ο σκηνοθέτης να πετύχει, είναι οτι τελικά αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι πουθενά ασφαλείς.  Έξω απειλούνται από κάτι απόκοσμα πλάσματα, και μέσα απειλούνται από τους ίδιους τους τους εαυτούς.  Η παράνοϊα βασιλεύει ανάμεσα τους, με αρχηγό μια απίστευτα θρησκόληπτη γυναίκα, την Mrs. Carmody (Marcia Gay Harden) η οποία θεωρεί οτι αυτό που τους συμβαίνει είναι η τιμωρία από τον Θεό και επομένως προκειμένου να κατευνάσει την οργή του, πρέπει κάποιος να θυσιαστεί.  Ο διαχωρισμός των ατόμων σε δυο ομάδες (σε λογικούς και φοβισμένους, θα έλεγα) είναι αναπόφευκτος και τότε τα πράγματα απλά πάνε κατά διαβόλου...Στο μόνο πράγμα που θα διαφωνήσω είναι ο τρόπος με τον οποίο έχουν αποδωθεί τα όντα που ξεπετάγονται μέσα από την ομίχλη, καθώς τα βρήκα μάλλον αστεία και 'πρόχειρα'.  Δε με ενόχλησαν όμως και τόσο, γιατί πολύ απλά δεν έχουν ως στόχο να σε κάνουν να θυμάσαι την ταινία, ως ένα θριλερ με τέρατα όπως τόσες και τόσες άλλες, αλλά να την θυμάσαι για τα άλλα τέρατα, αυτά που ο καθένας μας κρύβει μέσα του και γι'αυτόν ακριβώς τον λόγο, βρίσκω οτι η ταινία έχει να πει πολλά....
Η ερμηνεία της Marcia Gay Harden είναι τόσο καλή, σε σημείο που να θες απλά να την πλακώσεις στο ξύλο, για να την κάνεις να το βουλώσει!  Η τρέλα της και η πίστη της οτι αυτό που κάνει και εκπροσωπεί, είναι σωστό, αγγίζει τα όρια της υπερβολής και προσφέρει στην ταινία, πολλούς extra πόντους για να την δει κανείς.  Ενδεχομένως εαν βρισκόταν άλλη ηθοποιός στην θέση της, να μη τα κατάφερνε τόσο καλά (γιατί αυτή τα κατάφερε περίφημα) και να έχανε πολύ.  Η Harden την απογείωσε.  Δίπλα της βλέπουμε και τον Thomas Jane, ως κλασσικό ήρωα του King, που κάνει τα πάντα για να προστατεύσει τον γιό του, από αυτόν τον χαμό.  Περίεργη υπόθεση αυτός ο ηθοποιός, καθώς γενικά παίζει σε ταινίες που αν και πολλές φορές δεν είναι και τίποτα το σπουδαίο, μένουν στο μυαλό μας, έτσι κι αλλιώς (ποιος μπορεί να ξεχάσει το "Deep Blue Sea", με εκείνους τους αξιολάτρευτους και λίγο δολοφονικούς καρχαρίες;).  Στο The Mist είναι καλός, χωρίς να είναι wow!, αν και υπάρχουν δυο-τρεις σκηνές, οπού δίνει ρέστα!.
Γενικότερα νομίζω οτι το The Mist είναι μια underrated ταινία, αφού πολλοί ενδεχομένως να θεωρούν οτι δε αποτελεί και τίποτα το ιδιαίτερο και συνεπώς θα είναι και κάτι το βαρετό.  Λάθος.  Εάν καταφέρετε να την δείτε και με έναν διαφορετικό τρόπο (και να μη κολλήσετε στα πραγματικά, χαζοφτιαγμένα τέρατα, τα οποία εκπροσωπούν τον δικό τους σκοπό) είμαι σίγουρη οτι θα σας αρέσει.  Εκτός των άλλων περιλαμβάνει και ένα από τα καλύτερα και πιο εμπνευσμένα τέλη που έχει δει σε ταινία.  Thank you Mr. King, thank you Mr. Darabond!

http://www.youtube.com/watch?v=LhCKXJNGzN8
Προσπαθήστε με το που βάλετε το videaki, να κρύψετε με κάποιον τρόπο τα σχόλια που κάνουν οι κλασσικά ηλίθιοι από κάτω και αποκαλύπτουν τι γίνεται στην ταινία. Εάν δεν έχετε πρόβλημα, όλα ok.

TRIVIA

• Στην αρχή της ταινίας ο μικρός David ζωγραφίζει στο δωμάτιό του.  Η ζωγραφιά που κάνει είναι ένα σχέδιο από την...επταλογία του Stephen King, "The Dark Tower" και συγκεκριμένα από τον ήρωα των βιβλίων, Roland.  Επίσης στο δωμάτιο υπάρχει και μια αφίσα από την ταινία του Carpenter, "Τhe Thing", ο οποίος κατά το παρελθόν είχε σκηνοθετήσει και την ταινία "Τhe Fog", η οποία έχει κοινό story, με αυτό του "Τhe Mist".
• O Frank Darabond συμφώνησε με την εταιρία Dimension να γυρίσει την ταινία, μόνο υπο τον όρο οτι δε θα τον ανάγκαζαν να αλλάξει το τέλος, όπως αυτό ήταν γραμμένο στο βιβλίο και έτσι οι παραγωγοί συμφώνησαν!  Hell yeah!
• Δίπλα από το super market υπάρχει ένα φαρμακείο που ονομάζεται "King's Pharmacy".  Αναρωτιέμαι σε ποιον να αναφέρεται...
• Είναι η τρίτη ταινία που σκηνοθετεί ο Darabont και βασίζεται σε βιβλίο του Stephen King.  Οι άλλες δυο είναι φυσικά το "Τhe Green Mile" και το "The Shawshank Redemption".
• Ο King υποστήριξε αφού είδε την ταινία, οτι τρόμαξε πραγματικά όταν την παρακολούθησε.  Στη συνέχεια ο Darabond υποστήριξε οτι αυτή η δήλωση του King, αποτέλεσε την ευτυχέστερη στιγμή της καριέρας του :)
• Η ταινία γυρίστηκε μέσα σε μόλις 37 μέρες!

(Πηγή IMDB)

H TV ΣΗΜΕΡΑ....

ET1: 00:00. Νοs jours heureux (Το καλοκαίρι της ζωής μας).  Γαλλική κωμωδία, με επίκεντρο τις τραγελαφικές καταστάσεις και τα ευτράπελα που συμβαίνουν στις κατασκηνώσεις, την περίοδο των καλοκαιρινών διακοπών.

Τσιου!!

Pet Sematary: Freaky as hell!

Γεια σας και πάλι!  Πιο νωρίς σήμερα η ταινιούλα, γιατί έχω τα σεμινάρια το βράδυ και δε ξέρω αν θα προλάβω να γράψω όταν γυρίσω!.  Ταινία τρόμου σήμερα, από τα παλιά, την οποία δε νομίζω να την ξέρουν πολλοί.  Λογικά ούτε εγώ δε θα την ήξερα εάν δεν ήταν (για μια ακόμη φορά!) μεταφορά ενός βιβλίου του Stephen King, στην μεγάλη οθόνη.  Επίσης θέλω να ζητήσω συγγνώμη για τα ελαφρώς 'καμμένα' titles που βάζω τις τελευταίες μέρες στα αγγλικά,  αλλά μου είναι δύσκολο να αποδόσω αυτό που θέλω να πω στα ελληνικά!.  Οπότε μέχρι να μου'ρθει πάλι η έμπνευση στα ελληνικα, θα ανεβαίνουν όπως μου'ρχονται τα αγγλικά titles! :) 

Το βιβλίο το διάβασα κατά τη διάρκεια των χριστουγεννιάτικων διακοπών (για εμένα μόνιμες διακοπές εδώ και πολύ καιρό, αλλά δε το λέμε!) και νομίζω πως είναι ένα από τα καλύτερα, πιο τρομακτικά και καταθλιπτικά βιβλία του King.  Αφού το τελείωσα είχα απομείνει να αναρωτιέμαι για πρώτη φορά (i know it's weird) τι στο καλό έχει μέσα στο κεφάλι του αυτός ο άνθρωπος!. Η ιστορία σε στοιχειώνει και είναι πέρα για πέρα τρομακτική.  Και το χειρότερο απ'όλα είναι οτι βασίζεται σε αληθινές εμπειρίες και πραγματικά γεγονότα, από τη ζωή του συγγραφέα...
Η οικογένεια των Creed, μετακομίζει σε ένα καινούργιο σπίτι, στο οποίο θα περάσει ένα αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα, προκειμένου ο Louis (Dale Midkiff), ο πατέρας την οικογένειας, να αναλάβει χρέη γιατρού, σε ένα κοντινό Πανεπιστήμιο.  Η ζωή τους μοιάζει πλέον ειδυλλιακή, αφού ζούν σε ένα όμορφο σπίτι, με ένα τεράστιο λιβάδι να απλώνεται πίσω από αυτό και ένα φιδογυριστό μονοπάτι, που προσδίδει την απαραίτητη γραφικότητα στην εικόνα.  Το μόνο που φαίνεται να διαταράσει την κατά τα άλλα ονειρική ζωή της οικογένειας, είναι ο μεγάλος και επικίνδυνος δρόμος που υπάρχει μπροστά από το σπίτι, ο οποίος αποτελεί παγίδα θανάτου με τα αμέτρητα φορτηγά που περνούν κάθε μέρα.  Όταν μια μέρα η γάτα της οικογένειας χτυπηθεί θανάσιμα από ένα από τα φορτηγά, τότε ο Louis θα μάθει τα πάντα για το νεκροταφείο των ζώων στο οποίο οδηγεί το μονοπάτι.  Θα μάθει τα πάντα και από την καλή, αλλά και από την ανάποδη...
Αρχικά πρέπει να πω οτι η ταινία είναι μια από τις καλές μεταφορές βιβλίου, αφού τα περισσότερα σημαντικά γεγονότα εμφανίζονται στην ταινία.  Επίσης νομίζω οτι είναι μια από τις πιο δύσκολες ταινίες, που έχω παρακολουθήσει ποτέ.  Υπάρχουν σκηνές που υπονοούν τρομέρα πράγματα και σκηνές που δείχνουν ξεκάθαρα, εξίσσου τρομερά πράγματα.  Ο τρόμος είναι έκδηλος σε όλη τη διάρκειά της και η ατμόσφαιρα που δημιουργείται από την αρχή, οδηγείται σε μια απίστετυη έκρηξη στο τέλος.  Αν και το πρώτο μισάωρο λειτουργεί κυρίως με έναν τρόπο που προσπαθεί να σε βάλει σε ένα κατάλληλο mood και να σε προετοιμάσει για την φρίκη της συνέχειας, είναι εντούτοις γεμάτο με στοιχεία που σου προκαλούν απέχθεια και μια αδιόρατη ανησυχία, οτι κάτι κακό θα συμβεί.  Κάτι πολύ κακό, το οποίο και τελικά συμβαίνει, αλλά δε θέλω να σας πω περισσότερα γι'αυτό καθώς θα προδόσω το καλύτερο ίσως κομμάτι της ταινίας.  Όσο για το τι βλέπουμε από την μέση περίπου, μέχρι και το τέλος, αυτό δε το συζητώ καν, αφού είδα και άκουσα πράγματα που με φρίκαραν πραγματικά!.
Εννοείται πως αποπνέει αυτή την αίσθηση του παλιού, που αγαπώ κυρίως στα θρίλερ και τις ταινίες τρόμου.  Οπότε το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και σε αυτή τη ταινία.  Στα θετικά της έχω να βάλω την απίστευτα ζοφερή ατμόσφαιρα που δημιουργείται, το σκηνικό στο οποίο εκτυλλίσεται όλη η δράση, καθώς και τις ερμηνείες του φιλικού, γείτονα των Creed, Jud (Fred Gwynne) και του μικρούλη γιου της οικογένειας, Cage (Miko Hughes) που είναι φοβερός και τρομερός, καθώς κατάφερε να υποδυθεί τέλεια τον ρόλο του, σε ηλικία μόλις 3 ετών!.  Ο ρόλος του Cage είναι ο ρόλος κλειδί για όλη την ταινία και θα αρκεστώ να σας πω οτι αυτό το παιδί ήταν αποκάλυψη στην ταινία, για διάφορους λόγους.  Τόσο καλούς, όσο και....πολύ πολύ κακούς.  Επίσης η ταινία έχει ίσως ένα από τα πιο αποκρουστικά ανθρώπινα πλάσματα που έχω δει ποτέ μου.  Ονομάζεται Zelda και υποδύεται τον ρόλο της άρρωστης αδελφής της μητέρας, η οποία πέθανε σε μικρή ηλικία από κάποια εκφυλιστική ασθένεια.  Πραγματικά νομίζω οτι ο τρόμος που μου προκάλεσε αυτό το 'πράγμα' δεν περιγράφεται με λόγια!.  Δείτε το και θα καταλάβετε.  Στα αρνητικά το μόνο που βρήκα είναι η ερμηνεία του πατέρα, ο οποίος είναι ξύλινος, άδειος από συναισθήματα και λειτουργεί τελείως διεκπαιρεωτικά, απλά και μόνο λέγοντας τις ατάκες του και χωρίς να τις αισθάνεται πραγματικά.  Βρήκα τραγική την ερμηνεία του ηθοποιού, η οποία θεωρώ οτι αν ήταν καλύτερη, θα είχε απογειώσει εντελώς την ταινία.
Την προτίνω ανεπιφύλακτα σε όποιον θέλει να δει μια καλή ταινία τρόμου που θα του αφήσει αξέχαστες στιγμές.  Θα σας έλεγα μάλιστα να διαβάσετε και το βιβλίο εάν μπορείτε, μιας που είναι εξίσου καλό (αν οχι καλύτερο) από την ταινία.  Υπάρχει ένα βασικό γεγονός γύρω από το οποίο περιστρέφεται όλη η ταινία, το οποίο σε περίπτωση που αναρωτηθείτε όταν την δείτε, γιατί δε σας το είπα, είναι γιατί πολύ απλά δεν θέλω να χαλάσω την 'έκπληξη'.  Για τον ίδιο λόγο δεν θα βάλω και το traileraki της.  Νομίζω οτι όποιος την δει κατευθείαν χωρίς να μάθει για το σημαντικό κομμάτι που εσκεμμένα παρέλειψα, θα την απολαύσει ακόμα περισσότερο.  Εγώ την βρήκα τρομακτικά απολαυστική ;).

TRIVIA

• O Stephen King κάνει μια cameo εμφάνιση στην ταινία (όπως συνηθίζει να κάνει στις περισσότερες μεταφορές των βιβλίων του), ως...κύρηκας στη σκηνή μιας κηδείας στην ταινία.
• Η ιδέα για την γάτα που σκοτώνεται, ήρθε στον King όταν στην πραγματικότητα η γάτα της κόρης του σκοτώθηκε από ένα διερχόμενο αυτοκίνητο, στον δρόμο μπροστά από το σπίτι τους.  Μάλιστα τα ακριβή λόγια που είπε η κόρη του όταν πέθανε η γάτα της, έχουν μεταφερθεί αυτούσια στην ταινία, να τα λέει η μικρή κόρη Ellie, της οικογένειας.
• Ο ρόλος της Zelda παίχτηκε από έναν άντρα, καθώς ήταν πολύ δύσκολο να βρούν μια γυναίκα τόσο αδύνατη, όσο απαιτούνταν για τον ρόλο!.
• Ο -θεός!!- Bruce Campbell ήταν η πρώτη επιλογή, για τον ρόλο του πατέρα!  (Πόσο άδικη είναι η ζωή μερικές φορές!!).
• Τον γάτο της οικογένειας Church, τον υποδύθηκαν 7 διαφορετικές γάτες, η καθεμιά από τις οποίες, είχε μάλιστα εκπαιδευτεί προκειμένου να κάνει διαφορετικά πράγματα από τις υπόλοιπες μπροστά στην κάμερα!.

(Πηγή IMDB)

H TV ΣΗΜΕΡΑ....

ANT1: 21:00, Minority Report, με Tom Cruz, Kollin Farrel.  Εντυπωσιακή μελλοντολογική (αν οχι και τόσο πια) περιπέτεια.  Οι άνθρωποι πλέον μπορούν να προλαμβάνουν τα εγκλήματα πριν αυτά συμβούν.  Τι γίνεται όμως όταν κάποιος μπορεί να το χρησιμοποιήσει αυτό για να 'σκηνοθετήσει΄ έναν ψεύτικο φόνο και να παραπλανήσει την αστυνομία;

Alpha: 23:00, Kαρδιές στην Ατλαντίδα, με τον Antonny Hopkins.  Βασισμένο σε βιβλίο του Stephen King :P.  Η ζωή ενός αγοριού αλλάζει για πάντα, όταν στην ζωή του εμφανίζεται ξαφνικά ένας μυστηριώδης άντρας...

Χαιρετώ!!

Carrie: Ξανασκεφτείτε το πριν γελοιοποιήσετε ΑΥΤΗ τη κοπέλα...

Hello hello!  Θριλεράκι για σήμερα, αφού έχω αρκετό καιρό να βάλω.  Χτες δε πρόλαβα να ανεβάσω ταινιούλα, γιατί είχαμε γλέντια και χαρές, οπότε χαλαρά σήμερα είπα να γράψω και πιο νωρίς την ταινιούλα μας.  Νομίζω πως για τα σημερινά πρότυπα η ταινία χαρακτηρίζεται ως θρίλερ, αν και πίσω στην εποχή που πρωτοκυκλοφόρησε, το 1976, πρέπει να χαρακτηριζόταν ως ταινία τρόμου.  Όπως και να'χει θεωρείται μια all time classic ταινία στο είδος της, οπότε και οφείλετε να την δείτε όσοι αγαπάτε τέτοιες ταινίες, όπως κι εγω :).

Καταρχάς φαντάζομαι οτι πολλοί από εσάς που δε την έχετε δει, θα προβληματίζεστε επειδή η ταινία είναι αρκετά παλιά.  Έχοντας πλέον συνηθίσει στο πολύ εφετζίδικο και υπερβολικά βίαιο consept που χαρακτηρίζει τα περισσότερα θρίλερ και ταινίες τρόμου, έχουμε χάσει νομίζω λίγο το τι πάει να πει πραγματικά καλή ταινία θρίλερ και τρόμου (πέρα από το γεγονός οτι πλεον όλα χαρακτηρίζονται θρίλερ, ενω hello? δεν είναι.  Αλλά αυτό είναι μια άλλη τεράααστια κουβέντα).  Το έχω ξαναπεί και θα το λέω συνέχεια, σαν τις παλιές ταινίες, κυρίως στο είδος του θρίλερ, τρόμου και κωμωδίας, πολύ δύσκολα συναντάμε σήμερα.  Από περιπέτειες, άλλο τίποτα πλέον!.  Όμως αυτά τα 3 είδη, απλά θεωρώ οτι βρίσκονταν στη καλύτερή τους φάση τότε (χωρίς να σημαίνει αυτό οτι δεν υπάρχουν και εξαιρέσεις).  Έτσι λοιπόν εαν βλέπετε οτι πολλές φορές σας προτίνω να βλέπετε αρκετα παλαιότερες ταινίες, είναι επειδή είναι καλές και ουσιαστικά αυτές εδραίωσαν τα είδη αυτά.  Όπως οι ταινίες του Ρομερο, που μας έκαναν γνωστά τα κλασσικά, νωχελικά ζόμπι, έτσι και πολλές άλλες ταινίες εδραίωσαν το είδος του θρίλερ και το τρόμου, ηδη από τότε.
Η Carrie (Sissy Spacek) είναι ένα δειλό και άβουλο κορίτσι, το οποίο ανγκάζεται καθημερινά να υπομένει τα πειράγματα και τις πλάκες που γίνονται εις βάρος της, από τα παιδιά του σχολείου της.  Με μια μητέρα φανατικά θρησκόληπτη και την ίδια με πολλά προβλήματα, το όνειρό της να πάει στον σχολικό χορό της αποφοίτησής της, μάλλον φαντάζει πολύ μακρινό.  Όταν όμως η μοίρα(;) τα φέρει έτσι ώστε να της δωθεί η ευκαιρία να πάει, πραγματικά θα πιστέψει για πρώτη φορά στη ζωή της, οτι ίσως τελικά και να έγινε αποδεκτή από το περιβάλλον της.  Η ώρα της εκδίκησης της είναι πλέον πολύ κοντά...
Η ταινία βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Stephen King και θεωρείται μια από τις καλύτερες μεταφορές βιβλίου του σε ταινία.  Οι υπόλοιπες είναι μετρημένες στα δάχτυλα και περιλαμβάνουν τις ταινίες Stand by Me, Misery, The Green Mile, The Shining (αν και για τον ίδιο τον King, η ταινία του Kubrick ουδεμία σχέση είχε με το βιβίο του και την θεώρησε κακή!) και φυσικά το Τhe Sawshank Redemption, που θεωρείται ακόμα η καλύτερη ταινία όλων των εποχών.
Χωρίς να έχω διαβάσει το βιβλίο, μπορώ με σιγουριά να πω οτι η ταινία θα άφησε σίγουρα απόλυτα ικανοποιημένο τον King.  Όλη η ταινία είναι βεβαίως η ερμηνεία της Spacek η οποία εξαιτίας και της ιδιαίτερης της (τρομακτικής θα έλεγα) φυσιογνωμίας, απέδωσε τον ρόλο της Carrie τρομερά.  Είναι μόνη, χωρίς φίλους, με μια μάνα μισότρελη, αποκομένη από τους πάντες, φοβισμένη, ανύμπορη να κάνει το παραμικρό για να υποστηρίξει τον εαυτό της, αλλά και με ιδιαίτερες ικανότητες.  Αυτή η 'κρυφή δύναμη' που έχει θα απελευθερώσει ένα τέρας, που θα θελήσει να πάρει εκδίκηση για κάθετι που έχει υποστεί, για κάθε ταπείνωση και ειρωνία εις βάρος της.  Αυτή η εναλλαγή από το ένα άκρο στο άλλο, αποτελεί και όλο το ζουμί της ταινίας.  Ο τρόπος με τον οποίο γίνεται και η ουσιαστικά μετάβαση από έναν άγγελο, σε έναν δαίμονα είναι τρομερή, και μνημονεύεται ακόμα ως μια από τις καλύτερες κινηματογραφικές στιγμές.
Για μια ακόμη φορά η σκονθεσία βοηθάει πολύ στην ένταση κάθε σκηνής και ουσιαστικά βάζει τον θεατή να αναρωτηθεί εάν στη τελική, υποστήρίζει την πρωταγωνίστρια για όλα αυτά που έχει υποστεί η οχι.  Αυτό το 'παλιό' που βγάζει στην εικόνα η ταινία, ενισχύει ακόμα περισσότερο την ψυχολογία μας όταν βλέπουμε την ταινία, την κάνει πιο σκοτεινή και ψυχαναγκαστική κατά κάποιον τρόπο και αυτό ακριβώς είναι κάτι που οι σημερινές ταινίες δε μπορούν εύκολα να το πετύχουν.  Όταν δείτε τη ταινία, απλά αναρωτιθείτε πως θα ήταν εάν γυριζόταν σήμερα....
Εξαιρετική ταινία, που χτίζεται από την αρχή σιγά σιγά και έρχεται στο τέλος και...εκρύγνηται! ;)

Traileraki δε βάζω, διότι μετά δε θα χρειαστεί να δείτε τη ταινία! :P

TRIVIA

• Το όνομα του σχολείου της Carrie είναι Bates High, μια αναφορά στον Norman Bates, τον ψυχοπαθή πρωταγωνιστή του Psycho, του Alfred Hitscock.  Επίσης το γνωστό μουσικό κομμάτι του Psycho επαναλαμβάνεται συνέχεια στην ταινία, αν και οχι ολόκληρο.
• Σε μια σκηνή οπού η Carrie λερώνεται με...αίμα γουρουνιών, στη πραγματικότητα το υλικό ήταν σιρόπι και χρώμα που χρησιμοποιείται στα φαγητά, αν και η ίδια δεν είχε πρόβλημα να λερωθεί με πραγματικό αίμα γουρουνιών!.
• O Stephen King εμπνεύστηκε τον χαρακτήρα της Carrie από δυο κορίτσια στο σχολείο του τα οποία ήταν επίσης αποκομένες από τον κοινωνικό τους περίγυρο, προέρχονταν από βαθιά θρησκευόμενες οικογένειες, ενώ και οι δυο πέθαναν ενώ βρίσκονταν ακόμα στη δεύτερη δεκαετία της ζωής τους!. 

(Πηγή IMDB)

H TV ΣΗΜΕΡΑ....

NET: 22:00, The Queen, με την Helen Mirren.  Η ζωή και η δράση της Βασσίλας της Αγγλίας, μετά τον θάνατο της Πριγκίπισσας Diana, το καλοκαίρι του 1997.  Ο ρόλος που έδωσε στην Helen Mirren το πρώτο της Oscar.

ANT1: 23:00, Runaway Jury, με τους Gene Hackman, Reichel Weisz, John Cusack, Dastin Hoffman.  Πολύ καλή περιπέτεια, με δυνατό cast, καλό σενάριο και μπόλικες δολοπλοκίες.  Οτι πρέπει για νύχτα Πέμπτης.

ΕΤ1: 00:00, Η άκρη του Ουρανού.  Δράμα γερμανικής-τούρκικης παραγωγής του Fatih Akin και τις παράλληλες ιστορίες έξι ανθρώπων να βρίσκονται στο μικροσκόπιο.

Have fun!

Stand By Me: Η αγαπημένη ταινία των παιδικών μου χρόνων....

Χαιρετώ παιδάκια όσους είστε ξύπνιοι και δείτε τη σημερινή ταινιούλα, αλλά και τους υπόλοιπους που θα την επισκεφθούν αύριο!.  Επιλογή μου σήμερα είναι μια ταινία που αποτελεί ακριβώς αυτό που λέω στον τίτλο, την αγαπημένη δηλαδή ταινία των παιδικών μου χρόνων....και οχι μόνο.  Θυμάμαι πραγματικά σαν χτές την πρώτη φορά που την είχα δεί.  Πρέπει να ήμουν γύρω στα 8, άντε το πολυ 9 χρονών και μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση γιατί με είχε συναρπάσει και τρομάξει ταυτόχρονα (το΄χα απο μικρή φαίνεται το περίεργο γούστο).  Δεν είναι θρίλερ, ούτε καν, αλλά στα παιδικά μου μάτια φαινόταν επικίνδυνο και τρομακτικό κατά κάποιον τρόπο το story της.  Τώρα την θυμάμαι πάντα με αγάπη και νοσταλγία και την χαζεύω πάντα, ΠΑΝΤΑ όμως όποτε τύχει να την πετύχω σε καμιά τηλεόραση είτε μεσημεράκι, είτε αργά το βράδι.

Εντάξει πρώτα απ'ολα πρέπει να αναφέρω οτι η ιστορία η οποία έγινε τελικά ταινία- και πολυ επιτυχημένη μάλιστα- γράφτηκε απο τον λατρεμέεεεεενο μου Stephen King.  Αλλά όπως είπα και πριν δεν έχει καμία σχέση με θρίλερ ή τρόμου, αλλά θα την περιέγραφα κυρίως σαν ενα ταξίδι ενηλικίωσης 4 αγοριών.  Τον Stephen τον ανέφερα επειδή τον αγαπώ (:P) αλλά και για να δείτε οτι ίσως και να είναι παρεξηγημένος.  Επίσης πληροφοριακά αναφέρω οτι είναι και ο συγγραφέας του "Τελευταία Έξοδος: Ρίτα Χεϊγουορθ" που θεωρείται η καλύτερη ταινία ever!!.  Οχι για να δείτε δηλαδή!!.  Στο θέμα μας τώρα.....
Η ταινία προβλήθηκε το 1986, όταν δηλαδή ήμουν.....-2 χρονών....εε ναι και λοιπόν η ιστορία πραγματεύεται όπως ήδη είπα το ταξίδι που ξεκινούν 4 φίλοι, σε αναζήτηση ενόα χαμένου παιδιού.  Η όλη ταινία προβάλεται σαν ανάμνηση ενος εκ των 4, ο οποίος πλέον έχει μεγαλώσει και σκέφτεται εκείνο το καλοκαίρι των παιδικών του χρόνων, μετά τον θάνατο ενός φίλου του.  Το ταξίδι ξεκινάει με τη παρέα τον αγοριών να περνάει απο δίαφορες 'δοκιμασίες' μέχρι τελικά να φτάσει στον στόχο της.  Η ομάδα των παιδιών απαρτίζεται απο πολυ διαφορετικούς χαρακτήρες μεταξύ τους, πράγμα που έχει και τον σκοπό τους μέσα στη ταινία, αφού ανάλογα την περίπτωση αντιδρά και ο αντίστοιχος χαρακτήρας.  Την ομάδα απαρτίζουν ο Gordie, ο οποίος έχει μεγάλη φαντασία και είναι πολυ ευαίσθητος, ο Chris ο οποίος είναι ο αλήτης και ο καβγατζής της παρέας (και αυτός βασικά που άρεσε σε όλα τα πιτσιρίκια, συμπεριλαμβανομένου και εμένα!), ο χοντρούλης και αφελής Vern και ο τρελός και ιδιότροπος Teddy.
Η ταινία έχει την αίγλη θα έλεγα και την ομορφιά των ταινιών της δεκαετίας του '80, όταν και ήταν στα φόρτε τους οι ταινίες με τέτοια θεματολογία, με πιτσιρικαρία που μπλέκει σε περιπέτειες,με ζεστά καλοκαίρια και αγόρια που χαζεύουν κορίτσια με κοντά σορτσάκια πάνω σε ποδήλατα.  Δε ξέρω γιατί και πως, αλλά έμοιαζαν να εκπέμπουν μια γνήσια αθωώτητα που στις σύγχρονες ταινίες συναντάς απο πολυ σπάνια, εως και καθόλου.
Τα παιδιά που ερμηνεύουν τους πρωταγωνιστικούς ρόλους είναι ακρίβως όπως έπρεπε, αναλογικά με τον ρόλο που ερμηνεύει το καθένα.  Αν και απο ολα εκείνο που ξεχώριζε και που γενικά είχε αρχίσει να κάνει τη παρουσία του αισθητή στο Hollywood, ήταν ο River Phoenix που υποδιόταν τον ανεξάρτητο αλητάκο, Chris.  Το μεγάλο ταλέντο της ταινίας και αδερφός του γνωστού Joaquin Phoenix, ο οποίος όμως βρέθηκε νεκρός πάνω στο απόγειο της καριέρας του, απο ναρκωτικά, έξω απο το περίφημο μπαρ του Johhny Depp οπού και γινόταν πανζουρλισμός εκείνη την εποχή, το Viper Room.  Σίγουρα ο πορεία του θα ήταν λαμπρή...
Δυο ακόμα ηθοποιοί που θα σας κάνουν εντύπωση λόγου της πολυ νεαρής ηλικίας τους είναι ο John Cusack (σε πολυ μικρή εμφάνιση), αλλά και ο Kiefer Sutherland, ως αλητίριος καβγατζής, που αρέσκεται στο να πλακώνεται στο ξύλο και να καταστρέφει πράγματα.
Γενικότερα η ταινία σου αφήνει μια αίσθηση νοσταλγική, σαν μια παλιά ανάμνηση, σαν μια περιπέτεια που λίγο πολυ όλοι έχουμε ζήσει μικροί και αυτη είναι και η ομορφιά της.  Οτι μοιάζει τόσο οικεία, επειδή ακριβώς με τον ενα ή με τον άλλο τρόπο θυμίζει σε όλους μας τα περασμένα χρόνια, όταν είμασταν ανέμελοι, ατρόμητοι και κυρίως....παιδιά.
Το τραγουδάκι το ομόνυμο έχει απλά τραγουδηθεί απο όλους και εξακολουθεί να παραμένει γλυκό και όμορφο!. :)

http://www.youtube.com/watch?v=lnY_j85MidU&feature=related

Byezzzzz!!

The Shining: Redrum....

Τι και αν ο ίδιος ο Stephen King, ποτέ δε δέχτηκε την συγκεκριμένη ταινία ως μεταφορά του βιβλίου του στη μεγάλη οθόνη;  Τι και αν η πρωταγωνίστρια της ταινίας είχε προταθεί, τη χρονιά που η ταινία βγήκε (1980), για το χρυσό...βατόμουρο, εξαιτίας της ερμηνείας της;  Το πράγμα δεν αλλάζει.  Το The Shining αποτελεί μια απο τις πιο κλειστοφοβικές και ψυχοβγαλτικές ταινίες που έχω δει ποτέ! (παραβλέπω το γεγονός οτι παραάργησα να γράψω ταινιούλα σήμερα και συνεχίζω :P).

Ομολογώ πως το παραπάνω poster της ταινίας δε το είχα ξαναδεί, αλλά επειδή είναι zuuuuper, το έβαλα.
Το The Shining είναι μια πολυ καλογυρισμένη ταινία, που παρά το γεγονός οτι διαδραμτίζεται σε ενα τεράαααστιο ξενοδοχείο, εμένα μου δημιούργησε ενα απίστευτο αίσθημα κλειστοφοβίας, που δε το έχω πάθει με πολλές άλλες.  Αν και πρέπει να παραδεχτώ οτι στο 2001: Α Space Odyssey του Kubrick με πήρε δυο φορές ο ύπνος (ντρέπομαι αλλά τι να κάνω, αφου με πήρε!), στη Λάμψη (οχι του μεγάλου Φώσκολου, που να τον φτάσει ενας παλιο-kubrick),δε βαρέθηκα ουτε κατα διάνοια.  Ατμοσφαιρικότατη και με δυο ερμηνείες τρομερές, του αξεπέραστου ετσι και αλλιώς Jack Nicholson και του μικρού που έπαιζε τον γιο του, που σε αρκετές στιγμές ήταν ακόμα πιο τρομακτικός απο τον πατέρα του (εντάξει σε αρκετές είπα, οχι σε όλες!).  Η Duvall που παίζει την γυναίκα του Nickolson προσπάθησε πολυ και προσωπικά την απόλαυσα στις στιγμές που ούρλιαζε και τρόμαζε (οι γκριμάτσες της απλά δεν υπάρχουν), αλλά ετσι και αλλιώς η παρουσία της σε σχέση με τους άλλους δυο υπηρετεί απλά το ρόλο του βιβλίου.  Παρόλα αυτά και σύμφωνα με τον King, η μεταφορά του Kubrick δεν είχε ουδεμία σχέση με το βιβλίο του και γενικά είχαν ακουστεί πολλά σχετικά με μια 'κόντρα' που είχε ξεσπάσει ανάμεσα στους δυο δημιουργούς σχετικά με αυτο το θέμα.
Όπως ανέφερα παραπάνω, η ιστορία εκτιλύσεται σε ενα απομονωμένο ξενοδοχείο που βρίσκεται κυριολεκτικά χωμένο μέσα στα χιόνια και περιτρυγιρισμένο απο βουνά.  Σε αυτο το φαινομενικά ειδυλιακό περιβάλλον αποφασίζουν να μετακομίσουν ο Jack μάζι με τη γυναίκα και τον γιο τους, για τη διάρκεια του χειμώνα, προκειμένου  ο Jack να εργαστεί ως συντηρητής του ξενοδοχείου, μαζί με τη γυναίκα του, κατα τη διάρκεια του χειμώνα, αλλά να έχει και την δυνατότητα μέσα στην απόλυτη ηρεμία και γαλήνη να συγγράψει το βιβλίο του.  Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε.  Στη πορεία θα φανεί οτι ίσως να μην είναι και τοσο μόνοι στο τεράστιο αυτο ξενοδοχείο, όταν ο μικρός τους γιός, ο οποίος έχει ενα ιδιαίτερο χάρισμα, θα αρχίσει να βλέπει διάφορα πράγματα και ο Jack θα αρχίσει να βυθίζεται ολοένα και περισσότερο στη παράνοϊα.
Η ταινία έχει αυτή την 'παλιακή' εικόνα που καταλαβαίνεις οτι έχει γυριστεί αρκετά χρόνια πριν και η οποία για εμένα πάντα δίνει στα θρίλερ και τις ταινίες αγωνίας, αυτο ακριβώς που τους λείπει σήμερα, την ατμόσφαιρα και το γενικότερο στυλιζάρισμα.  Κάθε φορά που τη βλέπω, η ερμηνεία του Nicholson με αιχμαλωτίζει, αφού αρκεί μονο το σαλεμένο του βλέμμα για να καταλάβεις οτι ήταν η ιδανική επιλογή για εναν τέτοιο ρόλο.  Πάντα όμως θαυμάζω και την ερμηνεία του πιτστιρικά που είναι τοσο ρεαλιστική και τρομακτική, που πολυ απλά δε μπορείς να κάνεις και διαφορετικά, παρά να την απολαύσεις.
Σίγουρα δε θα αρέσει σε όλους, αλλά πρέπει έτσι κι αλλιώς να την δείτε, ανεξαρτήτου αποτελέσματος, απλά για να συγκρίνετε αυθεντικά και καλαίσθητα θρίλερ του τότε, σε σχέση με τα τωρινά (έεεεετη φωτός μακριά το ενα απο το άλλο, trust me).

Κλείνω και σήμερα με το trailer της ταινίας που δε θα μπορούσε να είναι τίποτα άλλο πέρα απο....υπέρτατο και ενα απο τα καλύτερα ever made έτσι κι αλλιώς (και αυτο δε το λέω μονο εγω).

http://www.youtube.com/watch?v=dKdKc06av1g

Enjoy! :))