Psycho: A boy's best friend is his mother...

Καλημέρα καλημέρα!  Επιτέλους σήμερα επιστρέψαμε στο blogaki για να γράψουμε και τίποτα, μιας που χθες λόγο ευτράπελων, δε κατάφερα να ανεβάσω ταινιούλα.  Σήμερα θα γράψω για ένα από τα αριστουργήματα του κινηματογράφου, μια κατά κοινή ομολογία από τις καλύτερες ταινίες που πέρασαν ποτέ από το κινηματογραφικό πανί και φυσικά που δημιούργησε τη δική της απαράμιλλη, θριλερική σχολή.  Όπως θα έχετε καταλάβει, δε μιλάω για άλλη πέρα από το "Psycho" του μεγάλου Alfred Hitchcock, η οποία βγήκε τυπικά νικήτρια της τελευταίας μας ψηφοφορίας στη κατηγορία favorite movie opening sequences.  Για την ιστορία στη πρώτη θέση βρέθηκε το "Se7en" του Fincher, αλλά επειδεί γι'αυτό έχω ήδη ανεβάσει κριτική, περάσαμε στην αμέσως επόμενη η οποία ήταν το "Psycho".  Χωρίς πολλές καθυστερήσεις λοιπόν, ξεκινάμε.

Η Marion Crane (Janet Leigh) είναι μια νεαρή γυναίκα που εργάζεται σε κάποιο γραφείο στο Phoenix.  Έχοντας μπουχτίσει από μια ζωή η οποία δε της φέρθηκε και τόσο δίκαια, θα αποφασίσει να κλέψει τα χρήματα ενός πελάτη του εργοδότη της, τα οποία ανέρχονται κάπου στις $40 χιλιάδες και να εξαφανιστεί.  Στο δρόμο για το ταξίδι της, θα σταματήσει για βραδινό ύπνο και ανασύνταξη σε ένα μοτέλ στη μέση του πουθενά (δε τα κάνουμε αυτά, τώρα το ξέρουμε).  Ο ιδιοκτήτης του μοτέλ, ένας περίεργος και μοναχικός νέος, ο Norman Bates (Antony Perkins) θα φροντίσει προκειμένου η Marion να νοιώσει σαν στο σπίτι της, παρέχοντάς της φαγητό και στέγη και προσπαθώντας να αφήσει έξω από το όποιο 'παιχνίδι' την ανακατώστρα, γηραία μητέρα του η οποία από τους τοίχους του διπλανού σπιτιού δεν ακούγεται να έχει και τόσο σώας τα φρένας.  Όταν λίγες μέρες μετά η αστυνομία και η αδελφή της Marion αναζητήσουν τα ίχνη της τα οποία έχουν πλέον χαθεί, τότε όλα θα τους οδηγήσουν στο μοτέλ δίπλα στον βάλτο.  Κάτι περίεργο συμβαίνει εκεί.  Κάτι που ξεπερνάει και την πιο τρελή φαντασία.  Κάτι που φτάνει τα όρια της ψύχωσης και που όταν αποκαλυφθεί, τίποτα πια δε θα είναι το ίδιο.  Και αν η ζωή δεν είχε φερθεί δίκαια μέχρι τότε στη Marion, τώρα μπορείς να πεις οτι υπέγραψε τη θανατική της καταδίκη...

Το "Psycho" αποτελεί αναμφίβολα το κορυφαίο δημιούργημα ενός κορυφαίου έτσι κι αλλιώς σκηνοθέτη, καθώς εκτός από το οτι κατάφερε να ανανεώσει το ίδιο το θριλερικό και μυστηριακό είδος ταινιών με τις οποίες καταπιανόταν ο Hitchcock, κατόρθωσε παράλληλα να θέσει και νέα όρια μέσα στα οποία θα μπορούσαν να κινούνται από εκεί και πέρα οι ταινίες και οι κινηματογραφικές προσπάθειες πολλών ακόμα σκηνοθετών.
Για τα δεδομένα της εποχής το "Psycho" ήταν μια φοβερά τρομακτική ταινία, αφού παρά το γεγονός οτι η μοναδική υπόνοια αίματος παρουσιάζεται στη σκηνή της δολοφονίας μέσα στη ντουζιέρα, εντούτοις η γρήγορη απομάκρυνση από τα μάτια των θεατών μέσα από το λούκι, η ασπρόμαυρη εικόνα και η 'διάλυσή' του με το νερό που έτρεχε, κατάφεραν να απομακρύνουν την εστίαση του κοινού από εκεί γρήγορα, έχοντας όμως χαράξει για πάντα μια εφιαλτική, και όμως τόσο ευφυή κινηματογραφική σκηνή στο μυαλό τους.
Όπως αργότερα παραδέχθηκε και ο ίδιος ο Hitchcock, οι σκληρές σκηνές της ταινίας (η δολοφονία της Marion από τη τρελή 'μητέρα', η δολοφονία του ντετέκτιβ στις σκάλες και τα οστέινα απομεινάρια της μάνας) αποτέλεσαν από μόνα τους μπόλικο υλικό οχι μόνο για αυτή τη ταινία του, αλλά για όλα τα μέχρι τότε φιλμ του.  Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μη χρησιμοποιήσει ξανά στις εναπομείναντες ταινίες του τόσο bold, βίαιες σκηνές, αφού και ο ίδιος θεώρησε πως ήταν αρκετές στο "Psycho", προφανώς θεωρώντας οτι είχε φτάσει τους θεατές στα όρια τους και ένα ακόμα σοκαριστικό πλάνο θα ισοδυναμούσε με σπρώξιμο στον γκρεμό.  Βέβαια ο οριακά gore Hitchcosk έκανε τελικά την εμφάνισή του στα επακόλουθα "The Birds" (1963), με ένα χαρακτηριστικό βγάλσιμο ματιού και μπόλικα αιμάτινα ραμφίσματα από τους φτερωτούς φονιάδες.
To "Psycho" απέσπασε 4 υποψηφιότητες για Oscars, ανάμεσά τους για Καλύτερη Β΄ Γυναικεία Ερμηνεία για την Leigh και φυσικά Σκηνοθεσίας.  Το γεγονός οτι ο εκπληκτικός Antony Perkins δεν ήταν υποψήφιος, προτιμώ να το αφήσω ασχολίαστο.

Όπως γίνεται και με τις υπόλοιπες ταινίες του, το στοιχείο της ψυχανάλυσης και της φροϊδικής εξήγησης των καταστάσεων, παραμένει ενεργό και ίσως μάλιστα περισσότερα από οποιαδήποτε άλλη του ταινία.  Στην τελική όλη η ουσία του φιλμ θα μπορούσε να συνοψιστεί και στη φράση του Bates: "A boy's best friend is his mother".  Και πράγματι, πόσες γενιές και γενιές ανδρών έχουν μεγαλώσει και έχουν γαλουχηθεί με την ιδέα οτι καμιά άλλη γυναίκα δεν θα τους αγαπήσει πότε τόσο πολύ όσο τους αγαπάει η μανούλα;  Πόσοι άνδρες δεν αναζητούν υποσυνείδητα μια σύντροφο που τους θυμίζει την μητέρα, τονίζοντας ακόμη περισσότερο την επιθυμία να τους συμπεριφέρονται τόσο στοργικά και τόσο εξωφρενικά ερωτικά, όσο ακριβώς και η μητέρα; Θα μου πείτε πολλοί και προφανώς έχετε δίκαιο.  Όπως θα έχετε και δίκαιο αν μου πείτε οτι το "Psycho" αποτελεί ένα από τα χαρακτηριστικότερα, κινηματογραφικά παραδείγματα του Οιδιπόδειου συμπλέγματος ιδωμένου όμως από την ανάποδη.
Στην ουσία η ταινία βασίζεται στην ομώνυμη νουβέλα του Robert Bloch, ενός Αμερικανού συγγραφέα ο οποίος αρεσκόταν να σκαλίζει και να γράφει για θέματα μυστηρίου, τρόμου και επιστημονικής φαντασίας.  Αποτελούσε ένα από τα πιο γνωστά ονόματα στη κατηγορία της φανταστικής λογοτεχνίας, είχε κερδίσει πολλές διακρίσεις, ενώ το όνομά του συνδέθηκε για πάντα και με τη ταινία του Hitchcock, στην οποία είδε το βιβλίο του να παίρνει σάρκα και οστά.  Κυριολεκτικά.
Το "Psycho" αποτέλεσε από πολλές πλευρές μια νέα, κινηματογραφική εμπειρία, τόσο από πλευράς περιεχομένου, όσο και από την καθαρά τεχνική της σκοπιά.
Όπως είπαμε και παραπάνω, εάν κάποιος αποφάσιζε να εξετάσει την ταινία υπό το πρίσμα της ψυχανάλυσης, θα μπορούσε εύκολα να εντοπίσει ψήγματα ενός αρρωστημένου Οιδιπόδειου με τραβεστικές και ηδονοβλεπτικές προεκτάσεις, προβληματικής σεξουαλικότητας και λανθάνουσας αντίληψης περί του σωστού και του λάθους, ιδιαίτερα σε ότι αφορά τη σχέση μητέρας-γιου.

Ο Bates είναι μια προσωπικότητα η οποία είναι καταδικασμένη από την αρχή σε μια μοναχική πορεία ζωής και αυτό γιατί (ακολουθεί μέγα SPOILER!!!) μετά από τον θάνατό της μητέρας του εδώ και δέκα χρόνια, ο ίδιος μην έχοντας καταφέρει ακόμη να αποδεχθεί τον χαμό της, αποφασίζει να την κρατήσει ζωντανή υποδυόμενος την.  Μέσα από μια περούκα και ένα κουρελιασμένο φόρεμα ο 'καλός γιος' κρατάει την εικόνα της μητέρας ζωντανή και ενεργή μέσα στο συγχυσμένο του μυαλό, έχοντας χάσει στην ουσία κάθε επαφή με τη πραγματικότητα.  Και όμως το ανδρικό του κομμάτι καταφέρνει να μείνει κατά έναν περίεργο τρόπο ενεργό, ακόμα και κάτω από αυτές τις συνθήκες.  O Bates αρέσκεται να βλέπει την Marion να γδύνεται, μέσα από τη μικροσκοπική τρύπα του γραφείου, βυθιζόμενος σε μια ηδονοβλεπτική μανία για την οποία νοιώθει την ίδια στιγμή καλά, αλλά και ένοχος (θυμηθείτε και τον James Stewart στο "Rare Window" οπού εκδήλωνε τις ηδονοβλεπτικές του ανάγκες, με έναν πιο εμφανή και προφανή τρόπο, αντικαθιστόντας τον αυνανισμό με μια μεταφορική αυνανιστική πράξη: το μανιώδες ξύσιμο του ποδιού που βρίσκεται στον γύψο).  Με τον ίδιο τρόπο ο Bates αντικαθιστά την ερωτική του διέγερση με τη δολοφονία.  Για τον λόγο αυτό έρχεται αργότερα η 'μανούλα', καθαρίζει το παλιοθήλυκο που νόμιζε οτι θα μπορούσε να της κλέψει τον γιο, η ισορροπία στη σχέση Bates-μητέρα αποκαθίσταται και τα πράγματα έρχονται και πάλι σε μια ισορροπία.
Πανέξυπνη η σύλληψη και η δημιουργία ενός τόσο ιδιάζοντος ερωτικού τριγώνου, το οποίο μπορείς επίσης να μη το πεις και τρίγωνο, αλλά δίγωνο (θεός φυλάξει, που είναι ο καθηγητής της Γεωμετρίας να με αφαλοκόψει;).  Και στη τελική μπορείς απλά να το πεις και φαντασιώσεις μιας αρρωστημένης μονάδας που δε κατάφερε ποτέ να ξεπεράσει τη σχέση με την αποθανούσα μητέρα του.  Που και αυτή δε τη λες και την επιτομή της παραδειγματικής μητρικής φυσιογνωμίας, αν κρίνουμε από την ανεπανόρθωτη ζημιά που έχει γίνει στον γιο.  Η διχασμένη προσωπικότητα του Bates αποτελεί την αφορμή για την πιο iconic δολοφονία στην ιστορία του κινηματογράφου.  Και οχι μόνο...

Εκτός από τη θεματική του περιεχομένου, το "Psycho" έχει μείνει στην ιστορία για την εξαιρετική του σκηνοθεσία, καθώς και για μια πληθώρα έξυπνων στοιχείων που εισήγαγε, καθιστώντας το φιλμ ακόμα πιο σασπενδόρικο.  Για παράδειγμα εκείνη την εποχή είχε προκαλέσει τεράστιο σοκ στο κοινό, το γεγονός οτι η πρωταγωνίστρια δολοφονείται στο πρώτο μισό της ταινίας, και αφού οι θεατές είχαν ήδη 'δεθεί' μαζί της.  Έτσι ο Hitchcock κατάφερε να σπάσει μια μεγάλη μέχρι τότε ταινιακή σύμβαση, που ήθελε τους ήρωες ρωμαλέους και παρόντες, μέχρι το τέλος της ταινίας.  Η ιδέα μάλιστα του να ξεκινάει η ταινία με την Leigh (προκειμένου να δεθούν δηλαδή οι θεατές μαζί της) και οχι με τον Bates και τη μητέρα του, ανήκε στον σεναριογράφο Joseph Stefano, ο οποίος προέβει σε αυτή τη κίνηση, ακριβώς για να δημιουργήσει ακόμα μεγαλύτερη ένταση και να αποπροσανατολίσει εντελώς το εμβρόντητο από την εξέλιξη, κοινό.
Εξίσου παραδειγματικό ήταν και το φιλμάρισμα της σκηνής της δολοφονίας, οπού συνετά ο Hitchcock απέφυγε να δείξει το μαχαίρι να βυθίζεται στη σάρκα της Marion (ενώ θα μπορούσε), και προτιμώντας να βασίσει την αγριότητα της σκηνής σε ένα αριστοτεχνικά εκτελεσμένο και δεμένο μοντάζ, το οποίο άφηνε να εννοηθεί οτι η ηρωίδα έφαγε στο κορμί της τουλάχιστον εβδομήντα μαχαιριές!  Η ένταση της σκηνής η οποία φιλμαρίστηκε από κάθε πιθανή γωνία, ενισχύθηκε στον μέγιστο βαθμό χάρη στην πριονωτή θαρρείς μουσική συγχορδία του Bernard Herrmann η οποία μπορούσε να κάνει τις τρίχες στο σβέρκο σου να σηκωθούν.
Στο σύνολό της η σκηνοθεσία είναι σφιχτοδεμένη, με καλογραμμένους διαλόγους που ωθούν τη δράση, ατμοσφαιρική τοποθεσία και ένα υπέροχο twist που αποκαλύπτεται στο τέλος και αποτελεί ένα ακόμα ηχηρό χαστούκι στις αισθήσεις των θεατών.

Οι ερμηνείες είναι εξαιρετικές βεβαίως βεβαίως και ιδιαίτερα από τον χαρισματικό Antony Perkins οι ρόλοι του οποίου μέχρι τότε απείχαν έτη φωτός από τον ψυχωτικό Norman, ο οποίος άλλαξε μια για πάντα το status quo του ηθοποιού έκτοτε.  Και μόνο το παρανοϊκό βλέμμα και χαμόγελο του Norman αρκεί για να κάνει το αίμα στου να παγώσει και να συμφωνήσει-δυστυχώς-πως στη περίπτωσή του ο καλύτερος φίλος ενός αγοριού, είναι η μητέρα του.  Απλά μοναδικός.
Το "Psycho" είναι ένα έργο τέχνης από αυτά που δε βλέπει κανείς εύκολα πια και όσοι καταπιάνονται μαζί τους, τους τρώει η μαρμάγκα (Gus Van Sant τη ανοησία ήταν αυτή να σκηνοθετήσεις καρέ-καρέ τη ταινία, ντύνοντας τον Vince Vaughn σαν ξεμωραμένη παλιόγρια;  Ντροπή!).  Δε χρειάζεται νομίζω να πω κάτι άλλο για αυτή την ταινία.  Ο ορισμός του θρίλερ και του τρόμου μαζί, και όλα αυτά κάτω από το πρίσμα ενός ιστορικού background που έχει πραγματικά να σου πει κάτι.  Ανεπανάληπτη.  Να τα λέμε αυτά.

Τι έμαθα από τη ταινία:  Οτι δε σταματάς μόνη και έρμη σε ένα μοτέλ στην άκρη του πουθενά, οτι όταν δεις μάλιστα τον ιδιοκτήτη να χομπιάζεται βαλσαμώνοντας πουλιά, πρέπει να αρχίσεις να τρέχεις όσο το δυνατόν πιο γρήγορα και οτι κρίμα γαμώτο γιατί ο Norman ήταν και ωραίος.  Ναι να το ξέρω οτι ήταν gay στη πραγματικότητα. God damn it!




TRIVIA

• Ένας από τους λόγους που ο Hitchcock γύρισε την ταινία ασπρόμαυρη, είναι επειδή θεωρούσε οτι έγχρωμη θα ήταν πολύ gory.  Ο βασικότερος όμως ήταν οτι ήθελε να κάνει την ταινία με όσο το δυνατόν λιγότερα χρήματα.
• Η Walt Disney είχε αρνηθεί στον σκηνοθέτει να κάνει γυρίσματα στην Disneyland στις αρχές του΄60 λέγοντας οτι είχε σκηνοθετήσει "εκείνη την απαίσια ταινία, Psycho".
• Στην αρχή της ταινίας ο Hitchcock έβαλε την Leigh να εμφανίζεται με ένα λευκό σουτιέν, τονίζοντας έτσι την αγγελικότητά της.  Αργότερα και αφού έχει κλέψει τα λεφτά, παρουσιάζεται με ένα μαύρο, επειδή πλέον έχει κάνει κάτι κακό.  Ομοιώς και με την τσάντα της η οποία είναι στην αρχή λευκή και αργότερα μαύρη.
• Γυρίστηκε σε 30 μέρες.
• Στα γυρίσματα ο Hitchcock απευθυνόταν στον Perkins ως "Master Bates".
• Αρχική ιδέα του σκηνοθέτη ήταν η σκηνή της δολοφονίας να είναι βουβή.  Όταν αργότερα άκουσε το μουσικό score του Herrmann, άλλαξε γνώμη.

(Πηγή IMDB)

To Catch a Thief: Any person can repent for his past. Or maybe not...

Μεεερα!  Λοιπόν αυτή τη φορά λέω να το πάω λίγο ανάποδα.  Σήμερα που όλοι θα ανεβάσουν καινούριες ταινιούλες, εγώ είπα να θυμηθούμε μια απ'τα παλιά και συγκεκριμένα από τα Χιτσκοκικά παλιά.  Το "Το Catch a Thief" το είδα το καλοκαίρι που μας πέρασε (μιλάμε για άφθονο Hitchcock) σε έναν από τους ωραιότερους νομίζω θερινούς κινηματογράφους, αυτόν του Θησείου.  Νομίζω οτι η συγκεκριμένη ταινία είναι από τις πιο fun (αν οχι η πιο fun) του Hitchcock, με έξυπνο χιούμορ και φυσικά το απαιτούμενο σασπένς που περιμένει κανείς από τον φίλο μας τον Alfred, γιάυτό και νομίζω οτι αξίζει μια θεσούλα στο blog. Let's start!

O John Robie (Cary Grant) ο επονομαζόμενος και 'Γάτος' είναι ένας πρώην κλέφτης κοσμημάτων ο οποίος έχει πλέον αποσυρθεί από την ενεργό δράση.  Όσο ασκούσε το...'χόμπι' του, κανένας δεν μπορούσε να τον ανταγωνιστεί και θεωρείτο αυθεντία στην κλοπή υπερπολύτιμων κοσμημάτων.  Όταν μια μέρα κάποιος αρχίσει να βαδίζει στα χνάρια του, κλέβοντας πλούσιες κυρίες με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που έκανε διάσημο τον Robie, ο ίδιος θα προσπαθήσει να εξιχνιάσει αυτή την περίεργη ιστορία και να ανακαλύψει τον copycat που κρύβεται πίσω από την νέα αλυσίδα ξαφρίσματος, σε μια προσπάθεια να σταματήσει τις φήμες που θέλουν τον ίδιο να έχει επανέλθει στην παλιά του ασχολία.  Κάπου μέσα σε αυτή την περιπλεγμένη ιστορία θα βρει και τον χρόνο να ερωτευθεί, την όμορφη και φαινομενικά απρόσιτη Frances Stevens (Grace Kelly), αποδεικνύοντας οτι πολλές φορές μια γυναίκα μπορεί να είναι πιο επικίνδυνη και από την πιο δύσκολη κλοπή...

 
Όλοι ξέρουμε το ταλέντο του Hitchcock να στήνει με περίσσια χάρη τους ήρωες στις ταινίες του, όπως επίσης και την σκηνοθεσία του που μπορεί να ξεχωρίσει ανάμεσα σε πολλές άλλες.  Η αλήθεια είναι οτι από όσα φιλμ του έχω παρακολουθήσει, βρήκα το "To Catch a Thief" το πιο ανάλαφρο σεναριακά, αλλά και ερμηνευτικά.  Σε καμία περίπτωση δεν υπονοώ οτι 'πάσχει' σε οποιοδήποτε επίπεδο σε σχέση με άλλα έργα του (σε διαφορετική περίπτωση δε θα το είχα καν ανεβάσει εδώ), αλλά νομίζω οτι η ελαφρότητα που το χαρακτηρίζει είναι εμφανής.  Μακριά από σκοτεινούς χαρακτήρες, όπως ο Gregory Peck στον ρόλο του διαταραγμένου John Ballantyne στο υπέροχο "Spellbound" (1945) ή όπως ο Antony Perkins ως κακός μαμάκιας Norman Bates, στο ακόμα υπεροχότερο "Psycho" (1960), εδώ ο Hitchcock δίνει στους ήρωές του την κοσμικότητα της Γαλλικής Ριβιέρας και των Καννών, καθιστώντας τους στιλιστικά και ερμηνευτικά ακαταμάχητους.  Ενδεδυμένους τον αέρα της πλούσιας ζωής και της καλοπέρασης σε ακριβά ξενοδοχεία και μασκέ πάρτι (τα κοστούμια εκεί είναι πραγματικά μεγαλοπρεπή, αν και επίτηδες στα όρια του κιτς), οι χαρακτήρες του σταδιακά βγαίνουν από τα καβούκια τους, οι μάσκες πέφτουν και αποδεικνύεται για μια ακόμη φορά οτι τα φαινόμενα μπορεί και να απατούν.

Το ενδιαφέρον της ταινίας έχει να κάνει με το πόσο αρμονικά δένει τελικά το love story του πρωταγωνιστικού διδύμου (που έχει μια ιδανική και απρόσμενη χημεία μεταξύ του με έναν υποβόσκοντα αισθησιασμό να είναι διάχυτος σε όλη την ταινία έπειτα από την γνωριμία τους), με το κυνηγητό του δράστη και τις προσπάθειες της αστυνομίας, αλλά και του ίδιου του Robie να τον βρουν.  Η κατάσταση γίνεται ακόμα πιο ενδιαφέρουσα και πολύπλοκη από το γεγονός οτι ενώ η αστυνομία θεωρεί οτι ο Robie έχει αρχίσει πάλι τα...δικά του (ακόμα και οι παλιοί του συνεργάτες μοιάζουν να ασπάζονται αυτή την ιδέα), ο παλαίμαχος 'Γάτος' παλεύει να αποδείξει την αθωότητά του, ακολουθώντας τα χνάρια του μιμητή του.
Χωρίς να γίνεται βαρετό ή ανήκοντας σε ένα ξεκάθαρο ταινιακό είδος, το "To Catch a Thief" είναι μια περιπέτεια με περιορισμένη δράση που χτυπάει ακριβώς στο κόκκαλο-όταν πρέπει να χτυπήσει-και που παρεμβάλει ανάμεσα στο κλασσικό, αγωνιώδες στυλάκι του Hitchock ένα ρομάντζο με δυο από τους μεγαλύτερους star της εποχής.  Είναι εξάλλου γνωστό οτι ο Cary Grant αποτελούσε έναν από τους δυο 'μούσους' του σκηνοθέτη (ο άλλος ήταν ο James Stewart), καθώς είχε πρωταγωνιστήσει σε τέσσερις ταινίες του ("Suspision"-1941, "Notorious"-1946, "To Catch a Thief"-1955 και "North by Northwest"-1959).  Όσον αφορά την Grace Kelly ήταν αναμφισβήτητα μια από τις αγαπημένες του, οχι μόνο εξαιτίας της τέλειας εξωτερικής της εμφάνισης (την είχε έτσι κι αλλιώς την αδυναμία του στις ξανθιές), αλλά και εξαιτίας της φυσικής της δυνατότητας να υποδύεται πάντα την απρόσιτη και μαρμαρωμένη σχεδόν, μοιραία γυναίκα που έχει το χάρισμα να σαγηνεύει κάθε αρσενικό που θα βάλει στο μάτι.  Η Kelly υπήρξε και αυτή μια από τις συχνές του πρωταγωνίστριες παίζοντας ούτε λίγο ούτε πολύ σε τρεις από τις πιο γνωστές του ταινίες: το "Dial M for Murder" (1954), "Rear Window" (1954) και την σημερινή μας ταινία.

Το σενάριο του Hitchcock μοιάζει να μην εγκλωβίζεται καθόλου σε τυπικές αγαπούλες και συναισθηματικά αδιέξοδα.  Οι χιουμοριστικές ατάκες, τα υπονοούμενα και η γενικότερη χαλαρή ερμηνευτική διάθεση των ηθοποιών, δίνουν στην ταινία την απαραίτητη αλάνικη δόση, που έρχεται αρκετές φορές σε έντονη αντίθεση με την πολυτέλεια της Ριβιέρας.  Την ίδια στιγμή η Kelly θυμίζει περισσότερο αρπακτικό, παρά ήσυχη γατούλα που κάνει νιαρ, και ο Grant είναι ο αλήτης, μου μεταμορφώνεται με άνεση σε τζέντλεμαν για τα μάτια της πλατινέ Frances.  Στην ουσία η ταινία μοιάζει να αποτελείται από δυο διαφορετικά story τα οποία αν και είναι ετερόκλητα, καταφέρνουν παρόλα αυτά να ενωθούν σε μια κοινή υπόθεση και να κρατήσουν το ενδιαφέρον σου αμείωτο.  Μυστήριο και έρωτας, κυνηγητό και μοιραία έλξη αποτελούν ενδιαφέροντα συστατικά, που εάν τα χρησιμοποιεί κανείς με τις σωστές δόσεις (όπως κάνει εδώ ο Hitchcock) τότε η επιτυχία είναι εγγυημένη.  Η αλήθεια είναι πως ακόμα και στις μέρες μας αυτό το μοτίβο ακολουθείται σε μια πληθώρα ταινιών, αν και οχι πάντα με τα αναμενόμενα αποτελέσματα.  Μερικές φορές φαίνεται οτι οι παλιοί είχαν τελικά το 'κοκαλάκι της νυχτερίδας'...

Αυτό που από την πρώτη στιγμή προκαλεί την ματιά του θεατή είναι η ζωηρόχρωμη εικόνα και η εξαιρετική φωτογραφία της ταινίας.  Τα έντονα χρώματα αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι των κοστουμιών (υπέροχων πραγματικά) και των ειδυλλιακών τοποθεσιών.  Μέσα από την σκηνοθεσία του Hitchcock είναι σαν να 'πετάγονται' έξω από την οθόνη και ορισμένες φορές σε μαγεύει αυτή η αίσθηση της vinatage πολυχρωμίας που αποτυπώνεται στο πανί.
Βασισμένη στο ομόνυμο βιβλίο του συγγραφέα David Dodge, η ταινία καταφέρνει μέσω μπόλικων τραβελινγκ, ρεαλιστικών ως ένα σημείο (μη ξεχνάμε οτι βρισκόμαστε ακόμα στα μέσα της δεκαετίας του '50) ψευδο-background τα οποία αποτελούσαν χαρακτηριστικό γνώρισμα των ταινιών του και κινηματογραφική προσήλωση στους ίδιους τους ηθοποιούς, να αποτελέσει ένα διασκεδαστικό romance thriller στο οποίο μπορεί να μην μας έχει συνηθίσει ο Hitchcock, αλλά τα καταφέρνει περίφημα κυρίως επειδή φροντίζει να κρατήσει τις απαραίτητες ισορροπίες.
Από πλευράς ερμηνειών σίγουρα δε βλέπουμε κάτι το εξαιρετικά πρωτότυπο από τους πρωταγωνιστές, οι οποίοι περιορίζονται σε καλές και right to the point ερμηνείες όπως πρέπει.  Ο Grant είναι γοητευτικός (όσο γοητευτικός μπορεί να είναι κάποιος ο οποίος το έχει παρακάνει με το solarium : P) και εκπέμπει μια συμπεριφορά ατόμου της 'πιάτσας', ενώ από την άλλη η Kelly αρκείται στον ρόλο της παγωμένης πριγκίπισσας, όπως την έχουμε συνηθίσει στις περισσότερες ταινίες της.
Το "To Catch a Thief" είναι μια ταινία που αξίζει να δει κανείς κυρίως, για να γνωρίσει τον άλλο Hitchcock, αυτόν που είναι λίγο πιο ανάλαφρος και λίγο πιο χαριτωμένος, χωρίς υπερβολικά βαριά story και προβληματικούς ήρωες.  Η πολυτελέστατη τοποθεσία των γυρισμάτων, το ενδυματολογικό, οι χαλαρές ερμηνείες και το witty χιουμοράκι την καθιστούν ένα φιλμ με το οποίο περνάς ευχάριστα την ώρα σου και μπορείς μετά να καυχηθείς σε φίλους οτι κατάφερες τελικά να δείς Hitchcock : ).  Μπορεί να μην είναι "Rear Window", "The Rope", "Spellbound" ή "Vertigo", είναι όμως ένας διαφορετικός Alfred και στην τελική άμα είσαι ένας από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες του παγκόσμιου κινηματογράφου, μπορείς να κάνεις και οτι θες ; )

Τι έμαθα από την ταινία:  Οτι τα συνολάκια εκείνης της εποχής είναι...'to die for', οτι το κόκκινο φουλάρι που φοράει ο Grant είναι την ίδια στιγμή πολύ αρρενωπό και πολύ φλώρικο (μη με ρωτάτε πως γίνεται αυτό, δε ξέρω!) και οτι ακόμα και οι ωραίες γυναίκες τρώνε το μπούτι κοτόπουλο με το χέρι.




TRIVIA

• Στις 14 Σεπτεμβρίου του 1982 η Grace Kelly σκοτώθηκε οχι πολύ μακριά από την σκηνή οπού λαμβάνει χώρα το κυνηγητό με το αυτοκίνητο και στην συνέχεια το πικ-νικ των πρωταγωνιστών.  H Kelly ήταν 52 ετών όταν έχασε τον έλεγχο του αυτοκινήτου εξαιτίας ενός εγκεφαλικού που υπέστη ενώ οδηγούσε.
• Στις πρώτες σκηνές που εμφανίζεται ο Cary Grant υπάρχουν πλάνα μιας μαύρης γάτας.  Στην ταινία ο ήρωάς του ονομαζόταν "The Cat" χάρη στην δυνατότητά του να σκαρφαλώνει στέγες προκειμένου να κλέβει, αλλά και της ταχύτητάς του.
• Φυσικά ο Hitchcock κάνει και εδώ μια από τις αγαπημένες του cameo εμφανίσεις.  Συγκεκριμένα είναι ο κυριούλης που κάθεται δίπλα στον Grant όταν αυτός μπαίνει στο λεωφορείο.  

(Πηγή IMDB)

H TV ΣΗΜΕΡΑ....

ΕΤ1: 22:00, Entre les Murs.  Κοινωνικοδραματική ταινία που κέρδισε τον "Χρυσό Φοίνικα" στο φεστιβάλ των Καννών το 2008.  Μια σχολική τάξη, ένας μικρόκοσμος της κοινωνίας, που απαρτίζεται από διαφορετικά μυαλά, προσωπικότητες και χαρακτήρες.  Μέσα εκεί διαφορετικές κουλτούρες και εθνικότητες έρχονται σε σύγκρουση ή σε συμφωνία, κάτω από το βλέμμα του δασκάλου.  Όταν όμως ένα μαθητής σταθεί απέναντί του και αμφισβητήσει τις βάσεις που έχει θέσει, τότε όλη η τάξη θα δοκιμαστεί...

STAR: 22:00, 10.000 BC, σε σκηνοθεσία Roland Emmerich.  Στα πρωτόγονα χρόνια πριν την γέννηση του Χριστού, ένας πολεμιστής πασχίζει να σώσει την αγαπημένη του και την φυλή του, από τα στοιχεία της άγριας φύσης και του επικίνδυνους πολεμιστές.

Αύριο σας περιμένω με ψηφοφοριά, favorite movie monologue.  Be here!

Rope: The guest who is dead on time...

Hello again!  Φαντάζομαι πως οι περισσότεροι έχετε πλέον επιστρέψει από τις διακοπές σας και διαβάζετε;  Μπαα...Αν κρίνω και από τις απανωτές καταλήψεις που έχουν ξεκινήσει, μάλλον κάνετε παρατεταμένες διακοπούλες και αν με ρωτήσετε, πολύ καλά κάνετε!  Ευκαιρία και εγώ λοιπόν να σας προτείνω μια ακόμη ταινιούλα για να περάσετε την ώρα σας μέχρι την δύσκολη στιγμή της εξεταστικής.  Και μην ανησυχείτε για την διάρκεια, καθώς νομίζω πως η συγκεκριμένη ταινία του Hitchcock είναι από αυτές με την πιο μικρή που έχω ανεβάσει στο blog, μόλις 80 λεπτά.  Τι 80 λεπτά όμως!  Pure hitchcockian feeling...

Ο Brandon (John Dall) και ο Philip (Farley Granger) είναι δυο ματαιόδοξοι νεαροί που στο όνομα του τέλειου εγκλήματος αποφασίζουν να σκοτώσουν έναν πρώην συμμαθητή τους τον οποίο οι ίδιοι αντιμετώπιζαν ως υποδεέστερη προσωπικότητα.  Μετά τον στραγγαλισμό του, τον τοποθετούν μέσα σε ένα μπαούλο και καλούν την οικογένειά του και τον παλιό τους καθηγητή Rupert Cadell (James Stewart) σε γεύμα, σε μια προσπάθεια να προκαλέσουν την τύχη τους και να επιβεβαιώσουν τον αριστοτεχνικά εκτελεσμένο φόνο τους.  Ποιος θα επικρατήσει, η ενθουσιώδης πονηριά των δυο ανδρών ή η ώριμη οξυδέρκεια του καθηγητή;
Μια από τις καλύτερες του ταινίες, το "Rope" έχει περάσει στην ιστορία κυρίως για την πολύ ενδιαφέρουσα σκηνοθετική ματιά του Hitchcock.  Αποτελώντας στην ουσία ένα από τα πρώιμα διαμαντάκια του σκηνοθέτη, καθότι οι μεγάλες του επιτυχίες ήρθαν λίγο μετά από το 1948 όταν και γυρίστηκε η ταινία, έχει καταφέρει να μνημονεύεται ως το πιο αγωνιώδες έργο του και οχι τυχαία.  Αν και σε καμία περίπτωση δε θεωρώ οτι το "Rope" είναι το έργο με το περισσότερο σασπένς όσον αφορά τα δημιουργήματα του Hitchcock, καθώς σχεδόν όλες αποτελούν θριλερικά αριστουργήματα, δε μπορώ να μην παραδεχτώ οτι η ταινία με καθήλωσε τόσο με τις εξαιρετικές ερμηνείες της (ο Stewart είναι αλφάδι εδώ), όσο και με την σκηνοθεσία δωματίου που την χαρακτηρίζει.

Βασισμένο στο ομώνυμο θεατρικό έργο (1929) του Άγγλου συγγραφέα Patrick Hamilton, το "Rope" μεταφέρθηκε στην μεγάλη οθόνη από τον μάστορα του σασπένς.  Δε νομίζω να ήταν υπερβολικό εάν λέγαμε οτι το έργο παρουσιάστηκε αυτούσιο στο κινηματογραφικό πανί, μιας που η σκηνοθεσία του θυμίζει πολύ έντονα θεατρική σκηνή, καθώς στην ουσία η κάμερα περιορίζεται κινητικά σε ένα δωμάτιο και πουθενά αλλού.  Εάν εξαιρέσουμε δηλαδή το πρώτο εξωτερικό πλάνο της ταινίας πάνω στο οποίο πέφτουν οι τίτλοι έναρξης και το οποίο λειτουργεί αποκλειστικά και μόνο ως αφορμή για ακόμα μια cameo εμφάνιση του Hitchcock (είναι αυτός που περπατάει στο πεζοδρόμιο στο πλευρό μιας κυρίας), όλη η υπόλοιπη ταινία είναι ολοκληρωτικά γυρισμένη μέσα στον ίδιο χώρο με ένα cut όλο κι όλο (προκειμένου να γίνει το πέρασμα από τον έξω χώρο, στο εσωτερικό του διαμερίσματος), την στιγμή που σε μια μέση ταινία υπάρχουν γύρω στα 5.000 cuts!
Η πρώτη ταινία του σκηνοθετημένη σε Technicolor, με τα χρώματα να παίζουν σημαντικό ρόλο (εάν θες ενδεχομένως να υπεραναλύσεις το πράγμα και να καταλήξεις σε διάφορα, προσωπικά συμπεράσματα, κάτι που αρέσκομαι να κάνω διαρκώς) και μια αίσθηση δηθενίστικης γκλαμουριάς που συγκεντρώνεται γύρω από όλους τους ήρωες, μόνο για να έρθει λίγο αργότερα ο Stewart και να αποδείξει οτι ένα απλό, γκρί, tweed κοστούμι is all it takes to be THE man.

Από τις μέχρι τώρα ταινίες του Hitchcock που έχω παρακολουθήσει, δε νομίζω να έχω προσέξει τόσο έντονα σε οποιαδήποτε άλλη μια υπόγεια άσκηση κριτικής σχετικά με τους έχοντες και μη έχοντες του κόσμου.  Βέβαια θα μου πείτε δε θα μπορούσε να κάνει και αλλιώς μιας που η πρώτη του ύλη είναι το θεατρικό, και πάλι όμως χωρίς να γίνεται υπερβολικά εμφανές, αλλά βασισμένος σε διαλογικές εκρήξεις καταφέρνει να περάσει την αριοσοφία που φαίνεται να χαρακτηρίζει τους νεαρούς πρωταγωνιστές.  Εμφανής η κοινωνιολογική προσέγγιση μέσα από τα λόγια κυρίως του Brandon από την μια πλευρά, ο οποίος αγορεύει σχετικά με την ανωτερότητα του ίδιου και των ομοίων του και με την δυνητική κυριαρχία του πάνω στη ζωή και τον θάνατο όσων δεν ανήκουν στο ίδιο κοινωνικό στρώμα, αλλά και του professor Cadell από την άλλη πλευρά που αποτελεί τη φωνή της λογικής, κόντρα σε νεανικές ψευδαισθήσεις και αρχηγικές πλάνες.
Το πρωταγωνιστικό δίδυμο έχει αποτελέσει σίγουρα το πρότυπο για άλλα σύγχρονα δολοφονικά 'ζευγάρια' του κινηματογράφου, όπως αυτό του "Funny Games" του Haneke, αλλά και του διδύμου Gosling-Pitt στην ταινία "Murder by Numbers" (2002) με πρωταγωνίστρια την Sandra Bullock.  Ο ένας είναι λιγομίλητος, περιορισμένος στα προσωπικά του όρια από την αποτρόπαια πράξη στην οποία είναι συνένοχος, φοβισμένος και ταραγμένος, δίνει την σκυτάλη στον έταιρο ψύχραιμο της υπόθεσης, για την κατάλληλη παραπλανητική performance.  Απόλυτα διαφοροποιημένοι χαρακτήρες, σε κάνουν να αναρωτιέσαι αν τελικά θα την πατήσουν από την αμηχανία του ενός ή την υπερβολική αυτοπεποίθηση του άλλου.  Πάντως τα φαινόμενα δε θα πρέπει να σας ξεγελούν, καθώς δημιουργούν και ενδιαφέρουσες συμπτώσεις.  Θυμηθείτε λίγο τον Michael Pitt που τυγχάνει να πρωταγωνιστεί στην αμερικάνικη εκδοχή του "Funny Games", αλλά και στην ταινία με την Bullock, υποδυόμενος στην πρώτη τον αχόρταγο δολοφόνο που σκοτώνει επειδή βαριέται την ίδια του την ζωή, ενώ στην δεύτερη μένει στα μετόπισθεν ως δουλικός και υπάκουος συνεργάτης του uber cool Gosling.  Ποιος ήταν αυτός που είχε στραγγαλίσει εκεί την άτυχη κοπέλα;  Yeap, that's right...

Οι τρεις κεντρικές ερμηνείες είναι εξαιρετικές.  O Stewart είναι ιδανικός για τον ρόλο του ξύπνιου καθηγητή που έχει φάει τη ζωή και τις εμπειρίες με το κουτάλι.  Με εύστοχο χιούμορ και πληθωρική παρουσία, είναι ο άνθρωπος που θα ήθελαν όλοι να έχουν στο πλευρό τους και οχι απέναντί τους.  Ο Dall δίνει μια σπιρτόζα πινελιά στην υπόθεση, με το διαβολικό του χαμόγελο και την ακατάπαυστη πολυλογία του, σαν άλλος νεαρός Cadell.  Για να το πάω και λίγο παραπέρα δε θεωρώ σε καμία περίπτωση τυχαία την στιλιστική επιλογή των Cadell-Brandon, καθώς ο ένας φοράει γκρι κοστούμι με μπλε γραβάτα και ο άλλος μπλε κοστούμι με γραβάτα που έχει γκρίζες αποχρώσεις.  Είναι σαν να βλέπουμε την νεαρή και την ώριμη παρουσία του ίδιου ατόμου, ή αν θέλετε τις δυο όψεις του ίδιου νομίσματος.  Από την άλλη ο Granger (ο οποίος πέθανε φέτος) κρατάει τον ρόλο του ολίγον φοβισμένου, ολίγον μετανιωμένου δολοφόνου ο οποίος φυσάει και ξεφυσάει σε όλη την ταινία, προσπαθώντας να αντιμετωπίσει όπως όπως την δύσκολη κατάσταση στην οποία βρίσκεται μπλεγμένος.
Φυσικά δε θα μπορούσα να μη κάνω και ένα σχόλιο για την σκηνοθεσία του Hitchcock, καθώς βρήκα πολύ ενδιαφέρουσα και πρωτότυπη την ιδέα του να γυρίσει την ταινία με μια ανάσα, ως ένα μιαμισάωρο μονοπλάνο.  Η κάμερα ζουμάρει, κινείται και παρακολουθεί τους ήρωες, ακριβώς σαν να παρακολουθούμε θεατρική παράσταση.  Λειτουργεί ως τον αφηγητή της υπόθεσης, το extra πρόσωπο που βρίσκεται στον χώρο και είναι μάρτυρας όλων των γεγονότων γύρω του.  Με τον τρόπο αυτό ο Hitchcock επιλέγει να κάνει τα κοντινά του πλάνα άμεσα, να επικεντρωθεί στα συμβολικά στοιχεία του έργου (π.χ το μπαούλο και το σκοινί που λειτουργεί ως στοιχείο διττής σημασίας αφού χρησιμοποιείται αρχικά στον στραγγαλισμό του άνδρα, ενώ στην συνέχεια με αυτό βλέπουμε δεμένα μια στοίβα βιβλία που προορίζονται για τον πατέρα του!), ακόμα και στην off-screen δράση (υπάρχει μια σκηνή στην οποία βλέπουμε λίγο το μπαούλο στα αριστερά της οθόνης, την οικονόμο στο βάθος να κάνει δουλειές, και το μπράτσο του Brandon στα δεξιά, ενώ παράλληλα εκτυλίσσεται ένας διάλογος τον οποία απλά ακούμε). 
Το "Rope" αποτελεί μια άρτια δομημένη δουλειά και πως δε θα μπορούσε άλλωστε, με ένα καλό cast, μια κλασσική crime υπόθεση και την σιγουριά ενός σκηνοθέτη όπως ο Hitchcock.  Μια ταινιακή πρόταση για όλους...

Προτιμώ να μη βάλω traileraki καθώς είναι σαν να βλέπεις όλη την ταινία.

TRIVIA

• Η ταινία είναι βασισμένη (οχι ολοκληρωτικά) στην αληθινή ιστορία των δολοφόνων Nathan Leopold και Richard Loeb από το Πανεπιστήμιο του Σικάγο, όπως και οι ταινίες "Swoon" (1992) και "Compulsion" (1959).
• Κατά την διάρκεια των γυρισμάτων οι ηθοποιοί έπρεπε να προσέχουν να μη σκοντάψουν στα καλώδια στο πάτωμα, εξαιτίας του τράβελινγκ της κάμερας και του φωτισμού.
• Η ταινία είναι ολοκληρωτικά σκηνοθετημένη μέσα σε στούντιο.  Τα σύννεφα που φαίνονται έξω από το παράθυρο είναι κατασκευασμένα από...γυαλί και στερεωμένα σε συγκεκριμένες θέσεις ή κρεμώμενα από αόρατα σκοινιά.
• Η ταινία είχε απαγορευτεί σε αρκετές πόλεις της Αμερικής, εξαιτίας της ομοφυλοφιλικής φύσης που φαίνεται να χαρακτήριζε τη σχέση των δυο νεαρών.

(Πηγή IMDB)

Nothing special στην tv σήμερα...

Και ένα fan made posteraki που βρήκα και μου άρεσε ; )

Τα λέμε αύριο! Τσιου

The Birds: Beware of the flying terror...

Hello again!  Τις τελευταίες μέρες εδώ στον θαλασσινό Πειραιά που μένω έχω γίνει μάρτυρας μιας περίεργης κινητικότητας των απανταχού γλάρων, οι οποίοι κρώζουν διαρκώς, αράζουν σε μπαλκόνια πολυκατοικιών και τσιμπολογούν σκουπίδια από τους πράσινους και μπλε (εμείς εδώ είμαστε Πειραιώτες ρεεεε, δε κάνουμε ανακύκλωση, αυτά είναι για τους φλώρους!) κάδους.  Πολλές φορές είχα σκεφτεί οτι ξαφνικά οι γλάροι (οι οποίοι οι καημένοι βρίσκονται σε διαρκή υπερκινητικότητα λόγω ζέστης) μπουκάρουν μέσα από πόρτες και παράθυρα και τα κάνουν όλα ρημαδιό-μαζί και εμένα.  Δεν είχα όμως μέχρι τότε δει "Τα Πουλιά" του Hitchcock, μέχρι χτες δηλαδή.  Γιατί νομίζω πως απο'δω και πέρα η φαντασία μου θα οργιάζει πραγματικά κάθε φορά που θα ακούω τα κατά τα άλλα συμπαθητικότατα πτηνά να κρώζουν και να κάνουν βουτιές αέρος-αέρος με στόχο το κάγκελο του μπαλκονιού μου.  Τι;  Δε με πιστεύετε;  Δείτε την ταινία και τα λέμε μετά...

H Melanie Daniels (Tippi Hedren) είναι μια όμορφη, νεόπλουτη γυναίκα η οποία αποφασίζει να αφήσει το πολύβουο San Fransisco και να επισκεφτεί μια μικρή πόλη της νότιας Καλιφόρνιας, την Bodega Bay.  Υποκινούμενη από ένα εμφανές ενδιαφέρον για έναν άντρα που ζει εκεί με την μητέρα του και την αδελφή του, τον Mitch Brenner (Rod Taylor) η Melanie θα φτάσει στον προορισμό της σύντομα και ένα αμοιβαίο φλερτ θα ξεκινήσει ανάμεσα στους δυο τους, υπό το άγρυπνο βλέμμα της ηλικιωμένης μητέρας του Mitch.  Σύντομα όμως τα πράγματα θα πάρουν ανεξέλεγκτη τροπή όταν ολόκληρα σμήνη πουλιών θα αρχίσουν να επιτίθενται στους ανθρώπους της πόλης χωρίς κανέναν προφανή λόγο, σκορπίζοντας τον τρόμο και τον θάνατο...
Μετά από 41 ολόκληρα χρόνια στο κουρμπέτι, ο Hitchcock κατάφερε ακόμα και προς το τέλος της καριέρας του να δώσει στο κοινό αξιόλογες ταινίες που διατηρούσαν όλα εκείνα τα στοιχεία που τον έκαναν διάσημο και αδιαμφισβήτητα έναν από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες που πέρασαν ποτέ από την κινηματογραφική βιομηχανία.  Ταινίες όπως το "The Birds" (1963), το "Marnie" (1964) και το "Frenzy" (1972) αποτελούν τις περίτρανες αποδείξεις οτι ιδιοφυίες όπως ο Hitchcock μπορούν να είναι δημιουργικοί ακόμα και μερικά χρόνια πριν από τον θάνατό τους (πέθανε τον Αύγουστο του 1980).  Το έργο που άφησε πίσω του είναι τεράστιο και μνημονεύεται ως ο Άρχοντας του σασπένς, της αγωνίας και του καθαρόαιμου θρίλερ, όπως ο ίδιος το διαμόρφωσε.  Εντύπωση προκαλεί το γεγονός παρόλα αυτά οτι καθ'όλη την μακρά του καριέρα δεν κατάφερε να κερδίσει κάποιο 'Oscar, αν και οι ταινίες του είχαν λάβει πολλές υποψηφιότητες για το αντίστοιχο βραβείο...

Το "The Birds" αποτελούσε σύμφωνα με τον ίδιο την πιο τρομακτική ταινία που γύρισε ποτέ.  Και σίγουρα για την εποχή της αποτελούσε αυτό ακριβώς, μια από τις πιο σοκαριστικές ταινίες που είχε δει κανείς μέχρι τότε.  Το σασπένς που χτίζεται εδώ σκαλί σκαλί, η έκδηλη αγωνία των ηρώων να σωθούν από μια ανεξήγητη κατάσταση και η διαρκής και απειλητική παρουσία των πουλιών στην πόλη, εντείνουν την ένταση του θεατή και προκαλούν ένα μείγμα τρόμου και κλειστοφοβικής ατμόσφαιρας που σε εγκλωβίζει και δε σε αφήνει να γνωρίσεις την λύτρωση ούτε καν στο τέλος της ταινίας.  Όπως και στο Μωρό της Ρόζμαρι, έτσι και εδώ η υποψία του τρόμου και οχι τόσο η εικονική του αναπαράσταση, είναι αυτό που κερδίζει τις εντυπώσεις και τελικά το χειροκρότημα του κοινού.  Σε περίπτωση που δεν την έχετε δει ακόμα, τότε μάλλον δε θα πρέπει να περιμένετε εφετζίδικα σπουργίτια, γλάρους και κοράκια, αν και πολλά από αυτά ήταν πράγματι αληθινά και τέλεια εκπαιδευμένα.  Η αλήθεια είναι οτι ίσως και να σας ξεφύγει ένα πνιχτό γελάκι εξαιτίας των πολύ απλών και εμφανώς ψεύτικων εφέ, αλλά να είστε σίγουροι οτι στις επόμενες σκηνές που θα δείτε άδειες κόγχες ματιών και αιμάτινες πληγές, το γέλιο θα κοπεί μαχαίρι.

Αναπόσπαστο κομμάτι και εδώ είναι φυσικά η προβληματική σχέση ανάμεσα στον άνδρα και την γυναίκα, με την οποία τόσο πολύ ασχολήθηκε ο Hitchcock σε αρκετές από τις ταινίες του.  Συνήθως η φροϋδική προσέγγιση τέτοιων θεμάτων περνούσε μέσα από τα έργα του σε δεύτερη μοίρα, θέτωντας πάντα στο προσκήνιο έναν φόνο, μια καταδίωξη, μια εμμονή ή μια απειλή όπως γίνεται εδώ.  Πάντα όμως σε δεύτερη ανάγνωση και πίσω απ'ολα ο Hitchcock έπαιζε το δικό του παιχνίδι, αφήνοντας κριτικούς, συγγραφείς και λοιπούς κινηματογραφιστές να προσπαθούν να δώσουν μια πιστευτή και λογική ερμηνεία στο story και την σκηνοθετική ματιά των ταινιών του.  Στην προκειμένη περίπτωση το πρόβλημα έγκειται στο Οιδιπόδοιο Σύμπλεγμα που διακρίνουμε ανάμεσα στον πρωταγωνιστή και την μητέρα του, η οποία βλέπει περίεργα την καινούρια 'φίλη' του γιου της.  Είναι ξεκάθαρο οτι η γυναίκα αυτή αποτελεί κλασσικό μοτίβο μάνας αγκιστρωμένης πάνω στο παιδί της, αφού μετά τον θάνατο του άντρας της, η μοναξιά αποτελεί τον μεγαλύτερο εχθρό της.  Και εδώ ακριβώς βρίσκεται και η ιδιοφυής σύλληψη του Hitchcock.  Οτι δηλαδή καταφέρνει να χτίσει ένα ολόκληρο τρομακτικό και θανατηφόρο story με φόντο μια μικρή ψαρούπολη, για να δώσει ουσιαστικά την λύση ανάμεσα στην ψυχρή σχέση που ξεκινάει να αναπτύσσεται ανάμεσα στην μητέρα και την πλούσια γκόμενα.  Είναι γεγονός οτι οι άνθρωποι έρχονται πιο κοντά και δένονται ο ένας με τον άλλον όταν έχουν να αντιμετωπίσουν δυσμενείς και πρωτόγνωρες καταστάσεις και τι πιο πρωτόγνωρο από ένα τσούρμο αφηνιασμένα πουλιά που επιτίθενται σε ανθρώπους και ραμφίζουν με την ίδια ευκολία ζωντανή σάρκα και ξύλινες πόρτες;

Η εμμονή του σκηνοθέτη για τις ξανθιές πρωταγωνίστριες επιβεβαιώνεται ακόμη μια φορά με τον πρωταγωνιστικό ρόλο να περνάει στα χέρια (και τα κατακίτρινα μαλλιά) της Tippi Hedren.  Η Grace Kelly ("Dial M for Murder", "Rear Window"), η Kim Novak ("Vertigo") και η Ingrid Bergman ("Spellbound", "Notorious") είναι μόνο μερικές από τις πολλές ξανθιές που προτιμούσε ο Hitchcock.  Από πελυράς ερμηνείας η Hedren δεν είναι αυτό που θα λέγαμε φοβερό ταλέντο, αλλά αρκείται στην ομορφιά και την ψυχρότητά της, για να κάνει τον ρόλο της πιστευτό.  Εξάλλου αρκετές φορές φαίνεται πως στις ταινίες του Hitchcock η σκηνοθεσία είναι αυτή που έχει τον πρώτο λόγο, ενώ οι ερμηνείες έπονται (βέβαια εδω η Jessica Tandy που υποδύεται την μητέρα μπορεί άνετα να θεωρηθεί η καλύτερη ερμηνεία της ταινίας).  Η γνωστή πλέον δόμηση της ιστορίας στην οποία αρεσκόταν ο μεγάλος αυτός σκηνοθέτης, αποτελεί πραγματική απόλαυση (η σκηνή οπού η πρωταγωνίστρια δεν έχει ακόμα αντιληφθεί το σμήνος από κοράκια που μαζεύεται από πίσω της, είναι από τις καλύτερες του φιλμ).  Με τα στριγκά κρωξίματα των πουλιών να γεμίζουν τον τόπο, τις σχεδόν αποκαλυπτικές εικόνες του τέλους με τους χιλιάδες φτερωτούς δολοφόνους να κουρνιάζουν όπου βρουν και τον ήλιο να ξεπροβάλει χλομός πίσω από τα σύννεφα, ο Hitchcock μας περνάει όλη την τρομακτική και στοιχειωτική ατμόσφαιρα, ενός επικείμενου τέλους που ίσως να μην είναι τελικά και τόσο μακριά, αφήνοντας όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά. 
Συγκλονιστική σκηνοθεσία, παραπλανητικό story και ήπιες ερμηνείες, για μια ταινία που άφησε εποχή και αποτέλεσε τον μπούσουλα για πολλές ακόμα προσπάθειες, που όμως δεν απέκτησαν ποτέ το original feeling τους μεγάλου αυτού δημιουργού.  Για τον Hitchcock η ανθρώπινη ψυχή ήταν ένα πολύτιμο 'αντικείμενο' εξερεύνησης εντός και εκτός οθόνης, κάτι το οποίο διαφεύγει πολλών σύγχρονων σκηνοθετών και εκεί ακριβώς χάνεται το παιχνίδι...
Δείτε την άμεσα.

http://www.youtube.com/watch?v=mPC_Mp0Y9WM&feature=related


TRIVIA

• Η σκηνή κατά την οποία η πρωταγωνίστρια δέχεται το μένος από ένα σμήνος πουλιά, πήρε γύρω στη μια βδομάδα για να σκηνοθετηθεί.  Τα πουλιά ήταν δεμένα πάνω της από naylon κορδόνια, έτσι ώστε να μην απομακρύνονται από κοντά της.
• Η ταινία δεν κλείνει με το κλασσικό "THE END" γιατί ο Hitchcock ήθελε να δώσει την εντύπωση ενός αέναου και ατέλειωτου τρόμου...
• Η κόρη της Hedren, η γνωστή Mellanie Grifith έλαβε ένα περίεργο δώρο από τον σκηνοθέτη κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων: μια κούκλα που έμοιαζε με την μητέρα της, κατά έναν ανατριχιαστικό τρόπο.  Το καλύτερο ήταν οτι η κούκλα ήταν μέσα σε ένα ξύλινο κουτί που έμοιαζε με φέρετρο!
• Οι γλάροι ταΐζονταν με ένα ειδικό μείγμα σταριού και...whiskey προκειμένου να μην πετάνε, αλλά να παραμένουν έστω και ζαλισμένοι γύρω από στο σκηνικό.
• Τα κρωξίματα των πουλιών επιτεύχθηκαν με το διαρκές forward και backward που γινόταν στο φιλμ, δημιουργόντας αυτόν τον ενοχλητικό και τρομακτικό ήχο.
• Πριν ξεκινήσει την σκηνοθεσία της σκηνής με τα πουλιά που επιτίθενται στην πρωταγωνίστρια, η Hedren είχε ρωτήσει: "Hitch, why would i do this?" και ο τρισμέγιστος της απάντησε: "Because i tell you to".  Προσκυνώ...

(Πηγή IMDB)

Τίποτα το ιδιαίτερο στην tv σήμερα... 

Till tommorow...

Υ.Γ: Μερικά ακόμη poster που βρήκα τριγύρω και μου άρεσαν πολύ, so είπα να τα μοιραστώ και μαζί σας : )

Spellbound: Under the spell...

Χαιρετώ και σήμερα guyz!  Σήμερα μιας που είναι η τελευταία μέρα της εβδομάδας που ανεβάζω ταινιούλα, είπα να πάμε πάλι σε κάτι πιο κλασσικό και συγκεκριμένα σε αγαπημένο Hitchcock.  Η αλήθεια είναι οτι αυτή την εβδομάδα πέρα από την καινούργια κωμωδία "Bridesmaids" που γενικά άκουσα οτι είναι αρκετά καλή, δεν έχει τίποτα το εξαιρετικό στις αίθουσες.  Οπότε είπα να ασχοληθώ επίτηδες με κάτι αρκετά παλαιότερο.  Εάν έχουμε τίποτα που να αξίζει μέσα στις επόμενες εβδομάδες από τις καινούριες κυκλοφορίες, εννοείται πως θα ανέβει.  Ξεκινάμε...

H Dr. Constance Petersen (Ingrid Bergman) είναι μια νεαρή γυναίκα που εργάζεται ως μια από τους επικεφαλείς ψυχιάτρους του ψυχιατρείου Green Manors.  Μια μέρα ένας αντικαταστάτης του διευθυντή φτάνει στο νοσοκομείο, ο γοητευτικός Dr. Antony Edwardes (Gregory Peck).  Η Dr. Constance τον ερωτεύεται με την πρώτη ματιά και καλείται να το αποδείξει όταν μετά από λίγο καιρό ο Dr. Edwardes κατηγορηθεί για φόνο.  Παράλληλα στην προσπάθειά της να τον βοηθήσει να ξεπεράσει την αμνησία από την οποία ο ίδιος υποφέρει καιρό, θα βρεθούν και οι δυο αντιμέτωποι με ένα σκοτεινό μυστικό που θα αλλάξει τα πάντα...
Το "Spellbound" θεωρείται ως μια από τις καλύτερες ταινίες του Alfred Hitchcock και οχι τυχαία.  Με τον Hitchcock στην σκηνοθεσία και τον David O. Selznick τον κορυφαίο ίσως παραγωγό ταινιών της εποχής, η ταινία ήταν σίγουρη επιτυχία.  Μέχρι το 1945 ο μεγάλος σκηνοθέτης είχε ήδη γυρίσει μερικά από τα καλύτερα φιλμ του, όπως το "The Man Who Knew Too Much" (1934), το "The 39 Steps" (1935), το "The Lady Vanishes" (1938) και το "Shadow of a Doubt" (1943).  Δυο χρόνια μετά ακολούθησε το "Spellbound" που έμελλε και αυτό να γράψει την δική του ιστορία ως μια από τις πρώτες ταινίες που ασχολήθηκαν με την ιδέα της ψυχανάλυσης, αλλά και εξαιτίας της συμμετοχής μεγάλων ονομάτων, όχι μόνο μπροστά αλλά και πίσω από τις κάμερες.  Ο παραγωγός David O. Selznick υπήρξε μια από τις πιο εμβληματικές κινηματογραφικές προσωπικότητες εκείνης της εποχής.  Έχοντας στο ενεργητικό του ανάμεσα σε άλλες ταινίες το "Gone With the Wind" (1939) και το "Rebecca" (1940)-επίσης του Hitchcok- για τα οποία μάλιστα κέρδισε το Oscar for Best Picture, ο Selznick ήταν αδιαμφισβήτητα ο γκουρού των μεγάλων εταιριών παραγωγής, όπως η MGM και η Paramount.  Εξάλλου ήταν και ο άνθρωπος που έφερε ουσιαστικά τον Βρετανό Hitchcock στην Αμερική, προωθώντας και απογειώνοντας τελικά την καριέρα του.

Ξεκινώντας με τα καλύτερα ονόματα off κάμερας, άξια λόγου ήταν φυσικά και τα ονόματα του πρωταγωνιστικού ζευγαριού Bergman/Peck.  Μεγάλοι ηθοποιοί της γενιάς τους και οι δυο, με γοητευτική παρουσία και στυλιζαρισμένη ερμηνευτική δυνατότητα, αποτέλεσαν ένα από τα πολύ δυνατά χαρτιά της ταινίας, αφού η χημεία μεταξύ τους ήταν κάτι παραπάνω από εμφανής και διάχυτη.
To "Spellbound" είναι μια ταινία που εξερευνά την επιστήμη της ψυχανάλυσης με έναν τρόπο που δε θα μπορούσε να είναι πιο ξεκάθαρος: με μια ψυχίατρο που προσπαθεί να βοηθήσει έναν άντρα που αντιμετωπίζει ένα σοβαρό πρόβλημα αμνησίας.  Για να υποδηλωθεί καλύτερα όλη αυτή η δυσδιάκριτη αίσθηση της επικινδυνότητας τέτοιων καταστάσεων, η ταινία είναι γεμάτη από κρυμμένα νοήματα και συμβολισμούς.  Για παράδειγμα πολύ σύντομα γινόμαστε μάρτυρες της περίεργης φύσης του νέου 'διευθυντή' του νοσοκομείου, καθώς οι ψυχώσεις του αρχίζουν να τον κυριεύουν και να υποδηλώνουν κάθε φορά μια έντονη διανοητική και ψυχοσωματική δυσκολία του ήρωα στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει τους γύρω του και κυρίως την γυναικεία φύση.  Αυτή είναι και η ουσία του έργου: η διερεύνηση της συμπεριφοράς των δυο φύλων υπό την 'επήρεια' του έρωτα.  Η μεν γυναίκα είναι διστακτική, κρατιέται πίσω και αυτοπεριορίζεται λόγω της επαγγελματικής της θέσης.  Δεν είναι τυχαίο οτι όλοι οι υπόλοιποι γιατροί είναι άντρες.  Συνεπώς η ίδια πρέπει να επιβεβαιώνει την αξία της κάθε μέρα, και να μην αφήνει γυναικεία συναισθήματα και έρωτες να την παρασύρουν, διότι κάτι τέτοιο θα ήταν ένδειξη αδυναμίας η οποία στον χώρο της δεν επιτρέπεται.  Ο δε άντρας είναι πιο ελεύθερος και χωρίς άπειρες αναστολές.  Ο Hitchock πολύ εύστοχα καθιστά τον ανδρικό χαρακτήρα ψυχωτικό από την πρώτη στιγμή, καθώς μπορεί κανείς να αντιληφθεί την ειρωνεία οτι ένας διευθυντής μιας κλινικής δε μπορεί να συμπεριφέρεται σαν ερωτευμένο μαθητούδι, και συνεπώς μάλλον κάτι άλλο συμβαίνει εδω πέρα...

Ο Alfred δεν περιορίζεται μόνο σε μια αυστηρή θεματική της ταινίας, αλλά επιλέγει να αντικατοπτρίσει πολλές φορές τον ταραγμένο νου και την διανοητικά διαταραγμένη φύση του πρωταγωνιστή, μέσα από μια συχνότητα ονείρων και αναμνήσεων (κάτι ανάλογο όπως είδαμε και χτες με το "Paprika" δηλαδή).  Μέσα από την ύπνωση ο κεντρικός χαρακτήρας ξαναζεί τις χαμένες του στιγμές, αφού στην προκειμένη περίπτωση μιλάμε για αμνησία.  Τα μέγιστα όσον αφορά την απόδοση του ονειρικού σκηνικού έχει δώσει αυτή τη φορά ο Saldador Dali.  Η ταινία έχει γράψει ιστορία κυρίως για αυτές τις φαντασιακές σεκάνς που δημιούργησε ο Dali προκειμένου να απεικονιστεί με έναν γλαφυρό σουρεαλισμό η έντονη ψυχική κατάσταση του ασθενή-πρωταγωνιστή.  Μάτια, κουρτίνες, μερικά λευκά χαρτιά τράπουλας, ένας άνδρας που πέφτει από ένα κτίριο (θυμηθείτε και το αρκετά μεταγενέστερο "Vertigo"), ένα πηδάλιο που κρατάει ο άνδρας στα χέρια του, όλα αυτά αποτελούν ψυχαναλυτικά σύμβολα τα οποία αποτελούν κομμάτια ενός παζλ που πρέπει να ενωθεί, προκειμένου να επιστρέψει  και πάλι η μνήμη του Gregory Peck.  Ο τρόπος με τον οποίο στη συνέχεια κάθε στοιχείο μεταφράζεται σε ένα αντίστοιχο πραγματικό γεγονός, είναι απλά ευρηματικός και οδηγεί την ταινία σε ένα τέλος-κάθαρση.

Πολλές από τις επόμενες ταινίες του επηρεάστηκαν άμεσα από το θέμα της ψυχανάλυσης και ο Hitchcock φρόντιζε να το εκφράζει κάθε φορά μέσα από εγκλωβισμένους χαρακτήρες γεμάτους φοβίες, άγχη και τραυματικές εμπειρίες κυρίως μέσα σε ένα αστικό περιβάλλον.  Κάθε φορά κατάφερνε να περνάει στον θεατή την έννοια της προβληματικής ενός ατόμου επειδή δεν άφηνε τίποτα να πάει χαμένο.  Οι πόλεις, τα διαμερίσματα, τα δωμάτια, οι σκάλες τα πάντα έπαιρναν μια νέα διάσταση και φάνταζαν τις περισσότερες φορές ως οι χειρότερες φυλακές των ηρώων του, από τα δεσμά των οποίων σπάνια μπορούσαν να ξεφύγουν, ενώ ακόμα και όταν το κατάφερναν δεν ήταν χωρίς συνέπειες.
Το "Spellbound" είναι μια από τις πρώτες του ταινίες στην οποία εξερευνά τις λαβυρινθιακές διαστάσεις του μυαλού ενός ατόμου, τις πολλαπλές προσωπικότητες που μπορεί να κρύβει και το αναπόφευκτο της φροϋδικής ερμηνείας για τον 'φόβο' του ενός φύλου προς το άλλο και τούμπαλιν.  Είναι ένα φιλμ πλούσιο σε οπτική τροφή, προσεγμένα δομημένο βήμα-βήμα, με τις κατάλληλες δόσεις σασπένς όπως ακριβώς έχουμε συνηθίσει από τα θρίλερ του Hitchcock.  Στα συν φυσικά οι εξαιρετικές ερμηνείες και η εικαστική παρέμβαση του Dali που κάνει την διαφορά και που μάλλον θα χρειαζόμασταν μέρες επί μερών για να την αναλύσουμε.

Υ.Γ: Πολύ βασικό: είναι μια ταινία που μπορεί να παρακολουθήσει κανείς με μεγάλη ευκολία και σήμερα, όπως συμβαίνει σχεδόν με όλες τις ταινίες του.  Θα το διαπιστώσετε εάν της δώσετε μια ευκαιρία : )

Traileraki δε βάζω, καθώς υπάρχουν και πάλι πραγματάκια που προτιμώ να τα δείτε κατευθείαν στην ταινία, και οχι σε ένα trailer.

TRIVIA

• Αν και η ταινία είναι ασπρόμαυρη υπάρχει μια σκηνή κατά την οποία ο πυροβολισμός ενός όπλου είναι χρωματισμένος κόκκινος.
• Για να επιτευχθεί η προοπτική ενός χεριού που κρατάει ένα όπλο και στρέφεται απευθείας πάνω στο κοινό (η σκηνοθεσία τρομερή, υπάρχουν γωνίες λήψεις που είναι 'πολύ μπροστά') χρησιμοποιήθηκε ένα τεράστιο ψεύτικο χέρι και όπλο, προκειμένου να υπάρχει το σωστό αποτέλεσμα.
• Το χιόνι που πέφτει σε μια σκηνή οπού κάνουν κάποιοι σκι, είναι στην πραγματικότητα cornflakes!
• Ο Hitchcok έπεισε τον Selznick να αγοράσει τα δικαιώματα της νουβέλας πάνω στην οποία βασίστηκε η ταινία, για $40 χιλιάδες.

(Πηγή IMDB)

H TV ΣΗΜΕΡΑ....

ET1: 22:00 Precious, με τους Gabourey Sidibe,  Mo'Nique.  Η δραματική ιστορία μιας παχύσαρκης έφηβης που προσπαθεί να βρει τον δρόμο της όταν αρχίσει να μαθαίνει ανάγνωση και γραφή, την ίδια στιγμή που καλείται να αντιμετωπίσει τον κοινωνικό ρατσισμό, την αυταρχική της μητέρα και ένα αβέβαιο μέλλον...

Αύριο don't forget έχουμε ψηφοφορία με favorite movie quotes vol. 1.  Be here! ; )

Vertigo: Απλά....Hitchcock

Σπέεεεερα σας!.  Τι μου κάνετε, καλά μου είστε;;.  Πάααντα καλά.  Οk σήμερα δεν είμαι όπως χθές, αλλά δεν πετάω και στα σύννεφα, είμαι όμως καλά.  Πράγμα που για εμένα σημαίνει οτι όντως είμαι καλά-καλά.  Να φανταστείτε οτι χθές πολυ αργά το βράδι, έκατσα και είδα το Vertigo που εντάξει όσο να πεις και παλιά ταινία είναι, και 2ωρη και ένα θέμα το είχα.  Να την δω, να μην τη δώ, να τη δω όλη, ή τη μισή σήμερα και την άλλη αύριο;;...  Ε τελικά οχι μόνο την είδα όλη, όχι μόνο δε μπρούσα να σταματήσω να την παρακολουθώ, αλλά χαίρομαι πολύ που πρόσθεσα ακόμα μια πραγματικά, πολύ καλή ταινία, σε όσες μέχρι τώρα έχω δει.

Επίσης να πω οτι το poster της ταινίας, παίζει να είναι ένα απο τα πιο ωραία που έχω δει, και μάλιστα αν σκεφτεί κανείς οτι η ταινία προβλήθηκε το 1958, η συγκεκριμένη αφίσα είναι πολύ μπροστά απο την εποχή της.  Άνετα θα μπορούσα να τη φανταστώ και σήμερα, ως αφίσα μιας σύγχρονης ταινίας.  Αλλά ξέχασα, θα ήταν φτιαγμένη με τέτοιο τρόπο που μαντέψτε, θα έπρεπε να φοράμε και τα ειδικά 3D γυαλία για να δούμε τόσο αυτή, όσο και την ταινία στην οποία θα αναφερόταν, με ενα τεράστιο slogan απο κάτω, 'ΜΗ ΤΗ ΧΑΣΕΤΕ, ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΣΕ 3D'!!!.......οκ μας έπεισες....pffff....
Τεσπα πάμε παρακάτω.  Που λέτε αποφάσισα να την δω χθές το βραδάκι και διαπίστωσα πολύ σύντομα οτι έκανα πολυ καλά.  Θα την περιέγραφα ως original ταινία θρίλερ (γιατί ας μη ξεχνάμε οτι ο Hitchcock ήταν ο πρωτοπόρος του είδους, άσχετα αν εμείς σήμερα λέγοντας θρίλερ εννοούμε ταινίες με αίμα, δάκρυα κι ιδρώτα(!)....).  Βέβαια πρέπει να ομολογήσω και το γεγονός, οτι αρχικά ήμουν αρκετά επιφυλακτική σχετικά με το αν θα κατάφερνε να μου κρατήσει το ενδιαφέρον.  Δε ξέρω για ποιο λόγο, αλλα τις παλιές ταινίες συνήθως τις φοβάμαι, απο την άποψη οτι μπορεί να αποδειχθούν κάπως ξεπερασμένες και βαρετές.  Στη προκειμένη πάντως περίπτωση, δε θα μπορούσα να είχα πέσει περισσότερο έξω.  Αν και αιωνίως η αγαπημένη μου ταινία του Hitchcock θα παραμείνει το 'Ψυχώ' (αγαπάμε Anthony Perkins!), μπορώ άνετα να πω οτι η δεύτερη αγαπημένη μου, είναι πλέον το Vertigo.
O John Ferguson (James Stewart) είναι ένας ντετέκτιβ ο οποίος πάσχει απο ακροφοβία κάθε μορφής.  Απο το να βρίσκεται ψηλά στην ταράτσα μιας πολυκατοικίας, μέχρι το να στέκεται πάνω σε μια καρέκλα ή ένα σκαμπό.  Η ασθένεια του αυτή οδήγησε-εν μέρει- στο θάνατο ενός αστυνομικού, με αποτέλεσμα ο Scottie (όπως είναι το παρατσούκλι του στη ταινία) να αποκτήσει ενα μεγάλο ενοχικό συναίσθημα και να αναγκαστεί να μείνει πλέον μακριά απο την δουλειά του.  Ξαφνικά στη ζωή του εμφανίζεται μετά απο πολύ καιρό, ένας παλιός του φίλος ο οποίου του ζητάει μια προσωπική χάρη: να αρακολουθήσει ο Scottie την γυναίκα του, Madeleine (Kim Novak).  O Scottie ενδίδει τελικά και αρχίζει να παρακολουθεί τη γυναίκα του φίλου του, με σκοπό να εξιχνιάσει τις περίεργες κινήσεις τις, αλλά και την τεράστια αλλαγή που έχει επέλθει στον χαρακτήρα της, σύμφωνα με τα λεγόμενα του άντρα της.  Η κατάσταση όμως θα εξελιχθεί πολυ πιο διαφορετικά απο οτι είχε αρχικά σχεδιάσει ο Scottie, καθώς ο ίδιος θα βρεθεί ερωτευμένος μαζί της, σε σημείο εμμονής....
Η ταινία για εμένα τα έχει όλα.  Εξαιρειτκό σενάριο, το οποίο πραγματικά δεν είναι καθόλου προβλέψιμο, αφού η μια ανατροπή διαδέχεται την άλλη μέχρι και το τέλος της ταινίας.  Οι ερμηνείες είναι φοβερές, και ειδικά ο τρόπος με τον οποίο εκφράζεται η φοβία του ντετέκτιβ, απο τον James Stewart, ο οποίος είναι εκπληκτικός.  Η σκηνοθεσία είναι εξαιρετική (πραγματικά ποια νομίζω οτι είμαι που κρίνω κιόλας τη σκηνοθεσία του Hitchcock, hahahaha) και αυτό που μου έκανε τεράστια ενύπωση, είναι μερικές σκηνές, κυρίως η προβολή των ονείρων του πρωταγωνιστή, η οποία αγγίζει το style, pop art (μη με ρωτάτε πως γίνεται αυτό, γίνεται και παραγίνεται!!) και είναι μάλιστα τόσο ταιριαστό, που δε σε ξενίζει καθόλου, γιατί πολύ απλά ο Hitchcock γνώριζε πολυ καλά που έπρεπε να μπεί το καθετί.  Και οι χώροι των γυρισμάτων ήταν απόλυτα δεμένοι με το ολο concept, ενώ τα πλάνα που υπάρχουν και που υποδεικνύουν τη στιγμή που ο ντετέκτιβ βίωνε την ακροφοβία, είναι αριστοτεχνικά, και προσωπικά με 'ενοχλούσαν' έτσι ακριβώς νομίζω όπως σκόπευαν να κάνουν.  Βέβαια υπάρχουν και σκηνές στις οποίες η ύπαρξη σκηνικού-στούντιο, είναι κάτι παραπάνω απο αισθητή, αλλά και πάλι δε δημιουργεί κανένα απολύτως πρόβλημα ως προς την παρακολούθηση της ταινίας, ίσα ίσα που τονίζουν ακόμα περισσότερο την αυθεντικότητα των ταινιών εκείνης της εποχής.
Γενικά είναι μια ταινία γρήγορη, με πολυ αγωνία, σασπενς και ίντριγκα που ακόμα και αν δε το γνωρίζει απο την αρχή, μπορείς να μαντέψεις άνετα οτι πρόκειται για μια ταινία, του αξεπέραστου Alfred Hitchcock.

Αντί για traileraki σας βάζω να απολαύσετε τα open credits της ταινίας, αλλά και την υποβλητική μουσική που θα ακολουθεί στη συνέχεια και την ταινία:

http://www.youtube.com/watch?v=pz46qS38OgM&feature=related

Χαιρετώ!..:)