From Dusk Till Dawn: It's going to be a gory night

Hello, hello again!  Λοιπόν σήμερα και επειδή φτάσαμε και πάλι στο τέλος της εβδομάδας, σκέφτηκα να γράψω για κάτι χαλαρό και άκρως διασκεδαστικό, κι οχι τόσο για κάτι που σηκώνει και πολλή σκέψη.  Έτσι, μου ήρθε στο μυαλό το "From Dusk Till Dawn", το οποίο είδα μόλις πρόσφατα, και ομολογώ οτι με διασκέδασε πολύ, αφενός χάρη στις ερμηνείες των πρωταγωνιστών (και ειδικά του Harvey Keitel ο οποίος φάνηκε να παίρνει τον ρόλο του στα σοβαρά), και αφετέρου χάρη στην ολοκληρωτικά cult διάσταση που προσφέρει η ταινία.  Αν λοιπόν έχετε διάθεση και εσείς για κάτι cool and fun, τότε προτιμήστε την αυτό το σαββατοκύριακο.  Για πιο σοβαρές ταινιούλες, θα έχουμε την δυνατότητα να μιλήσουμε, μέσα στον επόμενο μήνα, όταν και θα ξεκινήσουν πλέον επισήμως και οι Νύχτες Πρεμιέρας.  Ξεκινάμε!

Δυο μεγαλοκακοποιοί, ο σκληροτράχηλος Seth Gecko (George Clooney) και ο ψυχάκιας, βιαστής, δολοφόνος, αδελφός του, Richard (Quentin Tarantino...of course), καταζητούνται από την αστυνομία του Μεξικό, έπειτα από μια αιματηρή ληστεία τράπεζας, για την οποία ήταν υπεύθυνοι.  Έχοντας κανονίσει να συναντήσουν τον Carlos (Cheech Marin), το κλασικό αφεντικό με τη μουστάκα, με τον οποίο θα ανταλλάξουν λεφτά και άσυλο, αναγκάζονται να διαφύγουν από το Μεξικό, κρατώντας ομήρους τα μέλη μιας οικογένειας, την οποία καλούν να αυτοσχεδιάσει προκειμένου να τους βγάλει με το τροχόσπιτό της, εκτός συνόρων.  Ο πάστορας σε κρίση πίστης, Jacob Fuller (Harvey Keitel), καθώς και τα δυο του παιδιά, Kate (Juliette Lewis), και Scott (Ernest Liu), θα αναγκαστούν να υπακούσουν στις υποδείξεις των αδελφών-εγκληματιών, προκειμένου να παραμείνουν ζωντανοί.  Χωρίς πολλές επιλογές, ο πάτερ φαμίλιας, δε θα φέρει καμία αντίρρηση όταν οι Gecko σταματήσουν σε ένα κωλόμπαρο στη μέση του πουθενά (με την εμπνευσμένη ονομασία, "Titty Twister") προκειμένου να περιμένουν τον Carlos το τσακάλι, και να πιουν κάνα ουισκάκι, θαυμάζοντας ημίγυμνες υπάρξεις να λικνίζονται πάνω στα τραπέζια, τίγκα στο φτερό και το πούπουλο.  Αυτό που δε ξέρουν όμως, είναι οτι οι θαμώνες του μπαρ δεν είναι απλοί άνθρωποι όπως εκείνοι, αλλά κάτι κακάσχημα βαμπίρ, που λυσσάνε για αίμα και σάρκα.  Oh, it's gonna be a hell of a night...

Σκηνοθετημένο το 1996 από τον κινηματογραφικό, 'δίδυμο' αδελφό του Tarantino, Roebert Rodriguez, το "From Dusk Till Dawn" έμελλε να γίνει instant cult classic, χάρη στην χαρακτηριστική σκηνοθεσία του Τεξανού σκηνοθέτη, παραγωγού, σεναριογράφου και τόσα άλλα, το μακάβριο περιεχόμενο, την gore αισθητική που καλύπτει όλη σχεδόν τη δουλειά του μέχρι και σήμερα, αλλά και την εμφανέστατη διάθεση του να μη πάρει καθόλου στα σοβαρά τον εαυτό του.  Ακριβώς δηλαδή όπως και ο πιο grande, Tarantino.
O Rodriguez είχε επηρεαστεί από μικρός από έναν από τους πιο αμφιλεγόμενους σκηνοθέτες, τον John Carpenter, ο οποίος ώθησε τα όρια της camp σκηνοθεσίας, του τρόμου και της επιστημονικής φαντασίας, πολύ πιο πέρα από τους ιστορικούς προκατόχους του, της δεκαετίας του '50.
Αν παρακολουθήσει κανείς τη πορεία του μέχρι τις μέρες μας, θα δει οτι η επίδραση του μεγάλου σκηνοθέτη, είναι πολύ έντονη, τόσο στον τομέα της θεματικής, όσο και στον τρόπο που χειρίζεται τη κάμερα.  Έτσι, αν και έχει σκηνοθετήσει γύρω στις τριάντα ταινίες, με πολλές από αυτές να αποτελούν μικρά φιλμάκια και documentaries, το μόνο σίγουρο είναι οτι έχει παραμείνει όλα αυτά τα χρόνια πιστός, στην b-movie αισθητική που τον ανέδειξε και μας έκανε να τον γουστάρουμε, αν μη τι άλλο για τις ανόσιες προσπάθειές του να μας προκαλέσει φόβο, αηδία και ενοχική απόλαυση.
Παρά το γεγονός οτι το κινηματογραφικό του style, μοιάζει έντονα με αυτό του Tarantino (ο οποίος εδώ υπογράφει το σενάριο), ποτέ δε κατάφερε να κάνει τη μεγάλη καριέρα του συναδέλφου του, καθώς μάλλον οι περισσότεροι αδυνατούν να δουν πέρα από τη καλτίλικη φύση του.  Βωμολοχίες, αίμα, διαρκής βία, γκόμενες με πλούσια ελέη και bad ass τύποι που σου ανοίγουν το κεφάλι στο πι και φι, αποτελούν την κλασική clientele του Rodriguez, ο οποίος μέσα από ταινίες όπως οι "El Mariachi", "Desperado", "Spy Kids"(!!), "Planet Terror" και "Machete", αποδεικνύει πως παραμένει ένας τύπος, αιώνια ερωτευμένος με την pulp χαβούζα των καιρών του.  Κάπου εκεί βέβαια βλέπεις οτι έχει κάνει και το "Sin City", παρέα με τον Frank Miller και τον Tarantino, και αναρωτιέσαι γιατί τελικά δεν είχε την ίδια τύχη με τον σάπιο, σκηνοθέτη φίλο του.

Ο μύθος των σκοτεινών πλασμάτων που ορέγονται το ανθρώπινο αίμα, κάνουν νάνι το πρωί, τριγυρνούν το βράδυ, αποφεύγουν το extra σκόρδο στο φαΐ τους και δεν έχουν καμία διάθεση για ξύλινο παλούκωμα, αποτελούσε από πάντα έναν από τους πιο επιτυχημένους θρύλους της παγκόσμιας, φανταστικής ιστορίας, πάνω στον οποίο έχουν γραφεί αναρίθμητα βιβλία, έχουν σκηνοθετηθεί εκατοντάδες ταινίες και γενικότερα, είναι μια από αυτές τις ιστορίες που μοιάζει να ακολουθεί τον άνθρωπο, από την αρχή της ύπαρξής του.
Το 1897 ο Ιρλανδός συγγραφέας, Abraham "Bram" Stoker, έδωσε πνοή στην ιστορία των αιωνόβιων αυτών πλασμάτων, μέσα από το βιβλίο του "Dracula", το οποίο πραγματεύεται τη ζωή του Κόμη Δράκουλα, όπως αυτός προσπαθεί να επιστρέψει από την Τρανσυλβανία, στην Αγγλία, καθώς και τη μάχη του, απέναντι σε μια ομάδα ανδρών και γυναικών, που καθοδηγείται από τον καθηγητή Abraham Van Helsing.
Έκτοτε η ιστορία των βαμπίρ έχει μεταφερθεί στη μεγάλη οθόνη με πολλές παραλλαγές.  Το 1922 o Γερμανός εξπρεσιονιστής, F.W Murnau, σκηνοθετεί το "Nosferatu", μια αλληγορία πάνω στην έλευση του κακού, με τη μορφή της φονικής ασθένειας της πανούκλας, μόνο για να αναπαραστήσει με τρόπο γραφικό, τις εκατόμβες νεκρών που άφησε πίσω του ο 'Α Παγκόσμιος Πόλεμος.  Εδώ, ο Νοσφεράτου του Max Schreck, είναι ένα πλάσμα αποκρουστικό, με μυτερά αυτιά, αυστηρό παρουσιαστικό και κοφτερά δόντια, ο οποίος μοιάζει με τρωκτικό: ακριβώς δηλαδή με τα πλάσματα τα οποία φέρουν την αρρώστια πάνω τους.
Από την άλλη πλευρά, ο Δράκουλα του Coppola, είναι ένα καθαρά σεξουαλικό ον, που αποζητά το αίμα της Mina, όσο και το ίδιο της το κορμί.  Γοητευτικός και έντονα σεξουαλικός, ο Gary Oldman, άφησε εποχή με την ερμηνεία του.
Σήμερα ο μύθος των βρικολάκων, έχει ατονίσει κατά πολύ και-γιατί οχι;-έχει φλωρέψει ολοκληρωτικά, αφού βλέπετε αν δε διαθέτουν κοιλιακούς πέτρα, make-up-ίστικη χλομάδα και ενίοτε, στραφταλιζέ ραφινάρισμα, δεν νοούνται ως πλάσματα της νύχτας.  Η αλήθεια είναι πως αν δε μοιάζεις με το τελευταίο μοντέλο του Kalvin Klein, δε μπορείς να θεωρείσαι original κακός...
Ευτυχώς υπάρχει ο Rodriguez, o Schumacher (ναι, ούτε εγώ το πίστευα), o Νeil Jordan και μια πλειάδα από σύγχρονους north Korean και Σκανδιναβούς σκηνοθέτες, για να κρατήσουν τον αληθινό μύθο ζωντανό.

Στη προκειμένη περίπτωση ο Rodriguez αποφάσισε να προσδώσει στην ιστορία των vampires, μια τελείως cult διάσταση, μέσα από τον συνδυασμό γυμνού και αίματος, σαγήνης και θανάτου, ομορφιάς και ασχήμιας.
Σίγουρα έχει μείνει αξέχαστη σε όλους η σκηνή, οπού η Salma Hayek λικνίζεται αισθησιακά φορώντας μόνο τα απολύτως απαραίτητα, στους ρυθμούς του "After Dark" των Tito & Tarantula, παρέα με ένα χαριτωμένο φιδάκι.  Και εκεί που κάποιος θαυμάζει τα...κάλλη της λατίνας σταρ, ο Rodriguez χαμογελάει χαιρέκακα, κλείνει το μάτι και στα αμέσως επόμενα λεπτά, την μετατρέπει στο παραπάνω εξάμβλωμα.  Bye bye στύση.
Η αλήθεια είναι, πως ακριβώς αυτή η εναλλαγή ανάμεσα στη λάγνα αίσθηση και το μακάβριο χιούμορ, το οποίο εξαργυρώνεται με ένα μάτσο νυχτεριδοπλάσματα που χύνουν πράσινο αίμα και παραπέμπουν στους χειρότερούς σου εφιάλτες, είναι αυτό που κάνει τη συγκεκριμένη ταινία τόσο feel good.  Έτσι κι αλλιώς είπαμε, ο Rodriguez, δύσκολα παίρνει τον εαυτό του στα σοβαρά, και εδώ αυτό γίνεται παραπάνω από εμφανές.  Απλά ρίχνει μια ομάδα από ανθρώπους μέσα σε ένα άνδρο αιμοδιψών βρικολάκων και αφήνει το χάος να κυριαρχήσει.
Όσον αφορά τους ήρωες, ο πρωταγωνιστικός ρόλος που κρατάει εδώ ο Clooney, θα έπρεπε να συγκαταλέγεται στη πλούσια, υποκριτική του γκάμα (ενώ αντιθέτως ο ρόλος του Batman, με τις προσαρμοσμένες ρώγες πάνω στη στολή, θα έπρεπε να μείνει στα άδυτα του μυαλού μας), ως ένας από τους καλύτερους, αφού αποδεικνύει οτι και καθόλου δε κωλώνει, και χαίρεται αυτό που κάνει και στη τελική το κάνει και πολύ καλά.  Το ίδιο ισχύει και για τον Keitel, ο οποίος έπειτα από το απείρου κάλους "Bad Lieutenant" και την συνεργασία του με τον Tarantino στο "Reservoir Dogs", φαίνεται πως και αυτός το διασκεδάζει πολύ, ιδιαίτερα μάλιστα αν σκεφτεί κανείς οτι υποδύεται έναν πάστορα.  Amen.
Φυσικά η πάντα εναλλακτική από τα γεννοφάσκια της, Juliette Lewis, δε θα μπορούσε να λείπει στον ρόλο άριστης τοξοβόλου, ενώ το πέρασμά του κάνει και ο αγαπητός των δυο σκηνοθετών, Danny Trejo, γιατί έτσι μας αρέσει.

Η σκηνοθεσία θα σου θυμίσει για ακόμη μια φορά αυτή του Tarantino.  Τα trunk-shots, η κάμερα μπροστά από το όπλο, τα φαντασμαγορικά εφέ και το ομολογουμένως, εντυπωσιακό μακιγιάζ, αποτελούν τα ατού της ταινίας, η οποία έτσι κι αλλιώς ποντάρει σε αυτά, αλλά και στους 'γοητευτικούς' της πρωταγωνιστές, προκειμένου να κερδίσει το ενδιαφέρον.
Το "From Dusk Till Dawn" είναι ένα cult ταινιάκι, ότι πρέπει για σήμερα.  Γιατί δε σας είπα, μπλε φεγγάρι σήμερα δε θα δείτε.  So, From Dusk Till Dawn, για πραγματικά fun βραδάκι.

Τι έμαθα από τη ταινία:  Οτι μπορείς να κάνεις έναν επιτυχημένο σταυρό, συνδυάζοντας ένα shotgun και ένα ρόπαλο του baseball, οτι όπως με πληροφόρησαν, στη διάρκεια του χορού της Santanico Pandemonium, ο Clooney είχε τη καλύτερη θέα και οτι παντού υπάρχει ένας βετεράνος του Nam.


TRIVIA

• Το όνομα της οικογένειας Fuller, έχει δοθεί από σεναριογράφο-σκηνοθέτη, Samiuel Fuller, μια από τις πρώτες επιδράσεις του Tarantino,  όσον αφορά το "pulp" cinema.
• Η Hayek δεν έκανε κάποια χορογραφία για τη σκηνή της, απλά άφησε τον εαυτό της ελεύθερο και χόρεψε βάση της μουσικής, όπως ακριβώς της είχε πει ο Rodriguez.  Το ίδιο έγινε αργότερα και με τη Jessica Alba, στην δική της σκηνή, στο Sin City.
• Για τα βαμπίρ χρησιμοποιήθηκε πράσινο αίμα, προκειμένου η ταινία να περάσει τον έλεγχο καταλληλότητας.
• Αρχικά η Satanico Pandemonium, είχε την ονομασία, Blonde Death.  O Tarantino όμως αποφάσισε να χρησιμοποιήσει μια λατίνα, οπότε επέλεξε και τη Hayek.  To όνομα το πήρε από μια gory, μεξικάνικη ταινία τρόμου, την οποία ο Tarantino είχε δει στο ράφι του video club του εργαζόταν.
• Η Hayek έχει στη πραγματικότητα, τεράστιο φόβο απέναντι στα φίδια και αρνιόταν να βρίσκεται κοντά σε αυτά.  Όταν διάβασε το σενάριο, κατάλαβε οτι η φοβία της θα αποτελούσε μεγάλο εμπόδιο στο να δεχθεί τον ρόλο.  Αργότερα ο Rodriguez κατάφερε και της άλλαξε γνώμη, όταν της είπε οτι η Madonna, καραδοκούσε για να αρπάξει τον ρόλο.  Έτσι η Hayek πέρασε δυο μήνες με θεραπευτές και κατάφερε να ξεπεράσει τη φοβία της.

(ΠΗΓΗ IMDB)

Dracula: Blood is life. Life is lust. Lust is death.

Καλημερούδια σε όλους!  Καλή εβδομάδα και τα σχετικά!  Λοιπόν λοιπόν, τελειώσαμε και με αυτή την ψηφοφορία, καταφέραμε να συγκεντρώσουμε 35 λαχταριστές ψήφους και τώρα ήρθε η ώρα να δούμε τα αποτελέσματα.  Στην πρώτη θέση (αναμενόμενο) ήταν το "Fight Club" με 17, στην δεύτερη το burtoniko "Τhe Nightmare Before Christmans" με 13, ενώ στην τρίτη θέση έμεινα αρκετές ταινιούλες, όπως το "Fargo", "The Usual Suspects" και το αγαπημένο "Dracula" με 12.  Σήμερα και επειδή τις προαναφερθείσες ταινίες τις έχω ήδη ανεβάσει, θα πούμε μερικά πράγματα για την-hands down- καλύτερη ερμηνεία του Gary Oldman ως απέθαντος Vlad.  Ευχαριστώ και πάλι για την συμμετοχή σας and here we go....

O Jonathan Harker (Keanu Reeves) είναι ένας νεαρός δικηγόρος που λαμβάνει εντολή να επισκεφθεί τον Κόμη Δράκουλα σε ένα ομιχλώδες χωριό της Τρανσυλβανίας.  Εκεί ο Dracula (Gary Oldman) θα τον κρατήσει φυλακισμένο και θα αποφασίσει να ταξιδέψει μέχρι το Λονδίνο, για να γνωρίσει από κοντά (και κατ' επέκταση να κάνει δική του) την αρραβωνιαστικιά του Harker, Mina (Winona Ryder) την οποία ερωτεύθηκε παράφορα με μια μόνο ματιά στη φωτογραφία που κουβαλούσε μαζί του ο Jonathan.  Εκεί με όπλο του την γοητευτική, νεανική του παρουσία και την περιρρέουσα σεξουαλικότητά του, θα αρχίσει να απομυζεί την ζωή από την κοντινή φίλη της Mina, Lucy (Sadie Frost) προκειμένου να φτάσει πιο κοντά στο αντικείμενο του πόθου του.  Ο απέθαντος άρχοντας θα γίνει το νούμερο ένα θήραμα του καθηγητή Abraham Van Helsing (Anthony Hopkins) και οι δυο τους θα εμπλακούν σε μια ύστατη μάχη καλού-κακού, την ίδια στιγμή που η Mina αρχίσει να ερωτεύεται παράφορα τον Κόμη...
Για μια ακόμη φορά ο Francis Ford Coppola πετυχαίνει φλέβα χρυσού με αυτό το adaptation της γοτθικής ιστορίας του Ιρλανδού συγγραφέα Bram Stoker.  Όπως πολύ εύστοχα κατάφερε να κοινωνήσει το είδος της γκανγκστερικής περιπέτειας στο κοινό, με τον "The Godfather", αλλά και της πολεμικής ταινίας (την οποία κατάφερε παράλληλα να ανανεώσει σε ευρύτερο επίπεδο) με το "Apocalypse Now" την δεκαετία του ΄70, έτσι και στις αρχές του '90 πέτυχε για τρίτη φορά την ανανέωση ενός είδους ταινίας η οποία ούτε λίγο ούτε πολύ, έκανε το υποθεσιακό της ντεμπούτο το 1922 με τον"Nosferatu" του F.W Murnau.  Ο Coppola βασιζόμενος στο λογοτεχνικό έργο του 1897, προσπάθησε να μείνει όσο πιο πιστός γίνεται στην ιστορία του Άρχοντα του Σκότους και δημιούργησε έναν τελείως διαφορετικό και πιο σύγχρονο θα έλεγε κανείς Δράκουλα, μακριά από το μοτίβο του απέθαντου-τρωκτικού του Murnau (ο οποίος παραλλήλιζε τον ήρωά του με τους αναρίθμητους αρουραίους που τον ακολουθούσαν, κάνοντας μια έμμεση αναφορά στην 'αρρώστια' του Ά Παγκοσμίου Πολέμου που ξεκλήρισε πόλεις ολόκληρες).  Εξίσου μακριά μένει και από το remake του Werner Herzog του 1979 ("Nosferatu the Vampyre") στο οποίο καθιστούσε τον βρυκόλακά του πιο ευαίσθητο, εύθραυστο και σε αναζήτηση της ανθρώπινης συντροφιάς.  Εδώ ο Dracula είναι μια άλλη ιστορία...

Οι διαφοροποιήσεις στους διάφορους κινηματογραφικούς nosferatu (ας μην ξεχνάμε και τον κλασικότατο "Dracula" που υποδύθηκε ο Bela Lugosi το 1931, αλλά και αυτόν του ξερακιανού Christopher Lee στο "Horror of Dracula" του 1958) μπορεί να προέρχονται από ένα πολιτικό ή κοινωνικό πλαίσιο, σίγουρα όμως παίρνουν σάρκα και οστά στην εμφάνιση του χαρακτήρα και ως προς αυτό, αναμφισβήτητα ο Coppola κλέβει την παράσταση.
Ο Dracula είναι μοχθηρός, σατανικός και βίαιος.  Είναι όμως και γοητευτικός, καλλιεργημένος και (όταν θέλει) ευγενής και ιπποτικός.  Σε αντίθεση με τους προκατόχους του οι οποίοι διψούσαν εξίσου για το αίμα μιας όμορφης δεσποσύνης, εδω ο Άρχοντας του Σκότους οδηγείται σε on screen άκρα προκειμένου να πάρει αυτό που θέλει.  Στην ταινία του Murnau δεν βλέπουμε ποτέ την βία και την ωμότητα που πηγάζει από ένα τέτοιο πλάσμα, ενώ σε αυτή του Herzog όλα γίνονται με τακτ και λεπτότητα.  Στην προκειμένη περίπτωση η έντονη σεξουαλικότητα, το άφθονο αίμα και η λαγνεία αποτελούν μια ρουτίνα για τον πρωταγωνιστής μας, τις νύφες του και όλους όσους έχουν μπλέξει ή πρόκειται να μπλέξουν μαζί του.  Θα μπορούσαμε να πούμε οτι σε ορισμένα σημεία η συμπεριφορά του Dracula που προσφέρει σεξ και ναρκωτικά απλόχερα, με αντάλλαγμα την αιώνια σαρκική επαφή (και οχι μόνο), θυμίζει λίγο την χρυσή εποχή του rock'n'roll τότε που αυτά τα καλούδια ήταν all over the place.  Σαν άλλος 'βασιλιάς' και απελευθερωτής rock star του καταπιεσμένου Λονδίνου, ο Gary Oldman δίνει πολλά, αλλά περιμένει να λάβει ακόμα περισσότερα.

Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από την μανία του Δράκουλα να γνωρίσει την όμορφη Mina και η ταινία εκτός των άλλων, πετυχαίνει τον στόχο της εξαιτίας του πολύ επιτυχημένου story που συνδυάζει τον βαμπιρισμό, με τον έρωτα, την αγάπη, την τέχνη και γιατί οχι; το αχαλίνωτο πάθος.  Ο απόγονος της γενιάς των Dracul είναι μια προσωπικότητα με διττή φύση, κάτι που τον καθιστά αποκρουστικό και συμπαθή την ίδια στιγμή στο κοινό.  Διαπνεόμενος από μια έμφυτη ανάγκη να γνωρίσει την νεαρή κοπέλα θα κάνει ότι περνάει από το χέρι του προκειμένου να την κάνει δική του, καταλήγοντας να σπείρει τον θάνατο και τον πανικό προκειμένου να το επιτύχει.  Σίγουρα οι πράξεις του διακατέχονται από υπερβολή και διάφορες εκφάνσεις του ακραίου, αλλά στην τελική τα αισθήματά του είναι αγνά και η ιστορία του δραματική.  Η Mina έχει την ατυχία/τύχη να μοιάζει με την κάποτε αγαπημένη του Dracula, Elisabeta η οποία είχε αυτοκτονήσει θεωρόντας οτι ο Κόμης ήταν νεκρός.  Η αιώνια και άσβεστη αγάπη είναι ένα μοτίβο που κρύβεται καλά στις σκιές του "Dracula" και κάνει την εμφάνισή του σε συγκεκριμένες στιγμές.  Κάπου εκεί η ταινία πετάει και λίγη τροφή για σκέψη, σχετικά με το κάρμα και την μοίρα.  Ο πρωταγωνιστής μας διεκδικεί κάτι που δεν του ανήκει, ή κάτι που από πάντα ήταν δικό του;  Σαφέστατα η ομοιότητα των δυο γυναικών δεν είναι τυχαία, αλλά μάλλον λειτουργεί στην τελική λυτρωτικά για τον Dracula ο οποίος 'σπάει' τα δεσμά της αθανασίας του και ξεκινάει ένα νέο ταξίδι ζωής-θανάτου.  Η αιώνια αγαπημένη του έχει μετενσαρκωθεί στην νεαρή Mina και οι ζωές τους έχουν σφραγιστεί για πάντα μαζί. Αυτή η προσέγγιση έχει σίγουρα κάτι το μελαγχολικό και το σκοτεινά όμορφο, αφού μέσω του έρωτα μπορείς να αναγεννηθείς.  Χωρίς όμως να καταλήγει σε φτηνό ρομάντζο ο Coppola φροντίζει να κρατήσει τις ισορροπίες και να μας σερβίρει τελικά αυτό που μοιάζει να είναι ένα γοτθικό παραμύθι έρωτα και πάθους, λήθης και θύμησης, καλού και κακού, και όλα αυτά παρυσιασμένα στην οθόνη μέσα από μια υπέροχα μακάβρια σκηνοθεσία.

Η στιλιζαρισμένη σκηνοθεσία, οι αντιθέσεις χρωμάτων και η απουσία σύγχρονης ψηφιακής τεχνολογίας (μετά από απαίτηση του ίδιου του Coppola) κάνουν το "Dracula" μια full αρτιστίκ ταινία η οποία παραπέμπει με ευκολία σε πίνακες άλλης εποχής.  Είναι γεγονός οτι μια μεγάλη μερίδα του λέοντος για την επιτυχία και την διαχρονικότητα της ταινίας, οφείλεται στην Γιαπωνέζα σχεδιάστρια κοστουμιών Eiko Ishioka, η οποία κέρδισε και το Oscar για 'Best Costume Design' χάρη στα εκπληκτικά και πραγματικά ευφάνταστα κοστούμια της ταινίας.  Η Ιshioka θεωρείται ως η πιο αναγνωρισμένη σχεδιάστρια στην χώρα της και οι δουλείες της μαρτυρούν ένα μοναδικό ταλέντο στην σύλληψη και τον σχεδιασμό φιλμικών ενδυμάτων.  Η ίδια εκτός από την ταινία του Coppola έχει δημιουργήσει τα κοστούμια για τις ταινίες "The Cell" (2000) (η ολόσωμη, κόκκινη στολή που φοράει η Lopez μοιάζει εκπληκτικά με αυτή του Dracula και παραπέμπει στο...μυϊκό, ανθρώπινο σύστημα), το υπέροχο "The Fall" (2006), αλλά και για τους επερχόμενους "Immortals".  Συχνή είναι και η συνεργασία της με τον σκηνοθέτη Tarsem Singh (που έχει κάνει τις παραπάνω ταινίες), ενω για το 2012 ετοιμάζουν μια παραλλαγή της Χιονάτης με κοστούμια από άλλον πλανήτη.
Γοτθική αισθητική, αισθαντική μουσική και πίστη σε μια effect free παραγωγή κάνουν τον "Dracula" μια ταινία για όλες τις αισθήσεις.  Εμπνευσμένος από τους πίνακες του Gustav Klimt και κάνοντας εμφανές το γεγονός οτι η ταινία κινείται σκηνοθετικά πάνω σε καλλιτεχνικές ράγες, δε μπορεί παρά να θαυμάσει κανείς την λεπτομέρεια και την τέλεια απόδοση επί της οθόνης του φοβικού 19ου αιώνα.

Από ερμηνευτικής πλευράς δεν έχουμε να πούμε και πολλά καθώς όλη η ταινία είναι ο Gary Oldman.  Μέσα από το μακιγιάζ και τις στρώσεις υφάσματος δίνει τον καλύτερό του εαυτό και γίνεται απλά ο Dracula.  Ομιλία, χειρονομίες, βλέμμα, όλα παίζουν στο full και ο Oldman δίνει ίσως την καλύτερη ερμηνεία της μέχρι τώρα καριέρας του.  Εξάλλου είναι από αυτούς τους ρόλους οπού ταυτίζεις άμεσα ηθοποιό και ερμηνεία, και αυτό δεν χωράει καμία αμφιβολία.  Τρομακτικός, λάγνος και αιώνιος είναι η προσωποποίηση του σεξουαλικού Δράκουλα.  Στο πλευρό του η Ryder ως μήλον της έριδος, είναι πολύ καλή και δεν ξεφεύγει από το μοντέλο των αθώων και ευγενών γυναικών/κοριτσιών που συνήθιζε μέχρι τότε να υποδύεται στις ταινίες της.  Ας μην ξεχνάμε και το μικρό αλλά θανατηφόρο πρώτο πέρασμα της Monica Bellucci από ταινία ως μια εκ των νυφών, η παρουσία της οποία αν και μικρή, μάλλον έμεινε καρφωμένη στα ανδρικά μυαλά για πολύ πολύ καιρό.  Στην ουσία όλο το υπόλοιπο cast είναι πολύ καλό, ακόμα και ο Reeves ο οποίος βέβαια θα μπορούσε με την ίδια ξύλινη ευκολία να υποδυθεί και το παλούκι με το οποίο προοριζόταν να παλουκωθεί ο Oldman.  Με τις υγείες του.
Μια κλασική ιστορία αγάπης ή ένα σκοτεινό παραμύθι για τους βαθύτερους πόθους τους ανθρώπου; Όπως και το δείτε το "Dracula" είναι μια ταινία που έδωσε πνοή στην για κάποια χρόνια βαλτωμένη ύπαρξη του πιο famous 'τέρατος' που δημιούργησε ποτέ η λογοτεχνία.  Ερωτική και παθιασμένη, αποδεικνύει πως αρκεί μια δαγκωνιά για να την πατήσεις...

Τι έμαθα από την ταινία:  Οτι ο Gary Oldman με μακρύ μαλλί είναι yummy, οτι όταν παντρευτώ θέλω το νυφικό που φοράει η πιο πιο πάνω κοπέλα (Lucy) στην φωτο και οτι μεταξύ μας έτσι πρέπει να είναι οι βρυκόλακες.  Οχι σαν καχεκτικά σχολιαρόπαιδα με σταφταλιζέ δέρμα, άτριχο στήθος και παλιομοδίτικες συμπεριφορές τύπου "θα σου έπιανα το χέρι και θα πίναμε τσάι" (αν πηγαίνει το μυαλό σας κάπου συγκεκριμένα δε ξέρω, εγω γενικά μιλάω :P )





TRIVIA

• Σε μια προσπάθεια να προκαλέσει περισσότερο συναίσθημα, ο Coppola φώναζε την Ryder "slut" και "whore" κατά την διάρκεια των γυρισμάτων, στην σκηνή που ο Helsing κάνει τσακωτή την Mina με τον Dracula.
• Για το αίμα χρησιμοποιήθηκε κόκκινο ζελέ.
• Καθώς η Mina θυμάται την περασμένη της ζωή ως Elisabeta λέει οτι θυμάται "a land beyond a great forest".  Αυτή είναι και η ακριβής σημασία της λέξης Transylvania.
• O Coppola εξήγησε αργότερα για ποιον λόγο επέλεξε τον Reeves για την ταινία του.  Ήθελε λέει έναν νεαρό, hot ηθοποιό προκειμένου η ταινία να βρει απήχηση στα νεαρά κορίτσια.  Αυτό θα πει να σε εκτιμούν οι σκηνοθέτες!
• Στη σκηνή οπού ο Oldman γλύφει τον ματωμένο ξυράφι του Reeves, ήταν στην πραγματικότητα μεθυσμένος!  Η σκηνή μάλιστα γυρίστηκε πολύ μετά τα μεσάνυχτα, για υπάρχει το κατάλληλο mood ανάμεσα στο συνεργείο.
• Η Sadi Frost έβαψε τα μαλλιά της κόκκινα, προκειμένου να ξεχωρίζει από την Ryder με την οποία είχαν μια κάποια ομοιότητα.  Σε μια σκηνή επίσης που κρατάει ένα πιτσιρίκι στην αγκαλιά της, το παιδάκι ήταν τόσο τρομοκρατημένο από το βαμπιρίστικο μακιγιάζ της, με αποτέλεσμα σκηνοθέτης και ηθοποιός να χρειαστούν να το καθησυχάζουν για αρκετή ώρα πριν περάσουν σε μια ακόμα λήψη.
• Τα περισσότερα φορέματα της Minas/Elisabeta είναι σε αποχρώσεις του πράσινου, που σε πολλές κουλτούρες θεωρείται το χρώμα της αγάπης, της λαγνείας και της σεξουαλικής επιθυμίας.  Επίσης διακρίνονταν για τα μοτίβα φύλλων που έφεραν, όπως αυτά του δενδρολίβανου που συμβολίζει αγάπη και πίστη (σε μπουκέτα γάμου), αλλά και απώλεια, θρήνο και θάνατο (στα στεφάνια κηδειών)

(Πηγή IMDB)

H TV ΣΗΜΕΡΑ....

ΝΕΤ: 00:30, Good Will Hunting, με τους Matt Damon, Robin Williams, Ben Affleck σε σκηνοθεσία Gas Van Sant.  Ένας νεαρός διάνοια στα Μαθηματικά χρειάζεται την βοήθεια ενός ψυχολόγου προκειμένου να βάλει σε τάξη την ζωή του.

Cu tomorrow!

Nosferatu: Η αρχή του τρόμου από τον F.W Murnau...

Καλημέρα και πάλι!  Σαν να βάρυνε λιγάκι το πράγμα χθες με την ταινία του Innaritu, οπότε είπα σήμερα να το περάσω λίγο στο πιο κλασσικό.  Πριν όμως πάω στην πρώτη κινηματογραφική έννοια του τρόμου, όπως αυτή παρουσιάζεται μέσα από το "Nosferatu", έχω να δηλώσω κάτι.  Χθες είδα στο φεστιβαλ την ταινία του Pasolini, "Salo, or 120 Days of Sodom".  Σε αντίθεση με όσα είχα ακούσει, δεν ήταν το περιεχόμενο που με σόκαρε, αλλά ο λόγος για τον οποίο του έδωσε τόσο μεγάλη έκταση.  Το βρήκα τρομερά υποκριτικό και προκλητικό το όλο στήσιμο, σαν να ήθελεα απλά να προκαλέσει.  Ωραία η ιδέα να ταυτίσει τον φασισμό, με την ικανότητα και τη δυνατότητα όσων βρίσκονται στην εξουσία να κάνουν οτι γουστάρουν σε όποιον γουστάρουν, αλλά προσωπική μου εκτίμηση είναι οτι η ταινία είχε εξαντληθεί ήδη στο πρώτο 20λεπτο.  Από εκεί και πέρα ο Pasolini μου φάνηκε σαν να ήθελε (και τελικά κατάφερε) να σοκάρει τα πλήθη με κάτι που δεν είχαν ποτέ ξαναδεί, και να μείνει στην ιστορία ως μια από τις σοκαριστικότερες-πολιτικές-ουσιαστικά ταινίες, ever.  Too much effort για κάτι που θα μπορούσε να αποτελεί πραγματικά μια σπουδαία ταινία...Ενδεχομένως να ανέβει στο blog για να δω και τις δικές σας απόψεις επί του θέματος.
Στα σημερινά μας τώρα...

Βασισμένο στην ιστορία του κόμη Dracula, γραμμένη από τον ιρλανδό Bram Stoker το 1897, η ταινία πραγματεύεται την ύπαρξη και την δράση ενός περίεργου πλάσματος που ζει σε έναν πύργο στην Τρανσυλβανία, του count Orlok.  Όταν μια μέρα ένας νεαρός φτάσει στην μεγαλοπρεπή κατοικία του για θέματα αγοραπωλησίας ενός σπιτιού, θα συνειδητοποιήσει σύντομα οτι ο count Orlok είναι στην πραγματικότητα ένα vampire που διψάει για αίμα.  Εγκλωβισμένος καθώς θα παραμείνει στον απομονωμένο πύργο, η ατυχία του δε θα σταματήσει εκεί.  Ο count Orlok θα ξεκινήσει ένα ταξίδι προκειμένου να βρεί και να κάνει 'δική του' την γυναίκα του νεαρού Hutter, την Ellen, καθώς μια και μόνο φωτογραφία της θα είναι ικανή να φουντώσει την δίψα του ακόμα περισσότερο...
Η ταινία του Murnau βρίσκεται στο μεταίχμιο της εξπρεσιονιστικής περιόδου, αλλά καταφέρνει να εκμεταλευτεί ακόμα και τότε στο έπακρο, όλες τις οπτικές και καλλιτεχνικές δυνατότητες που προσέφερε το συγκεκριμένο ρεύμα στον κινηματογράφο.  Η ταινία είναι φυσικά ασπρόμαυρη και στην προκειμένη περίπτωση η χρήση του "κιαροσκούρου" είναι κάτι παραπάνω από επιτυχημένη.  Με τον όρο κιαροσκούρο εννοούμε την έντονη αντίθεση ανάμεσα στο σκούρο μαύρο, και το πιο φωτεινό λευκό, και αποτέλεσε ένα από τα βασικότερα-αν οχι το βασικότερο- εργαλείο του γερμανικού εξπρεσιονισμού.

Ο "Νosferatu" αποτέλεσε ένα από τα κορυφαία δημιουργήματα στην ιστορία του κινηματογράφου, οχι μόνο εξαιτίας της καλλιτεχνικής του αξίας, αλλά επίσης γιατί αποτέλεσε την πρώτη ουσιαστικά ολοκληρωμένη ταινία τρόμου.  O coun Orlok με τα μυτερά αυτιά, τα δόντια τρωκτικού, το καμπουριαστό ανάστημα και τα γαμψά νύχια, αποτελούσε μια απόλυτα φρικιαστική μορφή (εάν αναλογιστούμε οτι πρόκειται και για μια ταινία του 1922) και χαρακτηριζόταν από κάτι το μεταφυσικό σχεδόν.  Παράλληλα το εξωπραγματικό του παρουσιαστικό ενίσχυε ακόμη περισσότερο και το παιχνίδι των σκιών του Nosferatu πάνω στους τοίχους και τις επιφάνειες, δημιουργώντας ένα δυσοίωνο κλίμα απειλής, που σπάνια συναντάει πια κανείς ακόμα και σε ταινίες του σήμερα.
Η διαφορά της ταινία του Murnau με αυτή του έταιρου γερμανού Werner Herzog, ο οποίος σκηνοθέτησε και πάλι τον Nosferatu το 1979, αλλά και με τον "Dracula" του Coppola το 1992, είναι οτι ο Nosferatu παρουσιάζεται στην πιο αρχετυπική του διάσταση, σε μια πρώτη original μορφή και στο πλαίσιο μιας μεταφυσικής κατάστασης.  Αντίθετα το πλάσμα του Herzog χαρακτηρίζεται από μια πιο ουμανιστική διάσταση.  Είναι ένα ον μέσα στη μοναξιά, που αποζητά την αγάπη και την συντροφικότητα.  Στο άλλο άκρο συναντάμε τον Dracula ο οποίος εκφράζει τις καθαρά γήινες ανάγκες μέσα από την ακόρεστη επιθυμία για ερωτική συνέρευση και καθαρό σεξ.

Να αναφέρω κάπου εδω οτι η ταινία είναι βουβή.  Στο background ακούγεται η χαρακτηριστική μουσική που έμπαινε μεταγενέστερα σ'αυτές τις ταινίες, αλλά νομίζω οτι αυτό δε θα ξενίσει όσους αποφασίσουν να την δούν.  Η σκηνοθεσία της και το παιχνίδι με τις σκιές αποτελούν βασικά στοιχεία που την κάνουν εύκολη στο να την παρακολουθήσει κάποιος.  Μέσω στυλιζαρισμένων κινήσων, στησίματος και γενικότερης παρουσίας του Nosferatu, επιτυγχάνεται ένα ιδιαίτερο αποτέλεσμα που σε συνδυασμό με την δυναμική παρουσία των σκιών που μοιάζουν να κινούνται από μόνες τους, δημιουργούν ένα φιλμ ταυτόχρονα κλασσικό και πρωτοποριακό.
Όλο αυτό το αίσθημα του φρικιαστικού και γκροτέσκου πλάσματος, εντείνεται ακόμη περισσότερο από τους πιστούς του ακόλουθους, τους αρουραίους.  Όταν φτάνει στην πόλη προς εύρεση της νεαρής Ellen ο Nosferatu βγαίνει από το αμπάρι μαζί με τις ορδές των απαίσιων τροκτικών που τον ακολουθούν, σε μια από τις πιο χαρακτηριστικές σκηνές της ταινίας.  Λίγο καιρό μετά ολόκληρη η πόλη 'αρρωσταίνει' από πανώλη και τα φέρετρα κυριαρχούν σε κάθε δρόμο, σε κάθε γωνία.  Πολλοί έχουν υποστηρίξει οτι ολόκληρη η ταινία του Murnau είναι μια αλληγορία πάνω στην φρίκη του 'Α Παγκοσμίου Πολέμου, και οτι πιο συγκεκριμένα η αναφορά στην πολή που πεθαίνει είναι μια έμεση νύξη για τα αμέτρητα θύματα του.

Μια ακόμη διάσταση που δίνεται στον κόμη Orlok είναι η σχέση που φαίνεται να διατηρεί κατά κάποιον τρόπο τηλεπαθητικά, με τον λόγο του ερχομού του στην πόλη, την Ellen.  Σε διάφορες στιγμές της ταινίας τα βλέματα, η στάση του σώματος, ακόμα και οι εκφράσεις που παίρνουν οι δυο χαρακτήρες ακόμα και όταν βρίσκονται σε διαφoρετικά μέρη, μοιάζουν σαν να μοιράζονται κάτι κρυφό.  Ουσιαστικά η Ellen μοιάζει σαν να περιμένει την εμφάνιση του σκοτεινού αυτού πλάσματος, ενώ διακατέχεται από αντιφατικά συναισθήματα: αποστροφή, έλξη, φόβο και λαγνεία.  Δεν φτάνει σε καμία περίπτωση τα όρια του Coppola, αλλά υποβόσκει μια ερωτική έλξη επειδή κυρίως είναι μοιραίο να 'μολυνθεί' μετά το δάγκωμα του Nosferatu και αυτό μοιάζει να το ξέρει πολύ καλά.  Η πιο χαρακτηριστική ίσως σκηνή που συνοψίζεται όλο αυτό, είναι λίγο πριν το τέλος όταν συνειδητοποιεί οτι ο κόμης είναι έξω από το δωμάτιό της, και ακουμπά με δύναμη το χέρι της πάνω στην καρδιά της, ως ένδειξη του τρόμου που νοιώθει.  Παρόλα αυτά η συγκεκριμένη κίνηση αποτελεί ένα σκηνοθετικό εύρημα του Murnau, καθώς πέρα από την καρδιά η γυναίκα μοιάζει να πιάνει και το...στήθος της.  Όταν μάλιστα λίγο μετά η σκιά από το χέρι του Nosferatu φαίνεται να αρπάζει την καρδιά/στήθος της Ellen και αυτή να τινάζεται μπροστά σχεδόν σαν από ηδονή, το πράγμα μοιάζει ξεκάθαρο και ιδιοφυές.
Ο "Nosferatu" είναι μια εξαιρετικά δομημένη ταινία, με κλασσικό story, εντυπωσιακά σκηνικά ειδικά για μια εποχή όπως τότε, και την επίδραση του γερμανικού εξπρεσιονισμού ξεκάθαρη και καθοριστική.  Δείτε την εάν θέλετε να παρακολουθήσετε μια ταινία διαφορετική και υπέροχα εκτελεσμένη.

http://www.youtube.com/watch?v=ZxlJxDr26mM&feature=related

Η ταινία υπάρχει και σε HD ολόκληρη στο Υoutube.

TRIVIA

• Στην πραγματικότητα πολλές σκηνές με τον count Orlok γυρίστηκαν το πρωί, με αποτέλεσμα κάτι κάτι να φαίνεται πολύ έντονα στο ασπρόμαυρο φιλμ.  Για τον λόγο αυτό σε restored versions έχει χρησιμοποιηθεί το μπλέ χρώμα για να αποδωθεί η νύχτα.
• Συνολικά ο Nosferatu εμφανίζεται γύρω στα 9 λεπτά σύνολο στην ταινία. 
•  Ο Murnau έβρισκε τον ηθοποιό Max Schreck που υποδυόταν τον Nosferatu εξαιρετικά άσχημο, και οτι μόνο τα μυτερά αυτιά και τα μεγάλα δόντια, θα αρκούσαν για το επιθυμητό αποτέλεσμα.

(Πηγή IMDB)

H TV ΣΗΜΕΡΑ....

NET: 01:15, Οι Καλύτεροι Καιροί.  Ταιβανέζικη παραγωγή του 2001.  Δυο φίλοι μπλέκουν με τον υπόκοσμο της νύχτας και αρχίζουν να κάνουν δουλειές για χάρη τους.  Μετά από μια επιτυχία τους, τους δίνεται σαν βραβείο από τα αφεντικά ένα όπλο.  Τα πράγματα θα πάρουν τραγική τροπή όταν ο ένας από τους δυο πυροβολήσει τον αρχηγό της αντίπαλης συμμορίας...

Adios!

Let Me In: Α well done remake...(επιτέλους)

 NEW ARRIVAL


Hello guyzzz, σήμερα είχα σκοπό να ανεβάσω ακόμα μια ταινιούλα πιο παλιά, αλλά επειδή έχω και αρκετές μέρες να ανεβάσω καινούρια ταινία, είπα τελικά να σας προτίνω αυτή που είδα χτές και την οποία σας την έχω προτίνει ξανά!.  Η ουσιαστική διαφορά (πέρα από διάφορες άλλες που θα σας πω στη συνέχεια) είναι οτι το Let Me In, είναι το αμερικάνικο remake της ταινίας που είχα ανεβάσει αρκετό καιρό πριν, της σουηδικής Let the Right One In.  Ξέρω οτι υπάρχουν ήδη αρκετοί που την έχουν δεί (ειδικά την original) και δε τους άρεσε, παρόλα αυτά θα μου επιτρέψετε σήμερα να προσπαθήσω να πείσω του υπόλοιπους (ή και εσάς) οτι πρέπει να της δώσετε μια ευκαιρία, έστω από την οπτική του Hollywood...

Αν και Hollywood πρέπει να ομολογήσω οτι ετνυπωσιάστηκα ευχάριστα.  Θυμάμαι που αρχικά είχα εξιργιστεί όταν είχα μάθει οτι πρόκειται να γυριστεί το αμερικάνικο remake της ταινίας, αφού ήμουν σίγουρη οτι θα ήταν μια μεγάλη φούσκα.  Όταν είδα την πιτσιρίκα που θα έπαιζε τον βρυκόλακα είχαν αναπτερωθεί κάπως οι ελπίδες μου, καθώς την βρίσκω πολύ καλή ήδη.  Τελικά και μετά από την χθεσινή προβολή πείστηκα οτι πρόκειται πράγματι για ένα αντάξιο και πολύ καλογυρισμένο remake.
Να προσθέσω εδώ οτι το η αφίσα της ταινίας είναι μακράν η καλύτερη από όλα τα poster σχετικά με τη ταινία, τόσο της σουηδικής, όσο και της αμερικάνικης.  Κατά την άποψή μου τουλάχιστον (αλλά νομίζω οτι αν δείτε και τα υπόλοιπα, θα συμφωνήσετε και εσείς :P).
Να σας θυμίσω πάλι λίγο το story.  O Owen (Kodi Smit-McPhee) είναι ένα κάπως περίεργο πιτσιρίκι, που αρέσκεται να παρακολουθεί τους άλλους στα κρυφά, αλλά και να διαβάζει ιστορίες για δολοφόνους!.  Το μεγάλο του πρόβλημα είναι το ξύλο που τρώει από κάτι τραμπούκους συμμαθητές του στο σχολείο, που φαίνεται να μη μπορεί να το αντιμετωπίσει καθόλου καλά, μιας που γενικά είναι αδύναμος από τη φύση του.  Μια μέρα δυο καινούριοι ένοικοι έρχονται στο διαμέρισμα δίπλα από το δικό του, ένας ηλικιωμένος και ένα ξυπόλητο κορίτσι, η Abby (Chloe Moretz).  Σιγά σιγά θα αναπτυχθεί μια δυνατή και διεστραμένη φιλία μεταξύ τους, μιας που το μεγάλο μυστικό της Abby θα αποκαλυφθεί (το γεγονός δηλαδή οτι είναι βρυκόλακας) και τότε τα δυο παιδιά θα κάνουν τα πάντα προκειμένου να προστατέψουν το ένα το άλλο.
Το Let Me In είναι μια sick ιστορία φιλίας και αγάπης.  Είμαι σίγουρη οτι σε περίπτωση που οι πρωταγωνιστές δεν ήταν παιδιά, αλλά έφηβοι ή ενήλικοι, η ταινία δε θα ήταν τόσο καλή.  Το γεγονός οτι βάζεις δυο αθώα και αγνά (συνήθως, οχι εδώ!) πλάσματα να υποδυθούν τόσο 'ενήλικους' και σκοτεινούς χαρακτήρες, είναι ένα από τα βασικά στοιχεία που κάνουν την διαφορά και φυσικά την ταινία να ξεχωρίζει ανάμεσα σε τόσες με vampire theme (να τα ξαναλέμε αυτά!).
Οι ερμηνείες των νεαρών πρωταγωνιστών είναι πάρα πολύ καλές.  Τόσο ο μικρός που υποδύεται τον Owen, όσο και η Abby είναι εξαιρετικοί και νομίζω οτι αποδίδουν σχεδόν τέλεια τις ερμηνείες της original εκδοχής.  Η Chloe Moretz πείθει απόλυτα ως αιμοδιψής βρυκόλακας από τη μια και γλυκό και αθώο κοριτσάκι από την άλλη, υπεράνω πάσης υποψίας (δεν είναι τυχαίο που πήρε τον ρόλο φαντάζομαι μιας που έτσι κι αλλιώς μοιάζει σαν άγγελος,ακόμα και σε ορισμένες σκηνές αυτής της ταινίας).  Ο Kodi Smit-McPhee νομίζω είναι η αποκάλυψη στην ταινία αφού δε ξέρεις αν πρέπει να τον συμπαθήσεις ή να τον σιχαθείς σε κάποιες φάσεις.  Φαίνεται να γνωρίζει μια δεύτερη, κρυφή προσωπικότητα που έχει μέσα του, μετά τη γνωριμία με την Abby και ειλικρινά δε ξέρεις τι μπορεί να σκέφτεται κάθε στιγμή.  Και αυτό είναι από μόνο του αρκετά τρομακτικό.  Εδώ έχουμε έναν λύκο ντυμένο πρόβατο...ή μπορεί να έχουμε και δυο...
Η σκηνοθεσία είναι από τις καλύτερες που έχω δει αρκετό καιρό τώρα.  Νομίζω οτι μου προκάλεσε τη μεγαλύτερη έκπληξη απ'ολη τη ταινία, αφού το έβρισκα εξαιρετικά δύσκολο να μπορέσει να φτάσει την σκηνοθεσία του Let the Right One In.  Όμως τα κατάφερε περίφημα.  Το χιονισμένο σκηνικό, ο φωτισμός, κάτι κομμένα πλάνα και ο έξυπνος χειρισμός της κάμερας για να αποκρύπτει στοιχεία ή αντιθέτως να φέρνει άλλα 'μπροστά' με εντυπωσίασαν αρκετά.  Και φυσικά πιστεύω οτι θα μπορούσε πολύ εύκολα αυτό το remake να είναι για τα σκουπίδια, σε περίπτωση που δε δινόταν τόση προσοχή, όση δόθηκε στην σκηνοθεσία της.  Η μόνη μου ενδεχομένως αντίρρηση για την ταινία έχει να κάνει με τις σκηνές στις οποίες η Abby επιτίθεντο και σκότωνε διάφορους ανθρώπους.  Εκεί έκανε την εμφάνισή του το 'κακό' Hollywood και οι σκηνές φαίνονταν τέρμα ψεύτικες και πρόχειρες.  Εκεί ξενέρωσα λιγάκι, αλλά η ταινία επανερχόταν πάλι άμεσα, οπότε και εγώ συνερχόμουν πάλι :).  Σίγουρα σε αυτές τις συγκεκριμένες σκηνές, το original ήταν απλά άπιαστο...
Γενικά είναι μια πάρα πολύ καλή προσπάθεια και την απόλαυσα στο σύνολό της.  Ερμηνείες και σκηνοθεσία τα δυνατά της χαρτιά.  Παρόλα αυτά θα το πω από τώρα.  Η ταινία αυτή δεν είναι για στενόμυαλους ή για άτομα που γελένε με οτι βλακεία νομίζουν και θεωρούν οτι είναι αστεία.  Όσοι τέτοιοι υπάρχουν εκεί έξω, απλά να πω οτι εμείς οι υπόλοιποι πληρώνουμε για να δούμε μια ταινία και οχι να ακούμε κάτι ηλίθιους να σχολιάζουν και να γελάνε με το παραμικρό.  Καθίστε καλύτερα σπιτάκι σας να δείτε κάνα Big Brother και αφήστε μας και εμάς να απολαύσουμε μια ταινία με κάτι που έχει γίνει σπάνιο πλέον: με ησυχία...

http://www.youtube.com/watch?v=nsWJt5tNLKg

TRIVIA

• Στις σκηνές όπου η Abby είναι ξυπόλητη στο χιόνι, είναι...όντως ξυπόλητη!.  Το συνεργείο έπρεπε μεταξύ των διαλειμάτων να της ζεσταίνουν τα πόδια, προκειμένου να μην κρυώσει.
• Ο κώδικας Morse που θα δείτε στο τελευταίο κομμάτι του παραπάνω trailer είναι η φράση 'Βοήθησε με'.
• H μάσκα που φοράει ο Owen στην αρχή, βασίστηκε στο πρόσωπο ενός πρώην εραστή της Abby!.

(Πηγή IMDB)

Tίποτα από tvoula, οπότε αύριο πάλι!!

Bye bye!

Thirst: Και έχω μια δίψα....άλλο πράγμα!!. Άλλο όμως....

Youhouuuuu, παλι εδω είμαι και νομίζω πως θα σας ξανακάνω παράπονα.  Ούτε ενα σχόλιο, μα ούτε ενα!!;;  Να μου πείτε ποσο απαίσιες είναι οι ταινίες που ανεβάζω, ή πόσο χάλια είναι οι κριτικές μου, κάτι ρε παδί μου!!.  Οτιδήποτε.  Τι φάγατε χτες, που πήγατε τι κάνατε και με ποιον (huhu).  Ντροπή σας, μονο αυτό εχω να πω....ντροπή.  Βασικά αυτό και την σημερινή ταινία, αλλά αυτα μονο, τίποτα άλλο!!.  Για να μάθετε.

Η ταινία πραγματεύεται την ιστορία ενός ιερέα, του Sang-hyeon, ο οποίος στη προσπάθεια του να βοηθήσει στη θεραπεία μιας ασθένειας, καταλήγει να μετατραπεί σε...βρυκόλακα, μετά απο μια μετάγγιση αίματος που του έγινε, απο έναν άγνωστο δότη.  Τα πράγματα θα περιπλακούν ακόμη περισσότερο, όταν θα ερωτευεθεί τη γυναίκα ενός άντρα για τον οποίο προσευχόταν να θεραπευθεί απο την αρρώστια που τον ταλαιπωρούσε.  Μια επικίνδυνη και παθιασμένη ιστορία αγάπης θα ξεκινήσει μεταξύ τους δυο τους....τώρα το που θα καταλήξει, αυτο είναι άλλο....
Ο σκηνοθέτης του Oldboy ξαναχτυπά και αυτη τη φορά παρουσιάζει μια ιστορία αγάπης (και μίσους), αλλιώτικη απο τις άλλες.  Το γεγονός και μονο οτι βάζει στη θέση ενος βρυκόλακα, εναν άνθρωπο της πίστης, είναι απο μόνη της μια πολύ πρωτοποριακή και καυστική ιδέα.  Εαν δε προσθέσουμε και τον έρωτα που νοιώθει για την νεαρή κοπέλα, τοτε μπορούμε να πούμε με σιγουριά οτι έχει καταπατήσει ολοκληρωτικά την εικόνα του ευσεβούς και αναμάρτητου προσώπου που παρουσιάζει ενας ιερέας (συνήθως).  Η σκηνοθεσία είναι γεμάτη εκπλήξεις και σκηνές απρόσμενα περίεργες.  Σίγουρα δε θα σας προκαλέσουν εντύπωση οσες είναι γεμάτες στο αίμα, καθώς θα έχετε δει και σε άλλες αναλόγου περιεχομένου τέτοιες σκηνές, αλλά ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζονται και η αντίθεση που υπάρχει συνήθως σε σχέση με τον υπόλοιπο χώρο, είναι αυτα που κάνουν τη διαφορά.  Το πρωταγωνιστικό δίδυμο είναι πολυ ταιριαστό και πολυ αταίριαστο ταυτόχρονα, ενω οι ερμηνείες τους είναι εξαιρετικές.  Η ιστορία αγάπης των δυο, βρίσκεται στο επίκεντρο της ταινίας, με τη δεύτερη φύση όμως του Sang να τους ακολουθεί.  Και τωρα που το ξανασκέφτομαι, το Sang που είναι το όνομα του ιερέα, σημαίνει αίμα, και αυτο είναι μια ακόμα επιβεβαίωση του ποσο έξυπνη είμαι (δε πιστεύω να γέλασε κανείς;!;).
Για εμένα πάντως το Thirst ήταν μια ευχάριστη έκπληξη, γιατί ξεμούδιασε και λίγο το μυαλό μου και τα μάτια μου, απο τους κλασσικούς, πανέμορφους Αμερικνούς βρυκόλακες.  Και οι Κορεάτες ιερείς, βρυκόλακες έχουν ψυχή- και ταλέντο!!.  Εεε μα πια!.
Όποιος έχει όρεξη για κατιτίς το εναλλακτικό με μπόλικο αίμα, δαγκωματιές, αρκετό sex (ο ναι!) και όλα αυτο δοσμένα με μια αληθινά ιδιαίτερη και πως να το πω....καλλιτεχνικά διεστραμένη ταινία, σίγουρα θα πρέπει μεσα στις επιλογές του να είναι και το Thirst.
Εγω την απόλασυα και την χάρηκα πολυ, γιατί έχει αυτο το διαφορετικό που αναζητώ στις ταινιούλες που βλέπω!!.  Ελπίζω να αρέσει και σε εσας και να μου πείτε μετά αποψούλες (να μου πείτε όμως!).

Τσιμπήστε και το traileraki και γειάααα σας:
http://www.youtube.com/watch?v=kG4AV6kLrKY

Let the Right one In: Ή μήπως να το άφηνες απ'εξω;

Alloooo guyzzzzz!  Ταινιούλα και σήμερα και μάλιστα τι ταινιούλα!.  Σουηδική παρακαλώ (μη τολμήσετε και φύγετε απο τη σελίδα!) και ποοοολυ καλή.  Δεν θυμάμαι καν πως την έμαθα και αποφάσισα να την δω, αλλά έτσι και αλλιώς σημασία έχει οτι τελικά την είδα.  Και πρέπει να πω οτι την ευχαριστήθηκα, οπότε για να την ευχαριστηθείτε και εσείς πάρτε μια γευσούλα και μου λέτε.

Συνήθως ο ελληνικός τίτλος στις ταινίες με εκνευρίζει, διότι τις περισσότερς φορές ουδεμία σχέση έχει με τον κανονικό, ξένο, αλλά στη προκειμένη περίπτωση έβαλα αυτο το poster γιατί πρώτον, είναι το αγαπημένο μου σε σχέση με τα υπόλοιπα της ταινίας και δεύτερον, αποτελεί εξαίρεση στον παραπάνω κανόνα, μιας που ο τίτλος έχει αποδοθεί σωστά (ανεξάρτητα απο τον αγγλικό Let the Right one In, θα καταλάβετε γιατί).
Η ιστορία εκτυλίσεται σε ενα χιονισμένο και παγωμένο προάστιο της Στοκχόλμης.  Εκεί ο δωδεκάχρονος Oscar ζει με την μητέρα του στις εργατικές κατοικίες της περιοχής και η καθημερινότητα του περιλαμβάνει, σχολείο, παιχνίδι εξω απο το σπίτι του (μονος του, καθώς δεν είναι και το πιο κοινωνικό πλάσμα), αλλά και ατέλειωτη παρενόχληση απο τους νταήδες του σχολείου.  Όλα αυτα μέχρι τη μέρα που στο ακριβώς διπλανό διαμέρισμα θα μετακομίσει ενα περίεργο κορίτσι που το λένε Eli.  Τα δυο παιδιά θα αναπτύξουν μια ιδιαίτερη σχέση μεταξύ τους και τα πράγματα στη μικρή πόλη θα έρθουν τα πάνω κάτω.  Α ναι, μια μικρή λεπτομέρεια....η Eli είναι βρυκόλακας (ουτε τώρα μη διανοηθείτε να αλλάξετε σελίδα!!).
Ξέρω ξέρω, έχει παραγίνει το κακό με τις ταινίες και τις σειρές με βρυκόλακες, λυκανθρώπους (για την υπεράσπιση της ταινίας, λυκάνθρωπο δε βλέπουμε....αλήθεια ρε παιδιά!) και όλα τα σχετικά.  Αυτή η ταινία δεν έχει καμία σχέση με όλα αυτά.  Ουσιαστικά έχει να κάνει με την σχέση και την επαφή που αποκτούν αυτα τα δυο παιδιά, μια σχέση που σιγά σιγά θα οδηγήσει στην αγάπη που θα αισθανθούν ο ένας για τον άλλο.  Κινητήριος δύναμη της σχέσης αυτής, αποτελεί φυσικά το γεγονός οτι η μικρή (οχι και τοσο μικρή τελικα) Eli, είναι βρυκόλακας.  Ο Oscar θα αρχίσει να πιστεύει στον εαυτό του περισσότερο και η Eli θα έχει βρεί την συντροφιά που τόσο λαχταρούσε.
Η ταινία δε στερείται βέβαια σκηνές που βλέπουμε σε βαμπιροταινίες, αλλά ακόμα και αυτές είναι γυρισμένες με μια τόσο καλαίσθητη διάθεση, ώστε τελικά αποτελούν πραγματική τέχνη.  Καθ'ολη τη διάρκειά της, σίγουρα θα απολαύσετε το απέραντο λευκό τοπίο και θα μπορέσετε σχεδόν να νοιώσετε το απίστευτο κρύο που κάνει (σχεδόν είπα ωχουυυυ).  Πολύ όμορφη φωτογραφία και σκηνοθεσία άλλου επιπέδου, atistic.  Τα παιδιά είναι εξαιρετικά, αφού παίρνουν ολη τη ταινία στις πλάτες τους και τα καταφέρνουν περίφημα.
Φυσικά το Ηollywood δεν άργησε και σε αυτή τη περίπτωση, και γύρισε ηδη την ταινία η οποία απο οτι είδα βγαίνει σε λίγο καιρό, με τον τίτλο 'Let me In'.  Με κάποια έκπληξη διαπίστωσα (απο το trailer που είδα), οτι ίσως και να κατάφερε να μη τη καταστέψει, μιας που το αγοράκι που παίζει φαίνεται πολυ καλό, αλλά και η πιτσιρίκα (την οποία αγάπησα απλά στο Kick-Ass) που ερμηνεύει το ρόλο της Eli, το ίδιο.  Η μόνη μου ένσταση (προς το παρον) είναι οτι στην αμερικάνικη version, το κοριτσάκι είναι πολυ γλυκό, όμορφο κλπ κλπ.  Δε ξέρω τι συμβαίνει και πρέπει ντε και καλά κάθε φορά οι πρωταγωνιστές να είναι πανέμορφοι.  Αφήστε τους όπως είναι στην αρχική ταινία ρε παιδιά, κάποιος λόγος θα υπάρχει, μπααααα...!

Δε χρειάζεται να πω φαντάζομαι ποια είναι ποιά.  Τα συμπεράσματα δικά σας.
Adioooossss!!