Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2013

Milocrorze - A love story: Surrealistic love

Καλησπέρα σε όλους!  Επιστρέψαμε και σήμερα με μια ταινιούλα την οποία οι περισσότεροι, μάλλον δεν θα γνωρίζουν.  Δεν πειράζει όμως, θα σας την γνωρίσω εγώ γιατί είναι ένα αποτέλεσμα τόσο σουρεαλιστικό και εντυπωσιακά καμμωμένο, ώστε ιδιαίτερα οι λάτρεις του ασιατικού cinema, δεν γίνεται να το προσπεράσουν.  Όσοι βέβαι συμμετείχαν στα φετινά Blogoscars, σίγουρα έχουν πάρει μια γερή πρέφα, αναφορικά με το τι πάει να πει "Mirokuroze" (όπως είναι ο original τίτλος του).  Για όλους τους υπόλοιπους είμαι εγώ εδώ, προκειμένου να σας μυήσω σε αυτό το άκρως, οτινανικό, σινεματικό ταξιδάκι.  Πάμε!


Μάλιστα.  Λοιπόν, είναι λιγάκι δύσκολο να περιγράψω την επακριβή ιστορία της συγκεκριμένης ταινίας, αλλά θα προσπαθήσω.  Και οτι καταλάβατε, καταλάβατε.
Η ταινία μας ξεκινά με την γνωριμία ενός καροτομάλλη πιτσιρικά, με φούξια σατέν παντελονάκι, και λαχανί πουλόβερ, ο οποίος ζει μια μοναχική και ανέμελα καρτουνίστικη ζωή, στο ταπεινό, πλήν σουρεαλιστικό (αρχίσαμε) σπιτικό του.  Μια μέρα ο γλυκούλης Ovreneli Vreneligare (ναι αυτό είναι το όνομά του, και ετοιμαστείτε να το ακούσετε στην ταινία γύρω στις εκατό φορές), θα πέσει ξερός από την ομορφιά της 30αρας Mirokuroze, με την οποία θα αποφασίσουν να...συζήσουν!  Και ο Ovreneli Vreneligare είναι τόσο ευτυχισμένος...
Από το σημείο εκείνο και μετά, αρχίζουν να μπλέκονται στην υπόθεση (ποια υπόθεση;) της ταινίας, ένα σωρό χαρακτήρες, ο καθένας από τους οποίους ακολουθεί την δική του story-κή πορεία, δημιουργώντας το προσωπικό του, υποθεσιακό γαϊτανάκι.  Η πιο ενδιαφέρουσα χωρίς αμφιβολία, ιστορία, είναι αυτή του καλοσυνάτου Tamon, ο οποίος ερωτεύεται μια ανθοπώλη, και αποφασίζει να την κάνει κορίτσι του.  Ο Tamon βέβαια είναι και ολίγον κινητή καταστροφή, μιας που όπου πάει, η γκαντεμιά τον ακολουθεί.  Έτσι λοιπόν θα πρέπει να περάσει από τα σαράντα κύματα (και κάτι παραπάνω), προκειμένου να καταφέρει να ζήσει την ζωή που επιθυμεί, στο πλευρό της όμορφης Yuri.  Και εν το μεταξύ ο Ovreneli Vreneligare, έχει μεγαλώσει και βλέπουμε την συνέχεια, και της δικής του ιστορίας αγάπης, διότι όπως λέει και ο τίτλος, αν αυτή η ταινία μιλάει για κάτι, αυτή είναι η αγάπη.  Μμμμ, όπως κι αν τη δεις δηλαδή.


Λοιπόν που λέτε, τον σκηνοθέτη, Yoshimasa Ishibashi, προφανέστατα και δεν τον ήξερα.  Οχι οτι έχει κάνει και πολλές, κινηματογραφικές δουλειές, αλλά αυτό μάλλον δεν έχει και μεγάλη σημασία, μιας που ο Ishibashi φαίνεται πως αποτελεί έτσι κι αλλιώς, καλλιτεχνική και τρελιάρικη προσωπικότητα εκεί στην Ιαπωνία.
Πιο συγκεκριμένα, είναι ένας καλλιτέχνης ο οποίος ασχολείται με το video, τις experimental ταινιούλες (κάτι καταλάβαμε) και την performance, ανήκοντας παράλληλα σε μια τοπική κολεκτίβα του Kyoto, την 'Kyupi Kyupi'.  Παράλληλα, έχει σκηνοθετήσει δουλειές για μουσεία τέχνης, και γενικότερα μάλλον τον λες ανήσυχη και εφευρετική φύση.
Το "Milocrorze", είναι μια ταινία που σαφέστατα δεν θα μπορούσε να ανταποκριθεί στην κινηματογραφική ζήτηση του κοινού, μιας που τα πάντα σε αυτήν την παραγωγή ουρλιάζουν σουρεαλισμό, κιτς αισθητική, εναλλακτική πραγματικότητα και τέλος πάντων όλα αυτά που μπορεί να κάνουν μια ταινία να ξεχωρίζει έτη φωτός από άλλες.  
Η αλήθεια είναι, πως αποφάσισα να την συμπεριλάβω στο blog μου, διότι πέρα από μια εντελώς διαφορετική πρόταση, είναι μια ταινία την οποία προσωπικά απόλαυσα στο έπακρο, για τον βασικό λόγο οτι λατρεύω οτιδήποτε έχει να κάνει με τα anime.  Το "Μilocrorze", έχει μια παιχνιδιάρικη διάθεση, και μια σεναριακή διάθεση που δύσκολα την εγκλωβίζεις σε καθημερινά, στερεοτυπικά καλούπια, ακριβώς όπως συμβαίνει σε εκατοντάδες anime, τα οποία μπορεί να μην ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα όπως την ξέρουμε, καταφέρνουν να δημιουργήσουν όμως το δικό τους σύμπαν, μέσα στο οποίο κάθε λέξη και κάθε πράξη, είναι απολύτως αποδεκτές και στην τελική, συμβατικές.  Σκεφτείτε το λοιπόν, σαν ένα live action anime.   Και μετά απολαύστε το.


Η αισθητική του "Milocrorze" νομίζεις πως είναι βγαλμένη από το μυαλό ενός τύπου, ο οποίος έχει αγαπημένο alter ego, τον μαυροπάνθηρα "Shaft", εμπνέεται από τις pulp μουσικές γέφυρες των ταινιών της δεκαετίας του '70, και λατρεύει παράφορα την pop art ματιά του Andy Warhol.  Αν τα πάρετε όλα αυτά και τα ρίξετε σε ένα δυνατό μπλέντερ, προσθέτοντας κάτι από καρακιτσάτο, τηλεοπτικό παιχνίδι του ΄80, σαμουραϊκή, eastern παράδοση και φαντεζί κοστούμια εποχής Ρένας Βλαχοπούλου, τότε έχετε πιάσει το νόημα του "Milocrorze".  Ένα μικρό δηλαδή, μη φανταστείτε.
Μακριά από οτι σας έχω προτείνει μέχρι τώρα, αναφορικά με την ασιατική κουλτούρα, η ταινία του Ishibashi, είναι ένα ξέφρενο, οπτικοακουστικό υπερθέαμα, το οποίο σίγουρα θα σας προσφέρει στιγμές απόλυτου fun, αλλά και σαφέστατου εντυπωσιασμού.  Σε στιγμές, ίσως μάλιστα σας θυμίσει και το "I'm a Cyborg but that's OK", ένα-κατά την γνώμη μου-underrated διαμαντάκι του Chan-wook Park, το οποίο εξετάζει το θέμα της ψυχικής νόσου, μέσα από ένα νέο, σουρεαλιστικό πρίσμα, το οποίο προσωπικά, δεν είχα εντοπίσει ποτέ άλλοτε σε ταινία, με παρόμοια θεματική.  Οι ομοιότητες ανάμεσα στις δυο ταινίες, εντοπίζονται στις πρωτότυπες, σκηνοθετικές τεχνικές και την δόμηση της κατάλληλης ατμόσφαιρας, προκειμένου ο σκηνοθέτης να καθοδηγήσει μαεστρικά τον θεατή, στο απελευθερωτικό του τέλος: είτε αυτό πρόκειται να χτιστεί μέσα σε μια ψυχιατρική πτέρυγα, είτε να οδηγηθεί σε ένα τελικό κρεσέντο, μέσα στο "παλάτι", μιας πόλης βυθισμένης στη σήψη και την παρακμή, όπως γίνεται στο "Milocrorze".


Φυσικά, προκειμένου να μπορέσει να στηθεί το όλο εγχείρημα του Ishibashi, είναι απαραίτητη η ύπαρξη ενός ορισμένου, σεναριακού μοτίβου, το οποίο όπως καταλαβαίνετε, είναι το πολυφορεμένο θέμα της αγάπης.  Ακόμα και έτσι όμως, ο δημιουργός, αποφασίζει να το χρησιμοποιήσει μόνο ως μια αφορμή, προκειμένου να μας διηγηθεί το παραμύθι-εξτραβαγκάντζα του, χωρίς να υποπέσει στο ολίσθημα της ανίας και των συμβατικών, χαζοβιολέ ρομάντζων.  Αντιθέτως, ακόμα και το υποτυπώδες "love story" που εκτυλίσσεται ανάμεσα στο πιτσιρίκι, και την 30αρα, είναι φτιαγμένο από μια αθώα και εντελώς έξω από τα πλαίσια της παρεξήγησης, κατάσταση.  Βέβαια θεωρούμε και έξυπνο από μέρους του, πως το πράγμα δεν παίζει ανάποδα, να έχουμε δηλαδή έναν 30αρη, που σπιτώνει ένα ανήλικο κοριτσάκι.  Αυτό μάλλον δεν θα θέλαμε να το δούμε, ακόμα και στα πλαίσια μιας αλληγορίζουσας αναπαράστασης τύπου, "ο έρως χρόνια δεν κοιτά".
Επιστρέφοντας πάλι στο βασικό μας θέμα, ο Ishibashi, κάνει αυτό που βλέπουμε σε πολλές σύγχρονες, χολιγουντιανές χαζομάρες του σωρού, ενδεχομένως με καυστική διάθεση απέναντί τους (ή και οχι, δεν το γνωρίζω αυτό), μιας που αποφασίζει και ο ίδιος να πλέξει διαφορετικές μεταξύ τους ιστορίες, μέσα στα ίδια κάδρα, με κατά κάποιον τρόπο, η μια, να μας οδηγεί οπτικά στην έναρξη της άλλης, και πάει λέγοντας.  Ακόμα και έτσι όμως, κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει την διάθεσή του, για πολύχρωμες, ζαχαρούχες σεκάνς, slow motion που προσδίδει κάτι από το extra ηρωικό στον πρωταγωνιστή, και μια ανάγκη να μπλέξει πολλά και διάφορα στοιχεία κουβάρι, προκειμένου να απογειώσει τις-έστω-εμπλεκόμενες, ιστορίες αγάπης, οι οποίες στην τελική δεν μπλέκονται ουσιαστικά μεταξύ τους, αλλά μόνο κατ' εικόνα.  Και μάλιστα σύντομη.


Η τελική σεκάνς, είναι πραγματικά από τα πιο εντυπωσιακά στιγμιότυπα που έχω δει τελευταία σε ταινία, διότι παραπέμπει εύκολα, ακόμα και σε graphic novel δημιούργημα, γεμάτο αίμα, θάνατο και πόρνες.  Και πωρωτική μουσική, έτσι για να γίνει ακόμα πιο νόστιμο.
Όσον αφορά ερμηνείες και τα συναφή, τι να πω και εγώ η κοινή θνητή;  Αν διάβαζα το σενάριο, θα ήθελα και εγώ να παίξω, ακόμα και αν έκανα κάποια που περπατάει στο βάθος του δρόμου και παίζει σε φλου.  Οι υποκριτικές ικανότητες των συμμετεχόντων, δεν τίθεται αμφιβολία οτι είναι καλές, επειδή ακριβώς τα βγάζουν υπέροχα πέρα, σε αυτό το φαντασιόπληκτο κατασκεύασμα, που περιλαμβάνει ούτε λίγο, ούτε πολύ, ότι μπορείς να φανταστείς.  Ιδιαίτερα kudos, αξίζουν φυσικά στον ταλαίπωρο κεντρικό ήρωα, και το φραουλένιο αγοράκι (φραουλένιο γιατί έχει πορτοκαλί μαλλί, ακριβώς όπως και ο Ichigo στο "Bleach", το οποίο "ichigo", σημαίνει φράουλα.  Ε τι σκατά μάθαμε τόσα χρόνια που το βλέπαμε;), ο οποίος κερδίζει τις εντυπώσεις.  Κυρίως επειδή είναι τόσο φραουλένιος.
Το "Milocrorze" είναι για αυτούς που αγαπούν τις περίεργες και παράδοξες ταινίες, αυτούς που αρέσκονται στο οτινανικό παραλήρημα του σύγχρονου, ασιατικού κινηματογράφου και γι' αυτούς που τολμούν στην τελική να δουν, κάτι διαφορετικό.  Δεν πρόκειται να την ξεχάσετε αυτήν την ταινία.  Με τίποτα.

Τι έμαθα από την ταινία: Οτι η αγάπη μακραίνει το μαλλί, οτι το καπάκι της κατσαρόλας, έχει και άλλη χρήση και οτι στην φαντασίωση ενός αρσενικού, η ποθητή γυναίκα, μένει για πάντα νέα.

No trivia

Δευτέρα, 25 Φεβρουαρίου 2013

Margaret: When nothing else matters...

Γεια σας, γεια σας!  Τι κάνουμε;  Μετά από απουσία μιας εβδομάδας-καλά δε το λες και απουσία, μιας που όλο εδώ τριγύρω βολόδερνα-, επιστρέφουμε και πάλι στις παλιές, γνώριμες συνήθειες και τις κριτικές ταινιών.  Φαντάζομαι πως αρκετοί μείνατε ξύπνιοι χθες, προκειμένου να παρακολουθήσετε την απολαυστική απονομή των Oscars.  Απολαυστική, μιας που μπορώ μόνο να φανταστώ οτι τα tweets, και τα comments στο fb, έδιναν και έπαιρναν.  Μακάρι να είχα μπορέσει να τα δω και εγώ, αλλά όπως και να το κάνουμε, τα αποτελέσματα τα τσεκάραμε, έστω και ετεροχρονισμένα.  Αναμενόμενος λοιπόν, νικητής Α' ρόλου, ο Daniel Day Lewis, για την εξαίσια ερμηνεία του στο "Lincoln", αναμενόμενη και η Hathaway για το Oscar Β' ρόλου.  Αυτό που ίσως δεν περιμέναμε, ήταν η βράβευση της Lawrence-η οποία έφαγε και μια μικρούλα τούμπα στα σκαλιά-με το βραβείο A' Γυναικείου, για την τρελιάρικη ερμηνεία της στο "Silver Linings Playbook", αφήνοντας εκτός την εορτάζουσα χθες, Emannuelle Riva.  Έκπληξη όμως είχαμε και στην κατηγορία καλύτερης σκηνοθεσίας, εκεί όπου ο Ang Lee, άρπαξε μέσα από τα χέρια του Spielberg, το χρυσό αγαλματίδιο.  Πολύ το χάρηκα.  Στα υπόλοιπα, Καλύτερη Ταινία, αναδείχθηκε το "Argo" του Ben Affleck, (ο λα λα!), ενώ στον Β' Αντρικό, ο Waltz τσίμπησε για δεύτερη φορά το αγαλματίδιο, πρωταγωνιστώντας και πάλι σε ταινία του Tarantino, ο οποίος παρεμπιπτόντως, κέρδισε το Oscar, Πρωτότυπου Σεναρίου.  Όσον αφορά τα animation, εκεί είχαμε νικητή το "Brave" (κακώς αν με ρωτάτε), ενώ στα ντοκιμαντέρ δικαιολογημένα το "Searching for Sugar Man", τιμήθηκε με τον θείο Oscar.
Εκτός βέβαια από τα Oscars, στο τέλος τους έφτασαν και τα αγαπημένα μας Blogoscars, τα αποτελέσματα των οποίων θα αρχίσουν να ανακοινώνονται από αύριο.  Μέχρι φυσικά και το πάρτι, τίποτα δεν έχει τελειώσει ακόμη, οπότε, ας κρατήσουν οι χοροί λίγο ακόμα.
Στα δικά μας τώρα, σήμερα θα ρίξουμε μια ματιά σε μια ταινία, που προσωπικά την ανακάλυψα μέσα από τα Blogoscars, και τις λίστες των έτερων σινεματόπληκτων.  Το "Margaret" ομολογώ πως μου κίνησε την περιέργεια, μιας που όλοι μιλούσαν για την τρομερή ερμηνείας της Anna Paquin.  Και ήταν όντως.  Τρομερή....


Η Lisa Cohen (Anna Paquin), είναι μια έφηβη, η οποία αποτελεί το ένα εκ των τριών μελών της μονογονεϊκής οικογένειας στην οποία ανήκει, μιας που οι γονείς της είναι χωρισμένοι, και ζει πλέον μαζί με την μητέρα της Joan (J. Smith-Cameron), και τον μικρό της αδελφό.  Περίεργη προσωπικότητα, κυκλοθυμική και απρόβλεπτη, φαίνεται πως αποτελεί κλασικό δείγμα μεγαλοπολικού εφήβου, με εξάρσεις drama-queen-ικών mood swings.
Μια μέρα η Lisa, θα αποτελέσει τον βασικό, αυτόπτη μάρτυρα, σε ένα τραγικό δυστύχημα, το οποίο περιλαμβάνει έναν οδηγό λεωφορείου και μια πεζή.  Ο οδηγός θα χτυπήσει την άτυχη γυναίκα, και η Lisa, θα αποτελέσει το μοναδικό άτομο που θα μπορέσει να ρίξει λίγο φως στην υπόθεση, τα αίτια της οποίας θα κληθεί να εξιχνιάσει λίγο αργότερα, η αστυνομία.  Σύντομα όμως η πρωταγωνίστρια θα βρεθεί στο μέσο ενός κυκεώνα ενοχών και αντιδράσεων, οι οποίες μοιάζουν να πυροδοτούνται από την δική της κατάθεση αναφορικά με το πως συνέβη το τραγικό αυτό περιστατικό.  H Lisa θα συνειδητοποιήσει οτι οι συνέπειες μιας πράξης, μπορεί να φτάνουν πολύ πιο μακριά, απ'οτι ενδεχομένως, να είχε αρχικά υπολογίσει, ενώ και η εμπλοκή διαφόρων ακόμα ατόμων (με τον δικό του τρόπο ο καθένας), θα περιπλέξουν ακόμα περισσότερο τα πράγματα, για την νεαρή γυναίκα.


Πριν από δυο χρόνια, είχα το "Kokuhaku" ως βασικό μου μπούσουλα από τα Blogoscars, μια ταινία που με χτύπησε κατακέφαλα και με άφησε ξερή, τόσο εξαιτίας της αφηγηματικής της απόδοσης και της σκηνοθεσίας της, όσο και της κεντρικής, γυναικείας ερμηνείας.  Κάτι παρόμοιο έγινε και φέτος με το "Margaret" και μάλιστα για τους ίδιους, ακριβώς λόγους.
Αν και η ταινία του Kenneth Lonergan, έχει τόση σχέση με το "Kokuhaku", όση εγώ με την Chastain, εντούτοις, δεν μπόρεσα παρά να παραδεχτώ οτι ο συγκεκριμένος σκηνοθέτης/σεναριογράφος, τον οποίο δεν είχα ξανακούσει (ντροπή μου το ξέρω), έχει κάνει μια ταινία-εγχείρηση καρδιάς, υφαίνοντας σιγά σιγά το κατά τα άλλα, απλό του story, και οδηγώντας βαθμιαία πρωταγωνιστές και θεατές, σε μια απροκάλυπτη αποδοχή αλήθειας και μοιρολατρικής αποδοχής, τόσο δυνατής, και τόσο σοκαριστικής, που ακόμα και αν κάποιος γνωρίζει τις αχανείς τρύπες του συστήματος, μπορεί να πέσει τελικά μέσα, να κουλουριαστεί σε μια γωνιά και μπήξει τα κλάματα στην εμβρυακή του στάση, εξαιτίας μιας ακόμη σκληρής παραδοχής, οτι ο ανθρώπινος κόσμος μας και οι σχέσεις που εμπεριέχονται μέσα σε αυτών, είναι πολλές φορές σκατά.  Ή επίσης, μπορεί και να μην το κάνει...
O Lonergan, υποθέτω πως είναι ένας χαρακτηρόπληκτος σκηνοθέτης, και υποστηρίζω την υπόθεσή μου από το γεγονός πως, αφενός δεν έχω δει την πρώτη του ταινία ονόματι, "You Can Count On Me" (η οποία μάλιστα, βρίσκεται αρκετά ψηλά σε προτιμήσεις κοινού και κριτικών), αλλά αφετέρου, πρόσεξα πως και αυτή βασίζεται σε μια υπόθεση καθαρής πλάσης και αποτύπωσης προσώπων, καταστάσεων και συνεπειών.  Χωρίς να ξέρω κάτι παραπάνω γι' αυτόν, μπορώ να πω σίγουρα οτι το "Margaret" είναι ένα δράμα-δυναμίτης, που βασίζεται στην ουσία και σχεδόν εξ-ολοκλήρου, σε ένα πράγμα: στο ψευδο-δράμα της νεαρής ηρωίδας.


Εκτός από τα δυο μέχρι τώρα, σκηνοθετικά επιτεύγματα, ο Lonergan, μετράει και την συγγραφή σεναρίων, όπως αυτό για το "Analyze This", καθώς και το σενάριο για την ταινία του Scorsese, "Gangs of New York".   Και επειδή ο Lonergan τα κάνει όλα και συμφέρει, αποφάσισε να γράψει το σενάριο για το "Margaret" μόνος του, και να μας παραδώσει τελικώς μια ταινία, η οποία φτάνει σε έκταση τις δυόμιση ώρες!  Είναι όμως ύπουλος ο φίλος σκηνοθέτης, μιας που σου πετάει ως πρωταγωνίστρια την Paquin, και σε αφήνει κάπου στους τίτλους τέλους να αναρωτιέσαι, πότε στον διάολο πέρασε τόση ώρα.  Ατιμούτσικο!
Το τι πρόκειται να ακολουθήσει στην ταινία, αλλά και την ατμόσφαιρα μέσα στην οποία πρόκειται να κινηθεί, σου δίνεται από τα πρώτα πλάνα της, εκεί όπου ένα μεγάλης διάρκειας slow motion, σου δίνει την πιο χαρακτηριστική όψη μιας πόλης που δεν κοιμάται ποτέ: το αδιάφορο και άγνωστο πλήθος.  Δεν είναι εξάλλου τυχαίο οτι ο Lonergan, εγκλωβίζει σε έναν βαθμό τους ήρωές του, μέσα ακριβώς σε αυτή την αναπνέουσα και πολύβουη μάζα (βλ. και φωτο παραπάνω), προκειμένου να τονίσει ακόμα πιο έντονα την προοδευτική εντύπωση, πως η ζωή, οτι κι αν συμβεί, θα συνεχίσει να προχωρά με τους δικούς της ρυθμούς, να ανανεώνεται, να σταματά ή να ξεκινά και πάλι από την αρχή.  Επειδή όμως οι χαρακτήρες, αλλά και οι πράξεις τους σε αυτή την ταινία, έχουν ως επί το πλείστον μια κάποια διττή σημασία, ο Lonergan, δε σου πασάρει μόνο την αμπελοφιλοσοφία περί ρέουσας ζωής, με την τοποθέτηση εντός του πλαισίου της κάμεράς του, ενός άγνωστου κοινού, αλλά μοιάζει να καθιστά αυτούς τους άγνωστους, και ως μια μόνιμη, διαρκή "απειλή" που θαρρείς πως κρέμεται πάνω από το κεφάλι όλων των εμπλεκομένων, τόσο της Lisa, όσο για παράδειγμα και του οδηγού του λεωφορείου, τον οποίο υποδύεται ο Mark Ruffalo και που αν το καλοσκεφτεί κανείς, τι είναι για εκείνον η Lisa;  Ακριβώς, μια άγνωστη η οποία μετατρέπεται για τον ίδιο, σε εν δυνάμει εφιάλτη...


To ασφυκτικό περιβάλλον του σκηνοθέτη, λειτουργεί σαν ποντικοπαγίδα για τους ήρωές του, οι οποίοι αναγκάζονται να ακολουθήσουν μια πορεία, η οποία μοιάζει να καθορίζεται από την ίδια την μοίρα, ή από τον "Θεό (στην συγκεκριμένη περίπτωση, τον ίδιο τον Lonergan), ο οποίος έχει ξαμολίσει μέσα στον κατασκευασμένο του κόσμο, μερικούς ετερόκλητους ανθρώπους, στους οποίους επιτρέπει να πράξουν, αφού έχουν υποστεί την τραγωδία.  Θα έλεγε κανείς οτι το "Margaret" παραπέμπει και σε αρχαία, ελληνική τραγωδία, μιας που το πρωταγωνιστικό cast παθαίνει-μαθαίνει(;)-λυτρώνεται.  Όπως δηλαδή αντιλαμβάνεται ο καθένας την λύτρωση...
Εκτός από την προσεκτικά δραματική διάσταση, η ταινία, παίρνει μια προσωποκεντρική μορφή, περιστρεφόμενη γύρω από τις αντιδράσεις της Lisa, η οποία είναι μια τυπική έφηβη, με συναισθηματικές εξάρσεις και την ιδεαλιστική πεποίθηση οτι μπορεί να σώσει τον κόσμο.
Το ενδιαφέρον εδώ, έγκειται στο κομμάτι του χαρακτήρα της Lisa, η οποία μοιάζει να απαρτίζεται από δυο διαφορετικές προσωπικότητες.  Μια που παλεύει για το δίκαιο και την απόδοση της δικαιοσύνης, και μια λιγότερο ηρωική, πιο σκοτεινή και αδιόρατα ύπουλη, η οποία απειλεί να καρπωθεί το δράμα του ατυχήματος, και να το καταστήσει την ιδανική, θεατρική σκηνή, πάνω στην οποία θα χτίσει το προσωπικό της δράμα, το έργο του μήνα, το οποίο "ανεβαίνει", στην διαταραγμένη της συνείδηση.  Το γεγονός οτι η μητέρα της, υποδύεται μια θεατρική ηθοποιό, μάλλον κάνει τα πράγματα περισσότερο ξεκάθαρα, περνώντας ενδεχομένως στην συνείδηση των θεατών (εμάς δηλαδή), οτι η Lisa, βρίσκει και τα κάνει, είναι "εκπαιδευμένη", από την καλύτερη πρωταγωνίστρια της πόλης.  Κι όμως, εκεί που οι κριτικές είναι διθυραμβικές για την ερμηνεία της μητέρας της, η Lisa φαίνεται πως διεκδικεί τις δάφνες, ενός original, αληθινού δράματος, όπως αυτό παίχτηκε στους δρόμους της Νέας Υόρκης.


Αμφιταλαντευόμενη ανάμεσα στην προσωπική της, φαντασιακή εκδοχή και αυτή της καθεαυτής πραγματικότητας, η Paquin, δίνει μια συγκλονιστικότατη ερμηνεία.  Μακριά-μιλάμε έτη φωτός-από τον χαρακτήρα της που έχουμε συνηθίσει στο βαμπυροσεξάτο, "True Blood", η Paquin αποδεικνύει πως είναι μια ηθοποιός, που επιβεβαιώνει εκείνο εκεί το Oscar, που είχε κερδίσει στην τρυφερή ηλικία των 11 ετών, για την ερμηνεία της στην ταινία, "The Piano".
Εδώ ο ρόλος της διαταραγμένης έφηβης, της ταιριάζει γάντι, με την ίδια να υψώνει φωνή, να καταριέται και να απελπίζεται για το σάπιο σύστημα, από το οποίο όλοι επιδιώκουν το κέρδος, καταπατώντας ξεδιάντροπα τις όποιες ηθικές τους, αξίες.  Από την άλλη πλευρά, ο κατά έναν περίεργο τρόπο "διπλός" χαρακτήρας της, την καθιστά την ιδανική βορά, τόσο στην σκληρή καθημερινότητα της μεγαλούπολης, όσο και στο παιχνίδισμα του δικού της μυαλού, το οποίο πασχίζει να βρει μια ιστορία, ένα δράμα από το οποίο να μπορέσει να πιαστεί και συνεπώς, να συνεχίσει να υπάρχει μέσα σε μια τεράστια φωλιά, άγνωστων, ανθρωπόμορφων πλασμάτων.
Στο πλευρό της, θα δούμε τον Matt Damon, ο οποίος κρατάει τον ρόλο του φλωρογλυκούλη καθηγητή (τον οποίο μπανίζει διακριτικώς η Lisa, με την Paquin να φέρνει στο μυαλό μας, τον ρόλο της στην ταινία του Spike Lee, "25th Hour"), καθώς και τον Mark Ruffalo, στον ρόλο του μήλον της έριδος-οδηγό λεωφορείου.
Το "Margaret" είναι ένα περίεργο δράμα, μια σύνθεση καθημερινών χαρακτήρων, οι οποίοι έχουν ανάγκη κάτι να νοιώσουν, κάπου να πρωταγωνιστήσουν.  Και τι καλύτερο από το να αποτελέσεις τον κεντρικό ήρωα, με τον πιο αναπάντεχο τρόπο, στην "ζωή" μιας άτυχης γυναίκας;
Δυνατό, με εξαιρετικά καλοφτιαγμένους διαλόγους και ηθοποιϊκό πάθος από την Paquin, είναι μια ταινία που αξίζει να δείτε.  Πιστέψτε με, δεν θα καταλάβετε πως θα περάσει η ώρα...

Τι έμαθα από την ταινία: Οτι το ξέσπασμα της Lisa, το οποίο αφορά τα πράγματα που έχουν σημασία, και όλα τα άλλα που δυστυχώς καταναλώνουν τον χρόνο μας, αλλά δεν έχουν το παραμικρό ψήγμα ουσίας, είναι κάτι με το οποίο τρώγομαι καθημερινώς, οτι η παρτολίαση της Paquin, παραμένει παρτολίαση και οτι καιρό είχα να δω τον Jean Reno.  Και τον είδα.


No trivia

Παρασκευή, 22 Φεβρουαρίου 2013

#blogoscars: Καλύτερη Ταινία (θέσεις 10-1)

Επέστρεψα με την συνέχεια και το τέλος και των φετινών, blogoscar-ικών κατηγοριών.  Thanx για το fun και την παρέα.  Άντε και καλά μας αποτελέσματα!


10. "Milocrorze- A Love Story"

Και πάνω που νόμιζα οτι είχα κλείσει με τις λίστες μου, σκάει από το πουθενά αυτό το ταινιάκι, και μου γκρεμίζει εντελώς την σειρά.  Δεν υπήρχε περίπτωση να μην μπει στη λίστα (και μάλιστα στην δεκάδα), μιας που είναι οτι πιο fucked up, έχω δει φέτος.  Με την καλή την έννοια.



9. "Silver Linings Playbook"

Αυτές οι στιγμές που έρχονται, και αλλάζεις εντελώς ιδέα για έναν ηθοποιό, πολύ μ' αρέσουν!  Οχι οτι ο Bradley ήταν και κακός, αλλά τον έλεγες και ψιλοαδιάφορο, μιας που όλο σε κάτι μετριότητες έπαιζε (εξαιρουμένου του πρώτου "Hangover" στο οποίο είχα πέσει από την θέση μου στον κινηματογράφο.  Οχι, αλήθεια τώρα...).  Στο "Silver..." έχουμε ντάμπλ χτύπημα, μιας που και ο De Niro, είναι εξαιρετικός.  Για την Lawrence δε το συζητώ, το ξέραμε.  Σκηνοθεσία και story, άριστα 10.



8. "Moonrise Kingdom"

Ο παιδικός έρωτας που όλοι θα θέλαμε να ζήσουμε.  Ρομαντικό, πολύχρωμο και με εντελώς vintage διάθεση, το "Moonrise Kingdom" ήρθε, και έδωσε μια πνοή φρέσκου αέρα στο καλοκαίρι μας.  Χαρακτήρες-καρικατούρες, άψογα νοσταλγική σκηνοθεσία, ονειρεμένο soundtrack και δυο πιτσιρίκια απόλαυση.  Plus ένας Norton με στολή προσκόπου και ακόμα hot.  Τι άλλο να ζητήσει κανείς;



7. "Τhe Hunt"

Το "The Hunt" είναι από εκείνες τις ταινίες, που σε κάνουν να θες να φας το πανί, από τη οργή που σου προκαλεί.  Σαφέστατος κοινωνικός σχολιασμός δια σκηνοθετικού στόματος, Thomas Vinterberg, και σεναρίου από κοινού με τον Tobias Lindholm.  Ο Mikkelsen είναι ένας ορθολογιστικός χείμαρρος, με το περιβάλλον γύρω του να αποτυπώνεται καλύτερα, ως χωρικοί με δαδιά και τσουγκράνες, έτοιμοι να τον κατασπαράξουν.  'Από μικρό και από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια;'.  Οχι πάντα.  Από τις απολαυστικά καλές, προσωπικές μου εκπλήξεις για φέτος.



6."Argo"

Αβίαστα καλογυρισμένη ταινία, δια χειρός Ben Affleck (του το' χα, του το' χα), πολύ καλό το πρωταγωνιστικό cast, επιτέλους μια φρέσκια ιδέα στο χαρτί, από αυτές που οχι μόνο είναι αληθινές, αλλά και εντελώς απίστευτες.  Σκηνοθεσία "εποχής", στρωτοί διάλογοι και μια σασπενσική σκηνή στο τέλος, που είναι όλα τα λεφτά.  Και το ανθρωπάκι παραπάνω, ίδιος ο Ben.  Δεν θέλω αντιρρήσεις!



5. "Τhe Raid: Redemption"

Το ξυλίκι της χρονιάς.  Εκστατικά χορογραφημένο, με μπιτάτη μουσική υπόκρουση, άρτια σκηνοθεσία και ένα story τύπου 'πιο απλό δεν γίνεται'.  Κι όμως, για εμένα το "The Raid", αποτελεί μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς, χάρη στην απόλυτα ταγμένη υπηρεσία του, στο συγκεκριμένο κινηματογραφικό είδος: την ταινία φάση, πολεμικών τεχνών.  Silat και τα μυαλά στα κάγκελα ορε!!



4. "Killing Them Softly"

Ακόμα περιμένω κάποιον να μου πει γιατί δεν του άρεσε το "Killing Them Softly".  Αυτό.



3. "Django Unchained"

Θα πήγαινε στην δεύτερη θέση μου εύκολα, αλλά επειδή μιλάμε για Tarantino, είναι δύσκολο να μιλάμε και για κακή ταινία.  Κλασικός Quentin, με την σαπίλα που εκτιμάμε, ένα από τα ωραιότερα soundtracks της χρονιάς, και μερικές από τις πιο σπουδαίες ερμηνείες, με πρώτο, τον τιτανοτεράστιο Waltz.  Και τον Leo βεβαίως, βεβαίως που πλέον έχει αποδείξει οτι είναι σπουδαίος ηθοποιός, και απλά κάνει οτι θέλει.  Kudos στον Fox, ο οποίος πήγαινε στα γυρίσματα με το δικό του άλογο, την Cheetah και στον DiCaprio, ο οποίος παρά το πραγματικό μάτωμα του χεριού του, συνέχισε την σκηνή σαν να μη τρέχει κάστανο.  Δώσε πόνο Quentin!



 2. "Killer Joe"

Γιατί είναι ο McConaughey, και είναι γαμάτος.  Γι'αυτό.




1. "Beasts of the Southern Wild"

Ήδη από την στιγμή που είχα δει το trailer, κάτι με είχε πιάσει, ένας κόμπος στον λαιμό, ένα δάκρυ, ένα κάτι, και είχα πει πως αυτή την ταινία, θέλω να την δω οπωσδήποτε.  Όταν έμαθα οτι θα έκλεινε τις Νύχτες Πρεμιέρας, ήταν η πρώτη για την οποία έβγαλα εισιτήρια.  Και είναι η πρώτη στην λίστα μου γιατί αποτέλεσε έκτοτε, την μεγαλύτερη, κινηματογραφική μου αγάπη για φέτος.  Ομορφιά, δύναμη, φαντασία, πραγματικότητα, ακουστικό όνειρο, μαγική σκηνοθεσία, εκστατική φωτογραφία, και οι πιο ταλαντούχοι, ερασιτέχνες ηθοποιοί που έχω δει εδώ και καιρό.  Δικαιωματική η πρώτη θέση της ανήκει.  Εύκολα, αβάδιστα και αβίαστα.

Και εις άλλα με υγεία guyz, καλά να είμαστε και του χρόνου και φυσικά, τα λέμε και στο πάρτυ!  
Γκουντ μπάϊ φρομ χίαρ!

Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2013

#blogoscars: Καλύτερη Ταινία (θέσεις μια και έξω) PetrosK

Ο καλεσμένος μου είπε να βάλει όλη τη λίστα με τις καλύτερες ταινίες, μονοκοπανιά.  Χατίρι δεν χαλάω.  Here you go.

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΤΑΙΝΙΑ


20. "Τhe Avengers"



19. "Prometheus"



18. "Skyfall"



17. "Teddy Bear"



16. "Safety Not Guaranteed"



15. "End of Watch"



14. "Moonrise Kingdom"



13. "Kon-Tiki"



12. "The Hunter"



11. "Seven Psychopaths" 



10. "Looper"



9. "Searching for Sugar Man"



8. "Cabin in the Woods"



7. "Killing Them Softly"



 6. "The Raid: Redemption"



5. "Killer Joe"



4. "Zero Dark Thirty"



3. "Argo"



2. "Django Unchained"




1. "Beasts of the Southern Wild"




Τετάρτη, 20 Φεβρουαρίου 2013

#blogoscars: Καλύτερη Ταινία (θέσεις 20-11)

Φτάσαμε λοιπόν και στο τέλος για φέτος, και ιδού οι αγαπημένες μου ταινίες, για τις θέσεις 20-11.  Η καλλιτεχνική επιμέλεια, δική μου : ).  Για πάμε then!



20.

Ευχάριστη και όμορφη έκπληξη για εμένα, αυτό το μουσικό ντοκιμαντέρ, μιας που γενικώς δεν σκαμπάζω και πολύ από μουσική.  Όμορφη σκηνοθεσία και μια πραγματικά πολύ ανθρώπινη ιστορία, της δίνουν εύκολα την 20η μου θέση.  Α, και φυσικά τέλεια τραγούδια!



19.

Αν και τις 3D ταινίες τις αποφεύγω, μιας που δεν τις αγαπώ ιδιαίτερα, χαίρομαι που τελικά είδα το "Life of Pi" σε 3D, μιας που η πραγματική του μαγεία μπορούσε νομίζω να αποκαλυφθεί μόνο έτσι.  Τρομερά εφέ, εξαίρετος ο νεαρός, αλλά κακά τα ψέματα όλους μας άρεσε περισσότερο ο CGI, Richard Parker.  Και καλά κάναμε.


18.

Ποιος να μου το έλεγε οτι μια μεσημεριανή προβολή από τις Νύχτες Πρεμιέρας (μπορεί και πρωινή τώρα που τα λέμε μεταξύ μας), θα με οδηγούσε στο να απολαύσω μια από τις πιο fun και σίγουρα, feel good ταινίες της χρονιάς;  Κανείς.  Κι όμως, το "Fat Kid Rules the World", είναι αυτό ακριβώς.  Super!



17.

Η λίστα μου θα ήταν σαφέστατα ελλιπής, χωρίς την παρουσία του "Frankenweenie", μια ταινία που με έκανε να θυμηθώ και πάλι, γιατί αγαπώ τόσο πολύ τον κλασικό κινηματογράφο του τρόμου, χάρη στον σωρό από gags, με τα οποία φρόντισε να μας κακομάθει. Ο Burton παραδίδει και πάλι μαθήματα, stop-motion animation, με την χαρακτηριστική του πεσιμιστική (και ασπρόμαυρη παρακαλώ) ματιά του, να επιστρέφει.  Και αυτός ο σκυλάκος, αξιολάτρευτος!



16.

Επιτέλους μια young adult ταινία, χωρίς τις χαζομάρες που έχουμε συνηθίσει μέχρι τώρα.  Φρέσκια, δροσερή και αναζωογονητική, ήταν μια ερμηνευτική ανάσα και για τους πρωταγωνιστές της, οι οποίοι έδωσαν όλοι τον καλύτερό τους εαυτό, με τον Miller φυσικά να ξεχωρίζει με χαρακτηριστική άνεση.  Μουσική, ωραίο story και πολύ καλή σκηνοθεσία, δίνουν στο Perks, την 16η θέση μου.  Σε καλή μεριά!



15.

Γιατί ήταν απλά η καλύτερη sci-fi ταινία της χρονιάς, με τέλειο theme, χωροχρονικών ταξιδιών και άψογη σκηνοθεσία.  Θα αγαπάμε για πάντα την "μεταμόρφωση" του Levitt, σε Willis, και την άπειρη κακία της Emily Blunt.  Για το άλλο το σκασμένο, δεν το συζητάμε καν.



14.

Ταινία-εθισμός.  Απρόβλεπτη, ανόσια και τόσο ξεκαρδιστικά καλοφτιαγμένη, που είμαι σχεδόν σίγουρη οτι θα βρίσκεται με άνεση σε όλες τις λίστες.  Τι να πρωτοπείς;  Για το "πιο κλισέ πεθαίνεις", πρωταγωνιστικό cast;  Για τα....οτινανικά τέρατα;  Για τον λόγο, για τον οποίο γίνεται όλο αυτό, ή για τις κρικατουρίστικες ερμηνείες;  Για οτι και να μιλήσεις, το "Cabin in the Woods", είναι σίγουρα, μια από τις καλύτερες ταινίες για φέτος.



13.

Ομολογώ πως δεν περίμενα να βρίσκεται η McCord, ούτε στις καλύτερές μου ερμηνείες για φέτος, αλλά ούτε και η ταινία στην οποία πρωταγωνίστησε, στις αγαπημένες μου.  Κι όμως, βρήκα το "Excision" αρκούντως disturbing, άρρωστο και σε φάσεις, εφιαλτικά και ονειροπαρμένα σκηνοθετημένο.  Μια ταινία που σίγουρα δεν μου πέρασε απαρατήρητη, και αν δεν υπήρχαν ακόμη τόσες ταινίες που μου άρεσαν, σίγουρα θα βρισκόταν ψηλότερα.



 12.

Μελόδραμα στο φουλ, οχι και τόσο feel good όσο είχαν σπεύσει να πουν μερικοί, αλλά παρόλα αυτά προσεγμένο και με ισορροπίες.  Οι κεντρικοί ρόλοι εξαιρετική (θεά η Marion), και γενικώς μια ταινία που μπορεί να μην χαρακτηρίζεται από καμιά τρομερή, υποθεσιακή πρωτοτυπία, σου μένει όμως στο μυαλό, χάρη στην άλλοτε ήπια, και άλλοτε δυναμική του σκηνοθεσία, και τους καλογραμμένους της χαρακτήρες.   Πολύ καλή.




11.

Ταινία γροθιά στο στομάχι, το "Compliance", κατάφερε να με ταρακουνήσει, όσο καμία άλλη.  Λιτή στην σκηνοθεσία της, αλλά τόσο σαρωτική στο περιεχόμενό της, είναι μια ταινία που εύκολα βλέπεται, αλλά δύσκολα χωνεύεται.  Όπως ακριβώς πρέπει...